แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามายังห้องนอนของภัทรพร ปลุกเธอให้ตื่นขึ้นจากภวังค์แห่งความฝัน วันนี้เป็นอีกวันที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความท้าทายในโลกธุรกิจอันซับซ้อน และเผชิญหน้ากับคุณชายธาม ผู้ชายที่ดูเหมือนจะยิ่งทำให้เธอสับสนในความรู้สึกของตัวเองมากขึ้นทุกวัน หลังจากการทำงานที่ผ่านมาหลายสัปดาห์ ภัทรพรก็เริ่มปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ได้ดี เธอแสดงศักยภาพของตนเองอย่างเต็มที่ จนเป็นที่ยอมรับของเพื่อนร่วมงานหลายคน แม้ว่านลินจะยังคงมองเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตรอยู่เสมอ แต่ภัทรพรก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับธามก็พัฒนาไปในทิศทางที่คาดไม่ถึง จากที่เคยพูดคุยกันเฉพาะเรื่องงาน ตอนนี้พวกเขาก็เริ่มมีการพูดคุยเรื่องอื่นๆ มากขึ้น ธามมักจะถามถึงความคิดเห็นของเธอในเรื่องที่นอกเหนือจากโครงการ และภัทรพรก็พบว่า การได้พูดคุยกับเขาในบรรยากาศที่เป็นกันเองมากขึ้นนั้น ทำให้เธอรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด “คุณภัทรพรครับ” เสียงทุ้มของธามดังขึ้นขณะที่เขาก้าวเข้ามาในออฟฟิศของเธอ “ผมอยากจะขอคำปรึกษาเรื่องการปรับปรุงภาพลักษณ์ของแบรนด์สักหน่อย” ภัทรพรเงยหน้าขึ้นมองเขา “ได้ค่ะ คุณธาม มีอะไรที่ดิฉันพอจะช่วยได้บ้างคะ” “ผมอยากให้คุณช่วยคิดแคมเปญการตลาดใหม่ ที่จะช่วยสร้างความรู้สึกที่ใกล้ชิดและเข้าถึงได้มากขึ้นให้กับกลุ่มลูกค้าของเรา” ธามกล่าว “ตอนนี้แบรนด์ของเราดูห่างเหินและเข้าถึงยากเกินไป” ภัทรพรพยักหน้ารับ “เข้าใจค่ะ ดิฉันเห็นด้วยกับคุณธามค่ะ” เธอเริ่มคิดอย่างรวดเร็ว “ดิฉันคิดว่าเราควรจะเน้นไปที่เรื่องราวของผู้คนที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของบริษัทฯ อาจจะทำเป็นซีรีส์วิดีโอสั้นๆ ที่เล่าเรื่องราวของพนักงานแต่ละคน หรืออาจจะจัดกิจกรรมพิเศษที่เปิดโอกาสให้ลูกค้าได้มีส่วนร่วมมากขึ้น” ธามฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลายกว่าปกติ “ความคิดของคุณน่าสนใจมาก ภัทรพร” เขาเอ่ยชม “ผมชอบไอเดียเรื่องซีรีส์วิดีโอสั้นๆ นะ มันจะช่วยสร้างความรู้สึกเชื่อมโยงกับแบรนด์ได้ดี” “ขอบคุณค่ะ” ภัทรพรยิ้ม “ดิฉันจะไปร่างรายละเอียดของแคมเปญนี้ให้คุณพิจารณาอีกครั้งนะคะ” “ดีมาก” ธามกล่าว “ผมเชื่อในวิสัยทัศน์ของคุณ” บทสนทนาครั้งนี้ทำให้ภัทรพรรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก เธอเริ่มมีความหวังว่าแผนการของเธออาจจะสำเร็จเร็วกว่าที่คิด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดรู้สึกกังวลไม่ได้ ความรู้สึกที่เธอมีต่อธามมันกำลังก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วเกินไป เธอเริ่มสับสนว่าสิ่งที่เธอรู้สึกนั้นเป็นเพียงการหลอกตัวเอง หรือเป็นความรู้สึกที่แท้จริง เย็นวันนั้น ภัทรพรได้รับข้อความจาก ‘เขา’ ‘ข่าวลือเกี่ยวกับคุณกับคุณชายธามแพร่สะพัดแล้วนะ’ ภัทรพรใจหายวาบ เธอรู้ดีว่าข่าวลือเหล่านี้จะเป็นอันตรายต่อแผนการของเธอ ‘ฉันรู้ค่ะ’ เธอตอบกลับไป ‘ระวังตัวให้มาก’ เสียงจากปลายสายดังขึ้น “คุณกำลังเดินอยู่บนเส้นด้าย” “ฉันรู้ค่ะ” “อย่าให้ความรู้สึกส่วนตัวมาบดบังเป้าหมายของคุณ” คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจ ภัทรพรหลับตาลง เธอพยายามสะกดกั้นน้ำตาที่เอ่อขึ้นมา “ฉันจะไม่ลืมเป้าหมายของฉันเด็ดขาด” เธอตอบเสียงหนักแน่น