หลังจากที่คุณภาคย์หลบหนีออกจากห้องประชุมไปอย่างกะทันหัน บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่แน่นอน รินดา, ภูผา และนลิน ต่างก็รู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็ยังต้องประคับประคองสถานการณ์ที่เกิดขึ้น "ตอนนี้เราต้องจัดการเรื่องของคุณภาคย์ก่อน" ภูผาเอ่ยขึ้น "ผมได้สั่งให้ทีมรักษาความปลอดภัยของบริษัทตามหาเขาแล้ว" "แล้ว… ผู้ถือหุ้นและคณะกรรมการล่ะคะ" รินดาถามด้วยความเป็นห่วง "พวกเขาเข้าใจสถานการณ์ดี" หนึ่งในผู้ถือหุ้นรายใหญ่ซึ่งเป็นประธานคณะกรรมการบริษัท กล่าวขึ้น "พวกเขาเชื่อมั่นในตัวพวกเธอ และจะรอฟังผลการตัดสินใจของเรา" "เราต้องให้ความมั่นใจกับพวกเขา" ภูผากล่าว "ว่าตระกูลของเรา… จะกลับมายืนหยัดได้อย่างมั่นคงอีกครั้ง" ในขณะเดียวกัน คุณปู่ซึ่งทราบข่าวเรื่องที่เกิดขึ้น ก็มีอาการดีขึ้นเล็กน้อย รินดาและนลินรีบกลับไปดูแลท่านที่บ้าน "ปู่… ปู่เป็นอย่างไรบ้างคะ" รินดาถามด้วยความเป็นห่วง "ปู่… ปู่ดีขึ้นแล้ว" คุณปู่ตอบเสียงแผ่วเบา "ได้ยินว่า… พวกเธอจัดการกับไอ้ภาคย์ได้แล้ว?" "เรากำลังดำเนินการอยู่ค่ะปู่" นลินบอก "แต่ยังต้องระวังตัวอีกมาก" "ไอ้ภาคย์… มันเป็นคนอันตราย" คุณปู่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "ปู่… ปู่พลาดเอง ที่หลงเชื่อใจมันมากเกินไป" "ปู่ไม่ต้องโทษตัวเองนะคะ" รินดาปลอบ "สิ่งที่เกิดขึ้น… มันเป็นบทเรียน" "ปู่… ปู่มีเรื่องจะบอกพวกเธอ" คุณปู่กล่าว "เรื่องที่ปู่… ไม่เคยบอกใครเลย" รินดาและนลินมองหน้ากันด้วยความสงสัย "เรื่องนี้… เกี่ยวข้องกับ… พ่อของพวกเธอ" คุณปู่กล่าว ทั้งสองสาวตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือด "พ่อ… พ่อของพวกเรา… เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้คะ" รินดาถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ "สมัยก่อน… พ่อของพวกเธอ… กับไอ้ภาคย์… เคยทำงานด้วยกัน" คุณปู่เล่า "พวกเขาเคยเป็นเพื่อนสนิทกันมาก… แต่แล้วก็มีเรื่อง… ที่ทำให้พวกเขาแตกหักกัน" "เรื่องอะไรคะปู่" นลินถามอย่างกระวนกระวาย "ปู่… ปู่ไม่แน่ใจในรายละเอียดทั้งหมด" คุณปู่กล่าว "แต่รู้ว่า… มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับ… ธุรกิจที่ผิดกฎหมาย… ที่พ่อของพวกเธอ… พยายามจะเปิดโปง… แต่ไอ้ภาคย์… กลับปกปิดมันไว้" "แล้ว… เรื่องนี้… เกี่ยวข้องกับการตายของพ่อหรือเปล่าคะ" รินดาถาม น้ำตาเริ่มคลอ คุณปู่ถอนหายใจยาว "ปู่… ปู่ก็ไม่แน่ใจเช่นกัน" เขาพูดเสียงเศร้า "ตอนนั้น… ปู่เสียใจมากที่พ่อของพวกเธอ… ต้องมาตายไปเสียก่อน… ปู่พยายามสืบหาความจริง… แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ" "แต่… เมื่อรู้ว่าไอ้ภาคย์… เป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลัง… ปู่ก็เริ่มสงสัย… ว่าเรื่องนี้… อาจจะเกี่ยวข้องกัน" รินดาและนลินยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง