ภูผากอดรินดาไว้อย่างแน่นหนาราวกับจะสลายร่างของเธอเข้าไปในอก ความรู้สึกคิดถึง โหยหา และโล่งใจ ผสมปนเปกันจนเขาแทบจะปล่อยน้ำตาแห่งความยินดีออกมา “เป็นไงบ้างครับที่รัก” เขาถามเสียงแหบพร่า “แม่สบายดีนะ” รินดาซบหน้ากับอกของเขา สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่คุ้นเคย “ค่ะแม่สบายดีค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “แม่… แม่เข้าใจทุกอย่างแล้วค่ะ” ภูผาผละออกจากอ้อมกอด มองดวงตาของเธออย่างพิจารณา “แล้ว… รินดา… คุณล่ะ” เขาถามอย่างอ่อนโยน “คุณรู้สึกยังไงบ้าง” รินดายิ้มบางๆ “หนู… หนูสบายใจขึ้นมากค่ะ” เธอสารภาพ “เหมือนยกภูเขาออกจากอกเลยค่ะ” “ผมดีใจนะ” ภูผากล่าว “ผมเป็นห่วงคุณมากจริงๆ ตั้งแต่คุณไปผมก็แทบจะไม่ได้หลับได้นอนเลย” “จริงเหรอคะ” รินดาเอ่ยถาม พลางยกมือขึ้นสัมผัสแก้มของเขา “ก็… แม่ก็เล่าเรื่องราวของแม่กับคุณให้หนูฟังเหมือนกันค่ะ” “แม่คุณ… เขาคงจะเสียใจมากสินะครับ” ภูผาพึมพำ “ผมขอโทษที่เคยทำให้เขาต้องเสียใจ” “ไม่เป็นไรค่ะ” รินดาปลอบ “ตอนนี้ทุกอย่างมันผ่านไปแล้วนะคะ” ทั้งสองเดินจูงมือกันเข้าไปในบ้าน บรรยากาศอบอุ่นและเต็มไปด้วยความเข้าใจ รินดาเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับการพูดคุยกับแม่ให้ภูผาฟังอย่างหมดเปลือก ตั้งแต่ความรู้สึกผิดของแม่ที่เคยเข้าใจภูผาผิดไป การที่แม่ดีใจที่ภูผายังคงจำเธอได้ และการที่แม่ยอมรับในความสัมพันธ์ของเขาสองคน “แม่บอกว่า… เขาภูมิใจในตัวคุณมากนะคะ” รินดาบอก “ภูมิใจที่คุณเป็นคนดี และไม่เคยทิ้งความฝันของตัวเอง” ภูผายิ้มอย่างมีความสุข “ผมก็ภูมิใจในตัวคุณเหมือนกันนะรินรดา” เขากล่าว “คุณเข้มแข็งมากจริงๆ” “หนูก็ได้กำลังใจจากคุณนี่คะ” รินดาตอบ แววตาฉายประกายแห่งความรัก “ถ้าไม่มีคุณ… หนูคงไม่รู้จะทำยังไง” “ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ” ภูผาสัญญา “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” วันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของรินดาและภูผาก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น รอยร้าวในอดีตค่อยๆ ถูกเติมเต็มด้วยความเข้าใจและความรักที่มากขึ้นเรื่อยๆ อรุณีเองก็ค่อยๆ ฟื้นฟูสภาพจิตใจ เธอเริ่มกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ และมักจะแวะมาเยี่ยมรินดาที่บ้านอยู่เสมอ “หลานสบายดีนะ” อรุณีถามขณะที่เธอกำลังชงชาให้รินดา “เห็นหน้าผ่องใสขึ้นเยอะเลยนะ” “ค่ะน้า” รินดาตอบ “หนูก็สบายดีค่ะ” “แล้ว… ภูผาเป็นไงบ้าง” อรุณียังคงถามไถ่อย่างเป็นห่วง “เขายังดูแลหลานดีอยู่ใช่ไหม” “ดีมากเลยค่ะน้า” รินดาตอบด้วยรอยยิ้ม “เขา… เขาเป็นคนที่ดีที่สุดในชีวิตหนูเลยค่ะ” อรุณียิ้มออกมาอย่างโล่งอก “ดีแล้วลูก” เธอพูด “น้าดีใจที่หลานเจอคนดีๆ” “ขอบคุณนะคะน้า” รินดาพูด “ที่คอยเป็นกำลังใจให้หนูมาตลอด” “น้าก็เป็นห่วงหลานนั่นแหละ” อรุณีตอบ “ตอนแรกน้าก็… กลัวว่าหลานจะรับไม่ได้” “ตอนแรกหนูก็… สับสนมากค่ะ” รินดาเปิดใจ “แต่พอหนูได้รู้ความจริงทุกอย่าง… หนูก็เข้าใจทุกอย่างค่ะ” “แล้ว… แม่ของหลานเป็นไงบ้าง” อรุณีถามต่อ “ได้คุยกันบ้างไหม” “ได้คุยค่ะ” รินดาตอบ “แม่เข้าใจทุกอย่างแล้วค่ะ” “ดีแล้วลูก” อรุณีกล่าว “เรื่องมันผ่านมานานแล้ว ปล่อยมันไปเถอะนะ” “ค่ะ” รินดาพยักหน้า “หนูจะปล่อยมันไปค่ะ” บางครั้ง รินดาก็แอบคิดถึงแม่ของตัวเอง ภาพใบหน้าของแม่ที่เคยยิ้มแย้ม กลับกลายเป็นภาพที่จางหายไปตามกาลเวลา แต่กระนั้น รินดาก็ยังคงเก็บความทรงจำดีๆ ที่มีต่อแม่ไว้ในใจเสมอ วันหนึ่ง ขณะที่รินดากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าบ้าน ภูผาก็เดินเข้ามาพร้อมกับช่อดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ “อะไรคะเนี่ย” รินดาถามอย่างแปลกใจ “ดอกกุหลาบขาว” ภูผาตอบ “สำหรับผู้หญิงที่สวยที่สุดในใจผม” รินดาหน้าแดงเล็กน้อย “คุณนี่… หวานตลอดเลยนะคะ” “ก็… สำหรับคุณ ผมยอมทำได้ทุกอย่าง” ภูผากล่าว พร้อมกับยื่นช่อดอกไม้ให้เธอ “ผมมีเรื่องจะบอก” “เรื่องอะไรคะ” รินดาถามด้วยความสงสัย “พรุ่งนี้… ผมอยากจะพาคุณไปที่ๆ หนึ่ง” ภูผาบอก “ที่ๆ ผมอยากจะพาคุณไปนานแล้ว” “ที่ไหนเหรอคะ” รินดาถาม “ไปแล้วจะรู้” ภูผายิ้ม “เป็นเซอร์ไพรส์” คืนนั้น รินดานอนไม่หลับ เธอตื่นเต้นกับเซอร์ไพรส์ของภูผา เธอคาดเดาไปต่างๆ นานาว่าเขาจะพาเธอไปที่ไหน เธอหวังว่ามันจะเป็นอะไรที่พิเศษ และมีความหมายต่อความสัมพันธ์ของทั้งคู่ เช้าวันรุ่งขึ้น รินดาตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส เธอแต่งตัวด้วยชุดสวยที่สุดเท่าที่มี และรอภูผาอยู่ที่ห้องรับแขก “พร้อมรึยังครับที่รัก” ภูผาถาม เมื่อเขาเดินเข้ามาในชุดสูทสุดเนี๊ยบ “พร้อมค่ะ” รินดาตอบ ภูผาจับมือของเธอไว้แน่น “ผมรักคุณนะรินรดา” “หนูก็รักคุณค่ะภูผา” รินดาตอบ ทั้งสองเดินทางไปยังจุดหมายปลายทางที่ภูผาเตรียมไว้ รินดาตื่นเต้นและลุ้นระทึกตลอดทาง เมื่อรถจอดลง รินดาก็พบว่าตัวเองอยู่ที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เธอเคยมาครั้งแรก “บ้านของเราค่ะ” ภูผาบอก “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป… ที่นี่คือบ้านของเราสองคน” รินดาตะลึง “คุณ… คุณหมายความว่ายังไงคะ” “ผมอยากจะให้เราเริ่มต้นชีวิตใหม่กันที่นี่” ภูผากล่าว “ที่นี่… เราจะสร้างครอบครัวของเราขึ้นมา” รินดามองหน้าภูผา น้ำตาแห่งความปิติไหลออกมา “คุณ… คุณให้ความมั่นคงกับหนูมากจริงๆ ค่ะ” “ผมจะทำให้คุณมีความสุขที่สุด” ภูผาสัญญา