ภัทรพรนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องสว่างไปทั่วเอกสารมากมายที่วางอยู่ตรงหน้า เธอกำลังจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์ข้อมูลทางการเงินของบริษัทคู่แข่ง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่เธอและ ‘ใครบางคน’ กำลังดำเนินการอยู่ เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น ดึงสมาธิของเธอให้หลุดออกมา “เชิญค่ะ” เธอเอ่ยตอบ ประตูเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงของธาม เขาก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นสิ่งที่ภัทรพรเริ่มคุ้นเคยมากขึ้นเรื่อยๆ “ทำงานดึกเลยนะครับคุณภัทรพร” ธามกล่าวพร้อมกับเดินเข้ามาหยุดยืนข้างโต๊ะของเธอ “ไม่เหนื่อยแย่เหรอครับ” ภัทรพรเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วยิ้มตอบ “ก็เป็นธรรมดาค่ะ งานมันเยอะ แต่ดิฉันก็สนุกกับมันนะคะ” “ผมเห็น” ธามเอ่ย “คุณเป็นคนที่มีความสามารถจริงๆ ภัทรพร ผมค่อนข้างประหลาดใจที่คุณสามารถจัดการกับงานที่ซับซ้อนพวกนี้ได้ในเวลาอันรวดเร็ว” “ดิฉันพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ” ภัทรพรตอบ รู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ปลายแก้มเมื่อได้รับคำชมจากเขา “คุณธามมีอะไรให้ดิฉันช่วยหรือเปล่าคะ” ธามพยักหน้า “ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณเป็นการส่วนตัวสักหน่อย ไม่เกี่ยวกับงานโดยตรง” เขาเดินอ้อมไปอีกด้านของโต๊ะ และหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกตัว ซึ่งอยู่ใกล้กับเธอมากขึ้น “ผม… ผมอยากจะขอคำแนะนำเรื่องความสัมพันธ์” ภัทรพรเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “ความสัมพันธ์เหรอคะ” เธอถามอย่างระมัดระวัง “หมายถึง… กับใครคะ” ธามมองออกไปนอกหน้าต่างครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตากับเธอ “ผมไม่แน่ใจว่าควรจะเริ่มอย่างไรดี” เขาถอนหายใจเบาๆ “มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ผม… รู้สึกสนใจ” หัวใจของภัทรพรเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอพยายามเก็บสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะ” เธอถาม น้ำเสียงพยายามให้ราบเรียบ “เธอเป็นคนเก่ง ฉลาด แล้วก็มีเสน่ห์มาก” ธามอธิบาย “เธอทำให้ผมรู้สึก… แตกต่าง” “แตกต่างในทางไหนคะ” ภัทรพรพยายามเค้นข้อมูล “คุณธามไม่เคยแสดงความรู้สึกต่อใครมาก่อนเลยนี่คะ” “นั่นสิครับ” ธามพยักหน้า เห็นด้วยกับสิ่งที่เธอพูด “แต่กับเธอคนนี้ ผมรู้สึกว่า… ผมอยากจะเรียนรู้เธอมากขึ้น อยากจะใช้เวลากับเธอ” เขายกมือขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย “ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนเลย ภัทรพร ผมเลยไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี” ภัทรพรพยายามปั้นสีหน้าให้ดูเป็นที่ปรึกษาที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ถ้าคุณธามรู้สึกดีกับใครสักคน ก็ลองเปิดใจให้โอกาสเขาดูสิคะ” เธอแนะนำ “ลองชวนเขาไปทานข้าว หรือชวนไปทำกิจกรรมที่เขาชอบ” “คุณคิดว่า… ผมควรจะลองทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ” ธามถาม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความลังเล “ผมกลัวว่าถ้าผมทำอะไรผิดพลาดไป… เขาอาจจะถอยห่าง” “ความกลัวเป็นเรื่องปกติค่ะ” ภัทรพรปลอบ “แต่ถ้าเราไม่ลอง