พวกเธอไม่เคยรู้เรื่องราวเหล่านี้มาก่อนเลย "ถ้าอย่างนั้น… การที่เราพยายามจะเปิดโปงคุณภาคย์… ก็เหมือนกับการสืบหาความจริงเกี่ยวกับการตายของพ่อ… ด้วยใช่ไหมคะ" รินดาถาม "ใช่… ปู่คิดว่าอย่างนั้น" คุณปู่ตอบ "ปู่… ปู่ขอโทษที่ไม่ได้บอกพวกเธอเรื่องนี้เร็วกว่านี้" "ไม่เป็นไรค่ะปู่" นลินกล่าว "อย่างน้อย… ตอนนี้เราก็รู้แล้ว" "เราจะต้องหาความจริงให้ได้" รินดากล่าวด้วยความมุ่งมั่น "เราจะต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อของเราจริงๆ" ภูผาที่กลับมาถึงบ้านและทราบเรื่อง ก็มีความรู้สึกไม่ต่างกัน เขาเองก็สงสัยมาตลอดว่าการตายของพ่อรินดาและนลินนั้น ไม่ใช่เรื่องธรรมดา "ถ้าอย่างนั้น… การสืบสวนของเรา… ก็ยิ่งมีความสำคัญมากขึ้นไปอีก" ภูผากล่าว "เราต้องสืบให้ถึงที่สุด" คืนนั้น รินดาและนลินนอนไม่หลับ พวกเธอคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่เพิ่งถูกเปิดเผย ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างพ่อของพวกเขากับคุณภาคย์ และความตายที่อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ "เธอคิดว่า… พ่อของเรา… จะรู้เรื่องที่คุณภาคย์ทำอยู่ไหม" รินดาถามในความมืด "ฉันไม่รู้สิ" นลินตอบเสียงแผ่ว "แต่ถ้าพ่อรู้… แล้วพยายามจะเปิดโปง… ก็อาจจะเป็นสาเหตุให้เขาต้องตาย" "มันโหดร้ายเกินไป" รินดากล่าว "เราต้องเข้มแข็งนะรินดา" นลินปลอบ "เพื่อพ่อของเรา… เราต้องทำให้สำเร็จ" เช้าวันต่อมา ภูผาได้รับแจ้งข่าวว่าพบตัวคุณภาคย์แล้ว เขาหลบหนีไปซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์เก่าแห่งหนึ่งที่ชานเมือง "เราต้องไปที่นั่น" ภูผาบอกรินดาและนลิน "ก่อนที่เขาจะหาทางหนีไปได้อีก" ทั้งสามคนเดินทางไปยังคฤหาสน์เก่าแห่งนั้น บรรยากาศรอบๆ เต็มไปด้วยความวังเวง "ดูเหมือนที่นี่จะไม่มีใครอยู่" นลินกล่าว "เราต้องเข้าไปดูให้แน่ใจ" ภูผาตอบ พวกเขาทั้งสามคนค่อยๆ เดินเข้าไปในคฤหาสน์อย่างระมัดระวัง "คุณภาคย์! ออกมาเดี๋ยวนี้!" ภูผาตะโกนเรียก ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ "นี่อาจจะเป็นกับดัก" รินดาเตือน "เราต้องเสี่ยง" ภูผาตอบ "เราต้องจบเรื่องนี้ให้ได้" ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินเข้าไปในตัวคฤหาสน์ ประตูบานใหญ่ก็เปิดออก พร้อมกับร่างของคุณภาคย์ที่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและบ้าคลั่ง "พวกเธอ… มาทำไมที่นี่!" คุณภาคย์ตะคอก "เรามาเพื่อจบเรื่องนี้" ภูผากล่าว "คุณภาคย์… ยอมแพ้เถอะ" "ยอมแพ้? ไม่มีทาง!" คุณภาคย์หัวเราะเสียงแหบแห้ง "ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้!" ---