วันต่อมา ภัทรพรตัดสินใจที่จะตีตัวออกห่างจากธามสักพัก เธอพยายามหลีกเลี่ยงการพูดคุยเรื่องส่วนตัว และเน้นไปที่เรื่องงานเพียงอย่างเดียว แต่ดูเหมือนว่าธามจะสังเกตเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงของเธอ “คุณภัทรพรครับ” ธามเรียกเธอขณะที่เธอกำลังจะเดินออกจากออฟฟิศ “มีอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมช่วงนี้คุณถึงดูห่างเหินไป” ภัทรพรหยุดยืน หันไปเผชิญหน้ากับเขา “ไม่มีอะไรค่ะคุณธาม ดิฉันแค่อยากจะโฟกัสกับงานให้มากขึ้น” “แต่ผมรู้สึกว่าคุณกำลังพยายามหลีกเลี่ยงผม” ธามกล่าว สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ “คุณกำลังมีปัญหากับผมใช่ไหม” ภัทรพรอึ้งไปชั่วขณะ เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี “ดิฉัน…” “ถ้าคุณมีอะไรไม่สบายใจ บอกผมได้นะ” ธามพูดต่อ น้ำเสียงของเขาดูอ่อนโยนลง “ผมอยากให้คุณทำงานที่นี่ได้อย่างสบายใจที่สุด” ภัทรพรจ้องมองเข้าไปในดวงตาของธาม เธอเห็นความจริงใจและความเป็นห่วงในแววตาของเขา ในวินาทีนั้น เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะพังทลาย “จริงๆ แล้ว…” เธอเริ่มพูด แต่ก็หยุดชะงัก “มีอะไร” ธามถาม รอคอยคำตอบ ภัทรพรตัดสินใจที่จะพูดความจริงบางส่วน “ดิฉัน… ดิฉันกลัวว่าความสัมพันธ์ของเราจะส่งผลกระทบต่องานค่ะ” ธามเลิกคิ้ว “คุณหมายความว่าอย่างไร” “คือ… การที่มีข่าวลือเกี่ยวกับเรา… มันอาจจะทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ค่ะ” ภัทรพรอธิบาย “ดิฉันไม่อยากให้เกิดปัญหาขึ้น” ธามนิ่งคิดไปสักครู่ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “ข่าวลือพวกนั้น… ผมไม่เคยสนใจมันหรอก” “แต่…” “ภัทรพร” ธามขัดจังหวะ “ผมเชื่อใจคุณ ผมเชื่อในความสามารถของคุณ และผมก็… รู้สึกดีที่มีคุณอยู่ตรงนี้” คำพูดของธามทำให้หัวใจของภัทรพรเต้นแรง เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า “คุณธามคะ…” “ผมรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่” ธามพูด “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมไม่ได้มองคุณเป็นแค่ที่ปรึกษา” ภัทรพรเบิกตากว้าง เธอไม่คาดคิดว่าธามจะพูดแบบนี้ “คุณธามคะ… เรา…” “ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วเกินไป” ธามกล่าว “แต่ผมอยากจะขอโอกาส” ภัทรพรยืนนิ่ง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังติดอยู่ในกับดักที่เธอสร้างขึ้นมาเอง แผนการที่ตั้งใจไว้กำลังจะถูกบิดเบือนด้วยความรู้สึกที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดฝัน เธอรู้ดีว่าเธอต้องเลือก ระหว่างเป้าหมายที่ตั้งไว้ หรือความรู้สึกที่กำลังจะกลืนกินเธอไป “ฉันต้องขอโทษคุณจริงๆ ค่ะ คุณธาม” ภัทรพรเอ่ยเสียงเบา “ดิฉัน… ดิฉันไม่สามารถให้โอกาสคุณได้ในตอนนี้” ใบหน้าของธามฉายแววผิดหวัง “ทำไมล่ะ” “เพราะ… มีบางอย่างที่ดิฉันต้องสะสางให้เสร็จก่อนค่ะ” ภัทรพรตอบ “เป็นเรื่องส่วนตัวค่ะ” ธามมองเธอด้วยความเข้าใจ “ถ้าคุณต้องการอะไร บอกผมได้นะ” ภัทรพรพยักหน้ารับ “ขอบคุณค่ะ” เธอรีบเดินออกจากออฟฟิศ ทิ้งให้ธามยืนอยู่เพียงลำพัง ภัทรพรรู้สึกเสียใจ แต่เธอก็รู้ว่า นี่คือสิ่งที่เธอต้องทำ เธอไม่สามารถปล่อยให้ความรู้สึกของตัวเองมาทำลายแผนการทั้งหมดได้ ขณะที่เธอเดินออกจากบริษัท ภัทรพรก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอพิมพ์ข้อความส่งให้ ‘เขา’ ‘ฉันต้องเร่งมือแล้วค่ะ’