แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องนอนใหญ่ เผยให้เห็นผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตาที่ถูกรื้อค้นจนยับยู่ยี่ รินรดานอนนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองเพดานอย่างว่างเปล่า ร่างกายบอบบางของเธอรู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วทุกอณู ความรู้สึกผิด ความอาย และความกลัว ตีรวนปะปนกันไปในใจ เมื่อคืนนี้… เธอจำได้ทุกอย่าง เขาไม่ได้บังคับเธอ แต่ก็เหมือนการบังคับทางอ้อม การที่เขาพูดว่า “คุณไม่มีทางเลือก” มันยังคงดังก้องอยู่ในหู เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น เธอสะดุ้งเฮือก พยายามดึงตัวเองออกจากห้วงแห่งความทรงจำอันเลวร้าย “ต้องไปจดทะเบียนสมรสแล้วสินะ” เธอพึมพำกับตัวเองอย่างเบื่อหน่าย ในขณะเดียวกัน ภูผาก็อยู่ในห้องทำงานของเขา จิบกาแฟดำร้อนๆ พลางมองไปยังโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ “เลขาฯ” เขาเรียกเสียงทุ้ม “ครับ คุณภูผา” เสียงเลขาฯ หนุ่มดังตอบรับทันที “เตรียมเอกสารสำหรับจดทะเบียนสมรสให้พร้อม แล้วนัดหมายทนายความของบริษัทไว้ด้วย ผมต้องการให้ทุกอย่างเรียบร้อยที่สุด” “ครับคุณภูผา” เมื่อถึงเวลานัด รินรดาอยู่ในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนเรียบๆ ที่ภูผาจัดหามาให้ เป็นชุดที่ดูสุภาพ แต่ก็ขับเน้นรูปร่างที่บอบบางของเธอให้ดูน่าทะนุถนอม ดวงหน้าสวยหวานซีดลงเล็กน้อยจากการอดนอน แต่ก็ยังคงความงามสง่าไว้ได้ ภูผายืนรอเธออยู่หน้าประตูห้องทำงาน ท่าทางสง่างามในชุดสูทสีเทาเข้ม เขาดูราวกับราชาที่พร้อมจะออกไปประกาศอาณาเขต “พร้อมนะ” เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก รินรดาพยักหน้า “ค่ะ” ทั้งสองคนเดินทางไปยังสำนักงานเขตด้วยรถลิมูซีนคันหรู รถที่วิ่งไปบนถนนที่เต็มไปด้วยรถราและผู้คน ผู้คนเหล่านั้นต่างใช้ชีวิตตามปกติ ไม่รับรู้เลยว่ากำลังจะมีชีวิตอีกหนึ่งชีวิตถูกผูกติดเข้าหากันด้วยข้อตกลงที่เย็นชา ณ สำนักงานเขต บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก เจ้าหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ต้อนรับคู่รักที่มาจดทะเบียนสมรส แต่สำหรับรินรดาและภูผา มันเป็นเพียงพิธีการที่น่าอึดอัด “ชื่อ-นามสกุล ครับ” เจ้าหน้าที่สาวเอ่ยถาม “ภูผา สุริยวงษ์” เขาตอบเสียงหนักแน่น “รินรดา จารุวรรณ” เธอตอบเบาๆ เสียงสั่นเล็กน้อย เมื่อถึงขั้นตอนการแลกแหวน ภูผานำแหวนเพชรเม็ดงามออกมาสวมให้กับเธอ แหวนวงนั้นเปล่งประกายจับตา แต่กลับรู้สึกหนักอึ้งราวกับก้อนหินในมือของเธอ “ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด” เขาเอ่ยขึ้น พลางสวมแหวนอีกวงให้กับตนเอง “สัญญา” รินรดาเงยหน้ามองเขา แววตาของเขาดูจริงจังผิดปกติ มันมีความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้เธอใจเต้นแรง “ดิฉันก็เหมือนกันค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่วเบา หลังจากการจดทะเบียนเสร็จสิ้น ทั้งสองคนก็เดินทางกลับคฤหาสน์หรูของภูผา ที่ตั้งอยู่บนเนินเขา มองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองได้อย่างสวยงาม “ที่นี่คือบ้านของเรา นับจากนี้ไป” ภูผากล่าวพลางกวาดมือไปรอบๆ บริเวณ “คุณสามารถใช้ชีวิตที่นี่ได้อย่างอิสระ คุณอยากได้อะไร บอกผมได้เลย” รินรดามองไปรอบๆ บ้านที่โอ่อ่าหรูหรา เธอรู้สึกเหมือนหลงเข้ามาในวัง แต่มันก็เป็นวังที่เธอไม่มีวันเลือกเอง “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบอย่างสุภาพ “มาที่ห้องทำงานของผม” เขาเดินนำเธอเข้าไปในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา “เรามีเรื่องต้องคุยกัน” รินรดานั่งลงบนโซฟาตัวนุ่ม รู้สึกประหม่า “เรื่องอะไรคะ” “เรื่องสัญญาของเรา” เขาตอบ “อย่างที่คุณบอก เราจะแต่งงานกัน 5 ปี หลังจากนั้น ถ้าเรายังรู้สึกดีต่อกัน เราค่อยว่ากันอีกที แต่ถ้าไม่… เราก็หย่ากัน” “แล้วเรื่อง… เรื่องชีวิตคู่ล่ะคะ” เธอถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ภูผาหันมามองเธอ สายตาคมกริบของเขามองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ผมบอกคุณแล้วว่า เราจะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของกันและกันมากเกินไป หมายความว่า… เราจะทำหน้าที่สามีภรรยาในนามเท่านั้น” รินรดาโล่งใจเล็กน้อย “หมายความว่า… เราจะไม่มีความสัมพันธ์ทางกายกัน?” “ผมไม่ได้บอกแบบนั้น” เขาตอบเรียบๆ “ผมแค่บอกว่า เราจะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของกันและกันมากเกินไป ถ้าวันหนึ่ง… เรามีความรู้สึกดีๆ ต่อกันขึ้นมาจริงๆ มันก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่สำหรับตอนนี้… เราจะรักษาความสัมพันธ์ของเราให้อยู่ในกรอบที่ตกลงกันไว้” “ค่ะ” รินรดารับคำ เธอพยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด “ส่วนเรื่องการเงิน…” เขาหยิบเอกสารขึ้นมา “ผมจะโอนเงินจำนวนหนึ่งเข้าบัญชีของคุณทุกเดือน เพื่อให้คุณสามารถใช้จ่ายได้ตามต้องการ และยังมีเงินก้อนใหญ่ที่จะมอบให้คุณเมื่อครบสัญญา 5 ปี” รินรดารู้สึกชาไปทั้งตัว เงินจำนวนมหาศาลที่กำลังจะเข้ามาในชีวิต มันทำให้เธอรู้สึกทั้งดีใจและเสียใจไปพร้อมๆ กัน “ขอบคุณค่ะ” เธอพูดเสียงเบา “เราจะไปงานสังคมด้วยกันในฐานะสามีภรรยา” เขาเสริม “และผมจะแนะนำคุณให้ทุกคนรู้จักในฐานะภรรยาของผม” “ค่ะ” “และที่สำคัญที่สุด…” เขาหยุดเล็กน้อย จ้องมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง “อย่าทำให้ผมเสียใจก็แล้วกัน” รินรดารู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น เธอพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ดิฉันจะพยายามค่ะ” เธอรู้ดีว่า การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย มันเต็มไปด้วยข้อตกลงที่เย็นชาและพันธนาการที่มองไม่เห็น แต่เพื่อครอบครัว เธอต้องทำให้ได้