"เรามาเพื่อทวงความยุติธรรม" รินดาตอบอย่างมั่นคง สายตาของเธอมุ่งมั่นและไม่หวั่นเกรงใดๆ "คุณภาคย์ คุณได้ทำสิ่งเลวร้ายมากมายกับตระกูลของเรา" คุณภาคย์หัวเราะเยาะ "ความยุติธรรม? พวกเธอรู้หรือว่าความยุติธรรมที่แท้จริงคืออะไร? อำนาจต่างหากคือความยุติธรรมที่แท้จริง และอำนาจนั้น… อยู่ในมือของฉัน" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ภูผาขยับเข้ามาใกล้ "เรามีหลักฐานทุกอย่าง คุณภาคย์" เขาพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด "หลักฐานการยักยอกเงินของตระกูลเรา หลักฐานการใช้บริษัทบังหน้าของคุณ และหลักฐานการโอนเงินผิดกฎหมายทั้งหมด" ใบหน้าของคุณภาคย์เริ่มมีริ้วรอยแห่งความกังวลปรากฏขึ้นเล็กน้อย แต่เขาก็พยายามควบคุมสีหน้า "หลักฐาน? ใครจะเชื่อคำพูดของเด็กๆ ที่ไม่มีประสบการณ์อย่างพวกเธอ" "เราไม่ได้มาคุยกับคุณภาคย์แค่สองคน" นลินเสริม "เราได้เชิญผู้ถือหุ้นรายใหญ่บางส่วน และคณะกรรมการบริษัทมาด้วยค่ะ พวกเขากำลังจะมาถึง" "อะไรนะ!" คุณภาคย์อุทานด้วยความตกใจ เขาหันซ้ายหันขวาเหมือนกำลังมองหาใครบางคน "พวกเธอ… พวกเธอทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!" "ทำไมจะทำไม่ได้คะ" รินดาถามกลับ "เมื่อคุณกำลังจะทำลายทุกอย่างที่บรรพบุรุษของเราสร้างมา" "นี่มันเป็นการใส่ร้าย! เป็นแผนการสกปรก!" คุณภาคย์พยายามแก้ตัว "สกปรกอย่างนั้นหรือคะ" ภูผาถาม "แล้วการที่คุณแอบอ้างชื่อคุณปู่ไปทำธุรกรรมผิดกฎหมาย การที่คุณยักยอกเงินไปเป็นของตัวเอง มันเรียกว่าอะไร? ความดี? ความซื่อสัตย์?" "ฉัน… ฉันเป็นที่ปรึกษาของคุณปู่มานาน ฉันรู้ดีที่สุดว่าอะไรคือสิ่งที่ควรทำเพื่อตระกูล" คุณภาคย์อ้างเหตุผล "คุณปู่ยังไว้ใจคุณมาก" นลินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "แต่คุณกลับหักหลังท่าน หักหลังครอบครัวของเรา" "ความไว้ใจ… มันกินไม่ได้หรอก" คุณภาคย์กล่าวอย่างเลือดเย็น "ในโลกธุรกิจ มีแต่ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด" เสียงฝีเท้าดังมาจากทางโถงทางเดิน ผู้ถือหุ้นและคณะกรรมการบริษัททยอยเดินเข้ามาในห้อง ทุกสายตาจับจ้องไปที่คุณภาคย์ รินดา ภูผา และนลิน "คุณภาคย์" หนึ่งในผู้ถือหุ้นรายใหญ่วัยกลางคนเอ่ยขึ้น "มีเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงได้เรียกประชุมด่วนขนาดนี้" "พวกเขากำลังกล่าวหาผมในเรื่องที่ไม่มีมูลความจริงครับ" คุณภาคย์พยายามอ้อนวอน "ผมถูกใส่ร้าย" "ใส่ร้ายอย่างนั้นหรือคะ" ภูผาถาม "คุณภาคย์ครับ นี่คือหลักฐานทั้งหมด" เขาหยิบแฟ้มเอกสารออกมา แล้วยื่นให้กับผู้ถือหุ้นคนนั้น "เอกสารทุกฉบับ… มีลายเซ็นของคุณ หรือเป็นลายเซ็นที่คุณมอบอำนาจให้คนอื่นดำเนินการแทน" ผู้ถือหุ้นคนนั้นรับแฟ้มเอกสารมาเปิดดูอย่างพิจารณา สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเมื่อเห็นเอกสารเหล่านั้น "นี่มัน… เรื่องใหญ่มาก" เขาพึมพำ "เป็นเรื่องที่ใหญ่มากจริงๆ ครับ" รินดาเสริม "คุณภาคย์ได้นำเงินจำนวนมหาศาลของบริษัทไปใช้ในทางที่ผิด และได้สร้างความเสียหายให้กับชื่อเสียงของตระกูลเราอย่างร้ายแรง" "ผม… ผมไม่ได้ทำ" คุณภาคย์ยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง "คุณภาคย์" ภูผาเรียกชื่อเขาอีกครั้ง "เรามีหลักฐานอีกชิ้นหนึ่ง ที่อาจจะทำให้คุณอยากจะยอมรับความจริง" ภูผาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเปิดไฟล์วิดีโอ เขาเปิดเสียงให้ดังพอที่ทุกคนจะได้ยิน "วิดีโอชิ้นนี้… เป็นการบันทึกภาพของคุณภาคย์ กำลังพูดคุยกับบุคคลที่น่าสงสัยคนหนึ่ง" ภูผาอธิบาย "ในบทสนทนานั้น คุณภาคย์กำลังเสนอขายข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับบริษัทของเรา… แลกกับผลประโยชน์ส่วนตัว" ทุกคนในห้องเงียบกริบ สายตาของพวกเขาหันไปมองคุณภาคย์ด้วยความผิดหวังและรังเกียจ "นี่มัน… เป็นไปไม่ได้!" คุณภาคย์ตะโกนเสียงดัง "ใครเป็นคนทำ! ใครเป็นคนแอบถ่าย!" "คุณภาคย์ครับ" ภูผาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย "คุณรู้ดีว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้องที่ควรจะทำ" คุณภาคย์มองไปรอบๆ ห้อง เขาเห็นสายตาของผู้คนมากมายที่จ้องมองมาที่เขาด้วยความไม่ไว้วางใจและโกรธแค้น "ผม… ผมขอเวลาสักครู่" คุณภาคย์กล่าวอย่างอิดโรย เขาเดินโซเซออกจากห้องไป ทิ้งให้ทุกคนอยู่ในความเงียบ "พวกเธอ… ทำได้ดีมาก" ผู้ถือหุ้นรายใหญ่วางมือบนไหล่ของรินดา "เราจะดำเนินการเรื่องนี้ต่อไปเอง" รินดามองตามหลังคุณภาคย์ไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจ ความสะใจ และความสงสารปนเปกัน "เราชนะแล้วจริงๆ หรือคะ" นลินถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงไม่เชื่อ "ยังไม่จบหรอก" ภูผาตอบ "เราต้องมั่นใจว่าเขาจะไม่สามารถหลุดรอดไปได้" ---