เราก็ไม่มีทางรู้เลยนะคะ” เธอเหลือบมองเอกสารที่เธอเพิ่งวิเคราะห์ไปเมื่อครู่ ความขัดแย้งในใจเริ่มก่อตัวขึ้น ภาพของ ‘ใครบางคน’ ที่เป็นเป้าหมายหลักของเธอ ค่อยๆ ซ้อนทับกับภาพของธามที่กำลังเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง “คุณธามคะ… บางครั้ง การที่เรายอมเสี่ยงเพื่อความสุขของเราเอง มันก็คุ้มค่านะคะ” ธามมองเธออย่างพิจารณา แววตาของเขาฉายประกายบางอย่างที่ภัทรพรอ่านไม่ออก “คุณพูดถูก” เขาพึมพำ “ขอบคุณมากนะ ภัทรพร คำแนะนำของคุณมีค่ามากจริงๆ” “ยินดีค่ะ” ภัทรพรยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อน “ถ้ามีอะไรอีก บอกได้เสมอนะคะ” หลังจากธามเดินจากไป ภัทรพรปล่อยตัวเอนหลังพิงเก้าอี้ หายใจเข้าลึกๆ เธอหลับตาลงช้าๆ พยายามประมวลผลสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น นี่คือสิ่งที่เธอคาดหวังหรือไม่ เธอเข้ามาเพื่อหลอกลวงเขา เพื่อหาผลประโยชน์ แต่กลับต้องมานั่งให้คำแนะนำเรื่องความรักกับเขาอีก การกระทำของเธอช่างย้อนแย้งเสียจริง “บ้าเอ๊ย” เธอพึมพำกับตัวเอง “นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่” เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันแชท แล้วพิมพ์ข้อความส่งให้ ‘ใครบางคน’ ‘วันนี้คุยกับคุณธามเรื่องส่วนตัว เขาดูเหมือนจะเริ่มมีความรู้สึกให้ใครบางคนแล้ว’ ไม่นานนัก ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมา ‘ดีมาก’ แค่คำตอบสั้นๆ นั้น ทำให้ภัทรพรรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งหัวใจ เธอรู้ดีว่ากำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่อันตราย เส้นทางที่เธออาจจะหลงทางไปเอง วันต่อๆ มา ภัทรพรพยายามตั้งสติ เธอจดจ่ออยู่กับงาน และพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับธามโดยตรงเท่าที่จะทำได้ เธอรู้ดีว่า ยิ่งเธอใช้เวลาอยู่กับเขามากเท่าไหร่ ความรู้สึกที่ซับซ้อนในใจก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น แต่โชคชะตาก็มักจะเล่นตลก เมื่อเธออยู่ในช่วงที่พยายามหลบเลี่ยงเขามากที่สุด กลับเป็นช่วงที่เธอได้พบเขาบ่อยที่สุด “คุณภัทรพรครับ” เสียงของธามดังขึ้นเมื่อเธอเดินออกมาจากห้องประชุม “ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นวันนี้” ภัทรพรชะงักไปเล็กน้อย “ทานข้าวเหรอคะ” เธอถามอย่างไม่แน่ใจ “แต่… ดิฉันมีนัดแล้วค่ะ” เธอโกหกไปอย่างหน้าตาเฉย ธามเลิกคิ้ว “นัดสำคัญเหรอครับ” “เอ่อ… ใช่ค่ะ เป็นนัดกับเพื่อนเก่าค่ะ” ภัทรพรพยายามหาเหตุผลมาอธิบาย “ไม่ได้เจอกันนานเลยค่ะ” ธามมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “เข้าใจครับ” เขาตอบ “ถ้าอย่างนั้น… ไว้โอกาสหน้านะครับ” เมื่อธามเดินจากไป ภัทรพรก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกผิดหวังเล็กๆ น้อยๆ เธอไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น “นี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ ภัทรพร” เธอพูดกับตัวเองอีกครั้ง เธอเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน แล้วหยิบเอกสารที่เกี่ยวข้องกับแผนการเดิมขึ้นมาดูอีกครั้ง ใบหน้าคมคายของ ‘ใครบางคน’ ฉายขึ้นมาในความคิด มันทำให้เธอรู้สึกถึงความมุ่งมั่นอีกครั้ง “ฉันจะต้องทำมันให้สำเร็จ” เธอพึมพำ “ฉันจะปล่อยให้ความรู้สึกโง่ๆ พวกนี้มาทำลายแผนของฉันไม่ได้เด็ดขาด” แต่ในขณะเดียวกัน ภาพของใบหน้าของธามที่เต็มไปด้วยความคาดหวังเมื่อครู่ ก็ยังคงติดตาเธออยู่…