"นี่มันเป็นเรื่องภายในครอบครัวของฉัน!" คุณปู่ตะโกนลั่น ดวงตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อมองรินดา บัดนี้กลับฉายแววกร้าวร้าว และเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด "พวกเธอไม่มีสิทธิ์มายุ่งเกี่ยว!" รินดาเม้มปากแน่น หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก คำพูดของปู่ที่เคยเป็นที่รัก กลับตอกย้ำความเจ็บปวดในใจของเธอให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น "หนูไม่เข้าใจค่ะปู่" เสียงของเธอสั่นเครือ "ทำไมปู่ถึงทำแบบนี้กับแม่ของหนู ทำไมถึงทำแบบนี้กับหนู" "พวกเธอไม่เข้าใจอะไรเลย!" คุณปู่ก้าวเข้ามาใกล้ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินกว่าที่พวกเธอจะเข้าใจได้!" "ซับซ้อนด้วยอะไรคะ" ภูผาถามขึ้น เสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย็นชา เขาเดินเข้ามาประคองรินดาไว้ข้างกาย ราวกับจะปกป้องเธอจากพายุอารมณ์ที่คุณปู่กำลังจะปล่อยออกมา "หรือซับซ้อนด้วยการหักหลังคนที่รักคุณที่สุด?" คำพูดของภูผาเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจคุณปู่ คุณปู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคำรามกลับมา "แก… แกมันเด็กเมื่อวานซืน! รู้ดีกว่าฉันที่แก่กว่าแกเป็นร้อยเท่ารึไง!" "ผมรู้ว่าผมไม่สามารถเข้าใจมุมมองของคุณปู่ได้" ภูผากล่าวต่อ "แต่ผมเห็นหลักฐานตรงหน้า" เขาผายมือไปทางกองเอกสารบนโต๊ะ "เอกสารเหล่านี้ ไม่ได้โกหก" นลินยืนนิ่ง เฝ้าสังเกตการณ์อย่างใจเย็น เธอรู้ดีว่านี่คือจุดแตกหัก การเผชิญหน้าครั้งนี้จะตัดสินทุกสิ่งทุกอย่าง "คุณตาคะ" เธอเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล แต่ก็หนักแน่น "ดิฉันไม่ได้ต้องการสร้างปัญหา หรือทำให้ครอบครัวต้องแตกแยก" เธอหยุดเล็กน้อย "ดิฉันแค่อยากได้ความจริงที่แม่ของดิฉันสมควรได้รับ" คุณปู่ถอนหายใจหนักๆ ราวกับแบกรับภาระอันใหญ่หลวง "ความจริง… ในโลกของผู้ใหญ่ มันไม่ได้สวยงามเหมือนในนิทานหรอกนะ" เขาพูดเสียงเบาลง "บางครั้ง… เพื่อให้บางสิ่งอยู่รอด… เราก็ต้องยอมแลกบางอย่างไป" "แลกด้วยความสุขของลูกสาวตัวเองงั้นหรือคะ" รินดาถามเสียงสั่น น้ำตาคลอหน่วย "หนูไม่เข้าใจเลยค่ะว่าสิ่งไหนสำคัญกว่ากันระหว่าง… อำนาจ… กับความรัก" คุณปู่มองรินดาด้วยสายตาที่ซับซ้อน มันไม่ใช่ความโกรธอีกต่อไป แต่เป็นความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความเจ็บปวดที่ถูกปิดบังมานาน "รินดา… หลานรัก" เขาเอ่ยชื่อเธอแผ่วเบา "ปู่… ปู่ขอโทษ" คำขอโทษนั้นเหมือนสายฟ้าที่ผ่าลงมากลางใจรินดา เธอไม่เคยคิดฝันเลยว่า จะได้ยินคำนี้จากปากปู่ "ปู่… พูดว่าอะไรนะคะ" "ปู่ขอโทษ" คุณปู่พูดซ้ำอีกครั้ง "ปู่ขอโทษที่ปู่… ปู่ทำให้ทุกอย่างมันเลวร้ายขนาดนี้" เขาเดินโซซัดโซเซไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวโปรด แววตาเหม่อลอย "ตอนนั้น… ตอนที่แม่ของเธอ… ตอนที่ลดา… เธอตัดสินใจที่จะ… ทิ้งทุกอย่างไป… เพื่อไปอยู่กับผู้ชายคนนั้น… ปู่เสียใจมาก" "ปู่ไม่เข้าใจ… ว่าทำไมเธอถึงทำแบบนั้น" คุณปู่พูดต่อ "ปู่คิดว่า… ผู้ชายคนนั้น… เขาจะทำให้เธอไม่มีความสุข… จะทำให้เธอต้องลำบาก" "ปู่กลัว… ปู่กลัวว่าเธอจะถูกหลอก… ปู่กลัวว่าเธอจะเจอแต่ความทุกข์" คุณปู่ยกมือขึ้นกุมขมับ "ปู่ก็เลย… ปู่ก็เลยพยายามทำทุกอย่าง… เพื่อให้เธออยู่ห่างจากเขา" "แต่… แต่ปู่กลับยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลง" คุณปู่ถอนหายใจ "ปู่พยายามที่จะ… ควบคุมทุกอย่าง… ปู่พยายามที่จะ… จัดการทุกอย่างให้มัน… ถูกที่ถูกทาง… ในแบบของปู่" "ปู่ไม่รู้ว่า… คนที่อยู่เบื้องหลัง… เขาเข้ามามีบทบาทได้ยังไง" คุณปู่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "ปู่แค่… ปู่แค่ต้องการจะปกป้องตระกูล… ปู่แค่ต้องการจะ… รักษาอำนาจของตระกูลไว้" "แต่แล้ว… ปู่กลับกลายเป็น… คนที่ถูกชักใย… คนที่ถูกควบคุม… โดยไม่รู้ตัว" คุณปู่หัวเราะแหละแห้ง "ปู่… ปู่มันโง่จริงๆ" นลินมองคุณปู่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมคุณแม่ของเธอถึงได้เจ็บปวดขนาดนั้น "แล้ว… แล้วคนที่อยู่เบื้องหลัง… เขาคือใครคะ" เธอถามด้วยความสงสัย คุณปู่เงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาเหลือบมองไปทางหน้าต่าง ราวกับกำลังนึกถึงใครบางคน "เขา… เป็นคนที่ปู่… ปู่ไว้ใจมาตลอด" เขาพูดเสียงเบา "เป็นคนที่… อยู่เคียงข้างปู่มานาน" "แต่… แต่เขา… เขาก็มีด้านมืดของเขาเอง" คุณปู่กล่าวต่อ "เขา… เขาใช้ความอ่อนแอของปู่… เขาใช้ความกลัวของปู่… เพื่อให้ปู่ทำในสิ่งที่… เขาต้องการ" "เขา… เขาต้องการผลประโยชน์… เขาต้องการอำนาจ… เขาต้องการจะ… ขยายอิทธิพลของเขา" คุณปู่พูดพลางส่ายหน้า "ปู่… ปู่หลงเชื่อเขา… ปู่หลงผิด… จนสุดท้าย… ปู่ก็ทำร้ายครอบครัวของตัวเอง" "แล้ว… แล้วเรื่องมรดก… ที่กำลังจะมีการตัดสินใจ… เกี่ยวข้องกับเขาด้วยใช่ไหมคะ" รินดาถามด้วยความกังวล คุณปู่พยักหน้าช้าๆ "ใช่… เขาต้องการให้ปู่… โอนทรัพย์สินทั้งหมด… ให้กับคนที่… เขาต้องการ" คุณปู่มองรินดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า "เขาต้องการจะ… กำจัดพวกเธอ… เพื่อให้เขา… สามารถควบคุมทุกอย่างได้" "ปู่… ปู่เสียใจจริงๆ" คุณปู่กล่าว "ปู่ไม่รู้ว่าจะแก้ไข… มันได้อย่างไร" "ไม่ต้องเสียใจหรอกค่ะ" ภูผาพูดขึ้น "ตอนนี้เราก็รู้ความจริงแล้ว" เขาหันไปมองรินดา "เราจะจัดการเรื่องนี้เอง" รินดาพยักหน้าอย่างหนักแน่น แม้จะยังคงมีน้ำตาไหลอาบแก้ม แต่ดวงตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ใช่ค่ะปู่" เธอพูด "หนูจะจัดการเรื่องนี้เอง"