การย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่กับภูผา ถือเป็นก้าวสำคัญของรินดา มันไม่ใช่แค่การเปลี่ยนที่อยู่อาศัย แต่เป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ การสร้างครอบครัวที่เธอใฝ่ฝัน และการก้าวข้ามผ่านอดีตที่เคยเจ็บปวด “คุณแน่ใจนะว่าอยากจะอยู่ที่นี่” ภูผาถามอีกครั้งขณะที่ทั้งสองกำลังยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ “ถ้าคุณรู้สึกไม่สบายใจ เรา… เราหาที่อื่นก็ได้นะ” รินดายิ้ม “ไม่ค่ะ” เธอตอบอย่างมั่นใจ “หนูชอบที่นี่ค่ะ มันให้ความรู้สึกอบอุ่น และปลอดภัย” เธอเหลือบมองภูผา “ที่สำคัญ… ที่นี่คือบ้านของเราค่ะ” ภูผาโอบไหล่ของเธอเข้ามาใกล้ “ผมดีใจนะ” เขาพูด “ผมอยากจะให้เราเริ่มต้นทุกอย่างใหม่จริงๆ” การตกแต่งภายในคฤหาสน์ถูกปรับปรุงให้มีความอบอุ่นและเป็นกันเองมากขึ้น รินดามีส่วนร่วมในการเลือกเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งต่างๆ อย่างเต็มที่ เธออยากให้บ้านหลังนี้สะท้อนถึงความเป็นเธอและภูผา “ตรงนี้… หนูว่าเราวางโซฟาตัวใหม่ดีไหมคะ” รินดาชี้ไปยังมุมหนึ่งของห้องรับแขก “แล้วก็… โต๊ะกลางตรงนี้… น่าจะเหมาะกับดอกไม้สดค่ะ” “ได้เลยครับ” ภูผาเห็นด้วย “คุณอยากได้แบบไหน บอกผมได้เลยนะ” “แล้ว… เรื่องงานของคุณล่ะคะ” รินดาถาม “คุณจะไม่ไปทำงานที่บริษัทเหรอคะ” “ผมได้จัดสรรเวลาใหม่แล้ว” ภูผาตอบ “ผมจะทำงานที่บ้านมากขึ้น ส่วนงานที่บริษัท… ผมได้มอบหมายให้รองประธานดูแลแทนแล้ว” “จริงเหรอคะ” รินดาตาโต “แล้วคุณจะทำได้เหรอคะ” “ผมทำได้” ภูผามั่นใจ “ผมอยากจะมีเวลาอยู่กับคุณให้มากขึ้น” “ขอบคุณนะคะ” รินดาซบหน้ากับอกของเขา “หนูรู้สึกโชคดีจริงๆ” อรุณีเองก็แวะเวียนมาเยี่ยมรินดาที่บ้านอยู่เสมอ เธอมักจะนำขนมหรือผลไม้มาฝาก และใช้เวลาพูดคุยกับรินดาอย่างมีความสุข “บ้านสวยจังเลยนะหลาน” อรุณีชม “ดูอบอุ่นมากๆ เลย” “ค่ะน้า” รินดาตอบ “หนูภูมิใจกับบ้านหลังนี้มากเลยค่ะ” “แล้ว… ภูผาเขาเป็นยังไงบ้าง” อรุณียังคงถามไถ่ “เขายังดูแลหลานดีอยู่ใช่ไหม” “ดีมากเลยค่ะน้า” รินดาตอบ “เขา… เขาแทบจะตามใจหนูทุกอย่างเลยค่ะ” อรุณียิ้ม “ดีแล้วลูก” เธอพูด “น้าก็หวังว่าหลานจะมีความสุขมากๆ นะ” “หนูมีความสุขค่ะน้า” รินดาตอบ “หนู… หนูได้เจอคนที่ใช่แล้วค่ะ” วันเวลาแห่งความสุขผ่านไปอย่างรวดเร็ว รินดาและภูผามีความสุขกับการสร้างครอบครัวร่วมกัน ภูผาดูแลรินดาเป็นอย่างดี เขาไม่เคยทำให้เธอรู้สึกอึดอัด หรือไม่สบายใจอีกเลย ความรักของพวกเขาเติบโตขึ้นทุกวัน วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินเล่นอยู่ในสวน รินดาก็รู้สึกถึงอาการแพ้ท้องเล็กน้อย “คุณ… คุณเป็นอะไรไปรินดา” ภูผาถามอย่างเป็นห่วง “หนู… หนูรู้สึกคลื่นไส้นิดหน่อยค่ะ” รินดาตอบ ภูผาหน้าซีดเผือด “คุณ… คุณแน่ใจนะ” เขาถามอย่างมีความหวัง รินดาเองก็เริ่มเอะใจ “ทำไมเหรอคะ” “คือ… ที่ผ่านมา… คุณ… คุณเคยมีอาการแบบนี้ไหม” ภูผาถามต่อ รินดาพยายามนึกย้อนกลับไป “ก็… ก็เคยบ้างค่ะ” เธอตอบ “แต่ไม่บ่อยเท่านี้” ภูผาจับมือของเธอไว้แน่น “ผม… ผมอยากจะพาคุณไปหาหมอนะ” “ทำไมเหรอคะ” รินดาถาม “ผม… ผมมีเรื่องอยากจะบอกคุณ” ภูผาพูดเสียงสั่น รินดาเริ่มรู้สึกใจไม่ดี “เรื่องอะไรคะ” “ผม… ผมคิดว่า… คุณอาจจะ… ตั้งครรภ์” ภูผาบอก รินดาอึ้งไปชั่วขณะ “จริงเหรอคะ” เธอถาม “ผม… ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” ภูผาตอบ “แต่… ผมหวังว่ามันจะเป็นจริงนะ” รินดาจับมือของภูผาไว้แน่น “ถ้าเป็นจริง… หนูจะดีใจมากเลยค่ะ” ภูผายิ้ม “ผมก็เหมือนกัน” ทั้งสองรีบเดินทางไปโรงพยาบาลทันที รินดารู้สึกตื่นเต้นและประหม่าไปพร้อมๆ กัน เธอภาวนาขอให้สิ่งที่ภูผาคิดเป็นจริง เมื่อผลการตรวจออกมา รินดาก็ถึงกับทรุดตัวลงไปกับพื้น ภูผารีบประคองเธอไว้ “เป็นไงบ้างครับ” เขาถามเสียงแหบพร่า “หนู… หนู… ท้องค่ะ” รินดาตอบเสียงสั่น น้ำตาไหลอาบแก้ม ภูผาโผเข้ากอดเธอ “จริงๆ เหรอ” เขาถามย้ำ “ค่ะ” รินดาพยักหน้า ภูผาดีใจจนพูดไม่ออก เขาจูบหน้าผากของรินดาอย่างแผ่วเบา “ขอบคุณนะ” เขาพูด “ขอบคุณที่มาเป็นแม่ของลูกผม” รินดาซบหน้ากับอกของเขา “หนูก็ขอบคุณค่ะ” เธอพูด “ขอบคุณที่ให้โอกาสหนู” การมีสมาชิกใหม่ในครอบครัว ทำให้ความสุขของรินดาและภูผาเพิ่มทวีคูณ พวกเขารู้สึกเหมือนได้รับพรจากสวรรค์ อรุณีเองก็ดีใจมากที่ได้ยินข่าว เธอรีบมาเยี่ยมรินดาที่บ้านทันที “จริงเหรอหลาน” อรุณีถามด้วยความตื่นเต้น “ค่ะน้า” รินดาตอบ “หนูกำลังจะมีน้องค่ะ” “โอ้โห! ดีใจด้วยนะ” อรุณีสวมกอดรินดา “ภูผาคงจะดีใจมากเลยสิ” “ดีใจมากเลยค่ะน้า” รินดาตอบ “เขาเตรียมห้องไว้ให้ลูกแล้วค่ะ” “ดีแล้วลูก” อรุณีกล่าว “น้าก็ดีใจไปด้วยนะ” รินดาเริ่มใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมากขึ้น เธอตั้งใจดูแลตัวเองเป็นอย่างดี เพื่อลูกน้อยในครรภ์ ภูผาเองก็คอยดูแลเอาใจใส่เธอไม่ห่าง เขาจัดหาสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเธอ และเตรียมพร้อมสำหรับการเป็นพ่อ บางครั้ง รินดาก็แอบคิดถึงแม่ของตัวเอง เธอหวังว่าแม่จะมีความสุขที่เห็นเธอได้เจอคนที่ดี และกำลังจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์ ชีวิตของรินดาเปรียบเสมือนดอกไม้ที่เคยเหี่ยวเฉา แต่กลับผลิบานอีกครั้งหลังจากผ่านพ้นมรสุมชีวิต เธอได้เรียนรู้ว่า ความรักที่แท้จริงนั้น สามารถเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำได้ และการให้อภัย คือกุญแจสำคัญที่จะนำไปสู่ความสุขที่ยั่งยืน