ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องรับแขกอย่างอึดอัด รินดาพยายามตั้งสติ มองไปยังนลินด้วยแววตาที่สับสน ปนเปไปด้วยความเจ็บปวด การปรากฏตัวของหญิงสาวคนนี้ ได้สั่นคลอนทุกสิ่งที่เธอเคยเชื่อ และความจริงเกี่ยวกับมารดาผู้ให้กำเนิด ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว “DNA… คุณมีหลักฐาน” รินดาเอ่ยถาม เสียงของเธอแหบพร่า “หมายความว่า… หนูเป็นน้องสาวของคุณจริงๆ” นลินพยักหน้า น้ำตาไหลรินลงมาอีกครั้ง “ใช่ค่ะ” เธอตอบเสียงสั่น “คุณแม่… ท่านรักคุณมากนะคะ ท่านอยากให้คุณรู้ความจริงมาตลอด” “แล้ว… ทำไมท่านถึงไม่มาหาหนู” รินดาถาม คำถามเดิมที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว “ทำไมท่านถึงปล่อยให้หนูอยู่คนเดียว” “ท่านถูกกักกันค่ะ” นลินย้ำอีกครั้ง “ท่านไม่สามารถออกมาได้ ท่านถูกหลอกลวงและบีบบังคับ” “ใคร… ใครทำแบบนั้นกับท่าน” รินดาถาม ด้วยความโกรธที่เริ่มคุกรุ่นขึ้นมา “ใครคือคนที่พรากแม่ไปจากหนู” “เขา… เขาเป็นคนที่ทรงอิทธิพลมากในอดีตค่ะ” นลินตอบอย่างลังเล “และเขา… ก็เป็นคนที่ทำให้ครอบครัวของเราต้องแตกแยก” ภูผาที่ยืนอยู่ข้างๆ รินดา เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาจับมือของรินดาเบาๆ “รินดา… ใจเย็นๆ ก่อนนะ” เขาพยายามปลอบโยน “เราค่อยๆ คุยกัน” “แต่ภูผา” รินดาหันไปมองสามี ดวงตาแดงก่ำ “แม่หนู… ถูกพรากไป แล้วใครจะรับผิดชอบ” “ผมเข้าใจครับ” ภูผากล่าว “แต่ตอนนี้เราต้องรู้ความจริงให้หมดก่อน” อรุณีที่ยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ มาตลอด จู่ๆ ก็ก้าวเข้ามา “นี่มันเรื่องเหลวไหล!” เธอตะคอกเสียงดัง “ฉันไม่เชื่อเรื่องทั้งหมดนี่เด็ดขาด!” นลินหันไปมองอรุณีด้วยสายตาเย็นชา “คุณ… คือใครคะ” เธอถามย้ำอีกครั้ง “คุณรู้จักคุณแม่ของดิฉันดีแค่ไหน” “ฉัน… ฉันเป็นญาติของท่าน” อรุณีตอบ “ฉันรู้ว่าท่านเป็นคนยังไง” “แล้ว… คุณแม่ของดิฉันเป็นคนยังไงคะ” นลินถาม “ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยสิคะ” อรุณีชะงักไปเล็กน้อย ราวกับกำลังนึกคำพูด “ท่าน… ท่านเป็นคนที่ไม่ยอมคน” เธอตอบ “และ… และท่านก็มีปัญหาส่วนตัวเยอะ” “ปัญหาส่วนตัว… อะไรคะ” นลินถาม “คุณกำลังจะบอกว่าท่านเป็นคนไม่ดีอย่างนั้นหรือ” “ฉันไม่ได้บอกว่าท่านไม่ดี” อรุณีรีบแก้ตัว “แต่… แต่ท่านก็ไม่ได้ดีไปเสียหมด” “คุณแม่ของดิฉัน… ท่านเป็นคนสวย และเป็นคนใจดี” นลินสวนกลับทันควัน “ท่านเสียสละทุกอย่างเพื่อลูก” “แต่… แต่ท่านก็ทิ้งลูกไป” อรุณีสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “ถ้าท่านรักลูกจริง ทำไมท่านถึงไม่ดูแล” คำพูดของอรุณีเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของรินดา เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ภาพของมารดาที่เธอไม่เคยรู้จัก กลับถูกทำให้ดูเป็นคนเห็นแก่ตัว “ท่านไม่ได้ทิ้งหนูไป” รินดาเอ่ยเสียงสั่น “ท่านถูกพรากไปต่างหาก” “แล้วใครล่ะ ที่พรากท่านไป” อรุณีถาม “คุณบอกว่ามีคนบังคับ แต่คุณก็ไม่เคยบอกว่าใคร” นลินมองหน้าอรุณีอย่างพิจารณา “คุณ… คุณรู้เรื่องอะไรบ้างคะ” เธอถาม “คุณ… คุณเคยเจอคุณแม่ของดิฉันหรือไม่” “ฉัน… ฉันเคยเจอก่อนที่ท่านจะ… จะหายตัวไป” อรุณีตอบ “แต่หลังจากนั้น… ฉันก็ไม่เคยเจออีกเลย” “แล้วทำไมคุณถึงไม่พยายามตามหาท่าน” นลินถาม “ทำไมคุณถึงปล่อยให้ดิฉันกับรินดาต้องโตมาโดยไม่มีแม่” อรุณีหน้าซีดเผือด “ฉัน… ฉันพยายามแล้ว” เธอพูดเสียงเบา “แต่… ฉันก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน” “ความจริงก็คือ… คุณไม่เคยพยายามเลยใช่ไหมคะ” นลินกล่าวเสียงเรียบ “คุณแค่… ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามยถากรรม” คำพูดของนลินทำให้รินดานึกถึงเรื่องราวในอดีต ความทรงจำที่เลือนรางเกี่ยวกับผู้หญิงที่เธอเรียกว่าแม่ ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง “คุณปู่… ของหนู” รินดาเอ่ยถาม “ท่านเคยพูดถึงเรื่องนี้บ้างไหมคะ” “คุณปู่ของคุณ… ท่านรักคุณแม่ของคุณมากค่ะ” นลินตอบ “แต่ท่านก็ไม่รู้เรื่องราวทั้งหมด” “แล้ว… ใครคือคนที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้” รินดาถามอีกครั้ง “ใครคือคนที่ทำให้แม่ต้องหายไป” นลินเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเธอดูเคร่งเครียดขึ้น “คนที่… อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้… ก็คือ… คุณตาของคุณนั่นแหละค่ะ” คำพูดของนลินทำให้ทุกคนในงานตกตะลึงอีกครั้ง รินดาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “คุณตา… ของหนูเหรอคะ” เธอถามด้วยความไม่เชื่อ “เป็นไปไม่ได้! คุณตา… ท่านไม่ทำแบบนั้นแน่!” “คุณตาของคุณ… คือคนที่พรากแม่ของคุณไปค่ะ” นลินยืนยัน “เขาบังคับให้ท่านแม่เลิกร้างกับสามี และให้ท่านมอบลูกสาวให้กับเขาไปดูแล” “ไม่… ไม่จริง!” รินดาปฏิเสธเสียงดัง “คุณตาของหนู… ท่านรักหนูมาก ท่านไม่เคยทำร้ายหนู” “ท่านรักคุณ… เพราะคุณคือลูกของท่าน” นลินกล่าว “แต่ท่านก็เป็นคนเดียวกับที่ทำให้คุณแม่ของคุณต้องเจ็บปวด” “แล้ว… แล้วทำไมท่านถึงทำแบบนั้น” รินดาถาม น้ำตาไหลอาบแก้ม “ทำไมท่านถึงทำร้ายแม่ของหนู” “เพราะ… ท่านต้องการควบคุมทุกอย่างค่ะ” นลินตอบ “ท่านไม่ต้องการให้แม่ของคุณ… มีชีวิตที่ดีกว่า” “แล้ว… แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร” รินดาถาม “ดิฉัน… ได้รับความช่วยเหลือจากคนใกล้ชิดของคุณตาของคุณค่ะ” นลินตอบ “เขา… เขาเห็นถึงความไม่ยุติธรรมที่เกิดขึ้น” “ใคร… ใครคือคนคนนั้น” รินดาถาม “เขา… เขาเป็นคนในครอบครัวของคุณตาของคุณค่ะ” นลินตอบ “เขา… คือลุงของคุณนั่นเองค่ะ” “ลุง…” รินดาทวนคำ “ลุงสุรพลเหรอคะ” นลินพยักหน้า “ใช่ค่ะ” “แต่… แต่ลุงสุรพล… ลุงเป็นคนดี” รินดาพูดอย่างสิ้นหวัง “ลุงไม่น่าจะทำแบบนี้” “บางที… สิ่งที่เราเห็น อาจจะไม่ใช่ความจริงทั้งหมดก็ได้ค่ะ” นลินกล่าว “คุณตาของคุณ… เขาเจ้าเล่ห์มาก” รินดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ความเชื่อมั่นที่เธอเคยมีต่อคุณตา สูญสลายไปในพริบตา เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี ระหว่างหญิงสาวที่อ้างตัวเป็นน้องสาว กับความทรงจำที่เธอเคยมีต่อผู้เป็นตา “แล้ว… แล้วคุณต้องการอะไรจากหนู” รินดาถาม “คุณมาหาหนู… เพื่ออะไร” “ดิฉัน… ต้องการทวงความยุติธรรมให้กับแม่ค่ะ” นลินตอบ “และ… ดิฉันต้องการให้คุณรู้ความจริง” “แต่… ถ้าคุณตาของหนูเป็นคนผิดจริง” รินดาถาม “แล้ว… แล้วเรื่องมรดก… มันคืออะไร” “คุณแม่ของคุณ… ท่านทิ้งมรดกทั้งหมดไว้ให้คุณค่ะ” นลินตอบ “ท่านอยากให้คุณมีชีวิตที่ดี และมีอำนาจที่จะปกป้องตัวเอง” “อำนาจ… ในการปกป้องตัวเอง” รินดาพึมพำ “จากใคร” “จากคุณตาของคุณค่ะ” นลินกล่าว “จากคนที่พรากทุกอย่างไปจากท่าน” รินดาหลับตาลง เธอรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามาในใจ ความสุขที่เธอเพิ่งจะได้รับ กำลังถูกแทนที่ด้วยความขัดแย้งและปมในอดีตที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง