ความจริงอันน่าตกตะลึงที่นลินเปิดเผย ได้สร้างรอยร้าวใหญ่หลวงในชีวิตของรินดา ไม่ใช่เพียงแค่ความสัมพันธ์ของเธอกับมารดาที่ถูกพรากไป แต่ยังรวมถึงความเชื่อมั่นที่เธอเคยมีต่อครอบครัว และการดำรงอยู่ของความยุติธรรมในโลกใบนี้ “คุณตา… ของหนู” รินดาเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย “เป็นไปไม่ได้” “เป็นไปได้ค่ะ” นลินกล่าว ย้ำคำพูดเดิม “ท่านเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง” ภูผาบีบมือรินดาแน่น “รินดา… ผมอยู่ตรงนี้” เขาพยายามให้กำลังใจ “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะอยู่ข้างคุณ” รินดามองหน้าภูผาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “แต่ภูผา… ถ้าเรื่องนี้เป็นความจริง… หมายความว่า… ผมตาของหนู… เป็นคนเลว” “เรายังไม่รู้แน่ชัด” ภูผากล่าว “นี่อาจจะเป็นแค่คำกล่าวอ้าง” “แต่… แต่ลุงสุรพล” รินดาพูด “ลุงเป็นคนบอกว่าคุณตา… ไม่เคยทำร้ายใคร” “บางที… ลุงอาจจะไม่รู้เรื่องทั้งหมดก็ได้ค่ะ” นลินกล่าว “คุณตาของคุณ… ท่านเจ้าเล่ห์มาก” อรุณีที่ยืนฟังอยู่นานก็ทนไม่ไหว “นี่มันเรื่องโกหกทั้งเพ!” เธอตะคอก “คุณจะมาใส่ร้ายคนในครอบครัวฉันไม่ได้!” “ใส่ร้าย” นลินหันไปเผชิญหน้ากับอรุณี “ดิฉันมีหลักฐานค่ะ” เธอหยิบเอกสารอีกชุดออกมาจากกระเป๋า “นี่คือจดหมายที่คุณแม่ของดิฉันเขียนถึงดิฉันก่อนเสียชีวิตค่ะ” รินดาหยิบจดหมายนั้นมาอ่าน มือของเธอสั่นเทา ข้อความในจดหมายบรรยายถึงความเจ็บปวด ความคับแค้นใจ และความปรารถนาที่จะพบลูกสาวอีกครั้ง แต่ที่สำคัญที่สุดคือ การกล่าวโทษบุคคลที่สามว่าเป็นต้นเหตุของความทุกข์ทรมานทั้งหมด “คุณตา… ของหนู” รินดาพึมพำ ใบหน้าซีดเผือด “ทำไม… ทำไมท่านถึงทำแบบนี้” “เพราะท่านกลัวค่ะ” นลินตอบ “กลัวว่าแม่ของคุณจะมีความสุขมากกว่าท่าน” “คุณตา… ของหนู… ท่านไม่เคยแสดงออกว่าท่านเกลียดหนู” รินดาพูด “ท่านรักหนูเสมอ” “ท่านรักคุณ… ในฐานะหลานสาว” นลินกล่าว “แต่ท่านก็เป็นคนเดียวกับที่พรากแม่ของคุณไป” “แล้ว… แล้วเรื่องมรดก… มันคืออะไร” รินดาถามอีกครั้ง “คุณแม่ของคุณ… ท่านอยากให้คุณมีอำนาจ” นลินตอบ “อำนาจที่จะต่อสู้กับคนที่ทำร้ายท่าน” “ต่อสู้… กับคุณตา” รินดาเอ่ยคำนั้นออกมาอย่างยากลำบาก “หนู… หนูจะทำได้เหรอ” “คุณทำได้ค่ะ” นลินกล่าว “เพราะคุณคือทายาทที่แท้จริง” “แต่… คุณตาของหนู… ท่านมีอำนาจมาก” รินดาพูด “ถ้าหนูไปต่อสู้กับท่าน… ชีวิตหนูจะเป็นอย่างไร” “ผมจะอยู่ข้างคุณ” ภูผากล่าวอย่างหนักแน่น “เราจะสู้ไปด้วยกัน” “แต่… ถ้าเรื่องนี้เป็นความจริง… และคุณตาของหนูเป็นคนผิดจริง” รินดาถาม “หนูจะทำอย่างไรกับคุณตา” “คุณแม่ของคุณ… ท่านอยากให้คุณตัดสินใจเองค่ะ” นลินตอบ “ท่านอยากให้คุณได้เลือกเองว่าจะให้อภัย หรือจะลงโทษ” “ให้อภัย…” รินดาพึมพำ “มัน… มันยากเหลือเกิน” “แน่นอนค่ะ” นลินกล่าว “แต่นี่คือสิ่งที่คุณแม่ของคุณต้องการ” “แล้ว… แล้วคุณอรุณี… คุณรู้เรื่องนี้มากแค่ไหน” รินดาหันไปถามอรุณี อรุณีเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ “ฉัน… ฉันรู้แค่ว่า… อรพรรณ… เขาหายตัวไป” เธอตอบเสียงเบา “ส่วนเรื่องอื่น… ฉันไม่รู้จริงๆ” “แล้วทำไมคุณถึงไม่พยายามตามหาท่าน” นลินถาม “ฉัน… ฉันกลัวค่ะ” อรุณีตอบ “ฉันกลัว… กลัวคนที่อยู่เบื้องหลัง” “คนที่อยู่เบื้องหลัง… ก็คือคุณตาของคุณนั่นแหละค่ะ” นลินกล่าว “ท่านข่มขู่ทุกคน” รินดารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจากทุกทิศทุกทาง ความสุขที่เพิ่งจะได้รับ กำลังถูกแทนที่ด้วยความขัดแย้งครั้งใหญ่ เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี หรือควรจะทำอย่างไรต่อไป “ผมว่า… เราต้องเจอคุณตาของคุณ” ภูผากล่าว “เราต้องเผชิญหน้ากับความจริง” “แต่… ถ้าคุณตาของหนู… ไม่ยอมรับ” รินดาถาม “เรามีหลักฐาน” นลินกล่าว “เรามีจดหมาย และผล DNA” “แล้ว… แล้วเราจะไปเจอท่านเมื่อไหร่” รินดาถาม “ผมว่า… วันนี้แหละครับ” ภูผากล่าว “ผมจะพาคุณไป” รินดาหันไปมองภูผาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “หนู… หนูพร้อมแล้วจริงๆ เหรอ” “คุณต้องพร้อมค่ะ” ภูผากล่าว “เพื่อแม่ของคุณ… และเพื่อตัวคุณเอง” นลินพยักหน้าเห็นด้วย “ดิฉันจะไปด้วยค่ะ” เธอเสนอ รินดาตัดสินใจ เธอสูดหายใจลึกๆ และพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ” เธอตอบ “หนูจะไป” การตัดสินใจของรินดา คือการก้าวเข้าสู่มหาสงครามครั้งใหญ่ ที่จะตัดสินชะตากรรมของตระกูล และอาจรวมถึงชีวิตของเธอเองด้วย เธอไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร แต่เธอรู้ว่าเธอต้องเผชิญหน้ากับความจริง และต้องทวงคืนความยุติธรรมให้กับผู้เป็นมารดาที่จากไป.