"หนูจะทำได้เหรอ" เสียงของรินดาเต็มไปด้วยความกังวลระคนหวาดหวั่น ดวงตาคู่สวยที่เคยเปล่งประกายบัดนี้กลับหมองหม่น ราวกับกำลังแบกรับภาระที่หนักอึ้งเกินกว่าที่เด็กสาววัยเธอจะรับไหว ภาพใบหน้าของปู่ผู้เป็นที่รักยิ่ง ผุดขึ้นมาในความคิด ซ้ำเติมความสับสนในใจให้ยิ่งทวีคูณ "หนูไม่เคยคิดเลยว่า… คุณตาจะเป็นคนแบบนี้" ภูผาจับมือของรินดาไว้แน่น บีบเบาๆ เพื่อส่งกำลังใจ "รินดา… ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอย่างไร ผมก็จะอยู่ตรงนี้" คำพูดของเขาเป็นเหมือนน้ำเย็นที่ชโลมใจที่กำลังร้อนรุ่มของเธอ "เราจะสู้ไปด้วยกัน" นลินเองก็มองรินดาด้วยความเข้าใจ "คุณรินดาคะ ฉันเข้าใจดีว่ามันยากแค่ไหนที่จะยอมรับความจริงนี้" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "แต่คุณแม่ของดิฉัน ท่านเชื่อมั่นในตัวคุณมาตลอด ท่านรู้ว่าคุณแข็งแกร่งพอที่จะเผชิญหน้ากับมัน" อรุณีที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับมีสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด "นี่มันเกินไปแล้วนะ! นี่มันไม่ใช่ความจริง! คุณกำลังพยายามใส่ร้ายท่านประธาน!” เธอกลั่นคำพูดออกมาอย่างหงุดหงิด “ท่านประธานไม่เคยทำร้ายใคร!” นลินหันไปมองอรุณีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “คุณอรุณีคะ ดิฉันไม่ได้ใส่ร้ายค่ะ ดิฉันมีหลักฐาน และคุณแม่ของดิฉันก็เขียนทิ้งไว้ชัดเจน” เธอผายมือไปที่จดหมายในมือของรินดา “คุณแม่ของดิฉันถูกทำร้าย ถูกพรากจากครอบครัว ถูกกักขัง และทั้งหมดนี้… ก็เป็นฝีมือของคุณตาของเธอเอง” “เป็นไปไม่ได้!” อรุณีตะคอกกลับ “คุณตาของรินดา ท่านเป็นคนดี ท่านเลี้ยงดูรินดามาอย่างดี ท่านรักรินดามาก!” “ท่านรักรินดา… ในฐานะหลานสาว” นลินปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบลง “แต่ท่านก็เป็นคนที่ทำให้แม่ของดิฉันต้องเจ็บปวด” เธอหยุดเล็กน้อย แล้วมองตรงไปที่รินดา “คุณรินดาคะ คุณแม่ของดิฉันท่านบอกไว้ในจดหมายว่า คุณตาของคุณ… ท่านกลัว” “กลัวอะไรคะ” รินดาถาม เสียงสั่นเครือ “ท่านกลัวว่าแม่ของคุณจะมีความสุขมากกว่าท่าน” นลินตอบ “ท่านกลัวว่าแม่ของคุณจะได้รับความรักจากครอบครัวที่แท้จริง และท่านก็ไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น” คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของรินดา ภาพความทรงจำต่างๆ ที่เคยมีกับปู่ผุดขึ้นมาวนเวียนในหัว เธอจำได้ว่าปู่มักจะคอยดูแลเอาใจใส่เธอเสมอ คอยอยู่เคียงข้างในทุกช่วงเวลาที่ยากลำบาก แต่… ถ้าทั้งหมดนี้เป็นเพียงการแสดงละครเล่า? ถ้าความรักที่ปู่มีให้เธอ เป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการที่โหดร้าย? “หนู… หนูจำได้ว่าคุณตาเคยบอกหนูว่า…” รินดาพยายามนึกย้อนไปในอดีต “ท่านบอกว่า… แม่ของหนู… ไม่รักหนู… ท่านบอกว่าแม่ของหนู… ทิ้งหนูไป” นลินมองรินดาด้วยความเวทนา “นั่นคือสิ่งที่ท่านต้องการให้คุณเชื่อค่ะ” เธออธิบาย “ท่านสร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อบิดเบือนความจริง และทำให้คุณเกลียดแม่ของคุณ” “แต่… ทำไมล่ะคะ” รินดาถามทั้งน้ำตา “ทำไมคุณตาถึงทำแบบนี้กับแม่ของหนู” “เพราะท่านอิจฉา” นลินตอบอย่างตรงไปตรงมา “ท่านอิจฉาความสัมพันธ์ที่แม่ของคุณมีกับคุณ และท่านก็ไม่ต้องการให้แม่ของคุณได้มีความสุข” ภูผาโอบไหล่ของรินดาไว้แน่น “รินดา… อย่าคิดมากนะ” เขาพยายามปลอบโยน “เราจะหาความจริงทั้งหมดให้ได้” “ความจริง… ที่โหดร้ายเกินกว่าจะรับไหว” รินดาพึมพำ “บางที… นี่อาจจะเป็นโอกาสของเราก็ได้นะ” นลินกล่าว “โอกาสที่จะเปิดโปงความจริง และทวงความยุติธรรมให้กับแม่ของฉัน และตัวคุณเอง” “ทวงความยุติธรรม…” รินดาทวนคำนั้นในใจ “หนู… หนูไม่รู้ว่าหนูจะทำได้ไหม” “คุณทำได้ค่ะ” นลินยืนยัน “คุณมีสิทธิ์ที่จะรู้ความจริง และคุณมีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องสิ่งที่คุณควรได้รับ” อรุณีส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อ “นี่มันบ้าบอที่สุด! คุณกำลังหลอกลวงรินดา!” เธอตะโกน “ท่านประธานไม่เคยทำร้ายใคร!” “คุณอรุณีคะ” นลินถอนหายใจ “คุณเป็นคนนอก คุณไม่รู้เรื่องราวภายในครอบครัวของเราดีพอ” “ฉัน… ฉันเป็นญาติ!” อรุณีเถียงกลับ “ฉันรู้ดีกว่าใคร!” “แต่คุณไม่รู้ความจริงทั้งหมด” นลินสวนกลับ “คุณรู้แค่ในสิ่งที่ท่านประธานอยากให้คุณรู้” รินดาเงยหน้ามองนลิน ดวงตาฉายแววความมุ่งมั่นบางอย่าง “แล้ว… เราจะเริ่มจากตรงไหนคะ” “เราจะเริ่มจากการรวบรวมหลักฐานทั้งหมด” นลินตอบ “เราจะตรวจสอบเอกสารต่างๆ ตรวจสอบความทรงจำของคนที่เกี่ยวข้อง และเราจะทำให้ความจริงปรากฏ” “แต่… คุณตาของหนู… ท่านมีอำนาจมาก” รินดาเอ่ยด้วยความกังวล “ถ้าท่านรู้ว่าเรากำลังทำอะไร… ชีวิตเราอาจจะตกอยู่ในอันตราย” “ผมจะดูแลเรื่องความปลอดภัยของพวกคุณเอง” ภูผากล่าวอย่างหนักแน่น “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณเด็ดขาด” “ขอบคุณค่ะ” รินดามองภูผาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “แต่… เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของครอบครัวหนู… หนูต้องเป็นคนจัดการเอง” “ผมเข้าใจ” ภูผายิ้มบางๆ “แต่ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ” นลินมองรินดาด้วยรอยยิ้มบางๆ “เราจะทำมันไปด้วยกันค่ะ” บรรยากาศในห้องยังคงตึงเครียด แต่บัดนี้มีความหวังบางๆ เจือปนอยู่ รินดาตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไม่ยอมให้ความจริงถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมอีกต่อไป เธอจะต้องต่อสู้เพื่อแม่ของเธอ และเพื่อความยุติธรรมที่ครอบครัวของเธอควรได้รับ แม้ว่าหนทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอันตรายก็ตาม