บรรยากาศในห้องทำงานของธามวันนี้ดูตึงเครียดกว่าปกติ ภัทรพรนั่งอยู่ตรงข้ามเขาบนโซฟาตัวยาว สีหน้าของเธอแสดงออกถึงความกังวล เธอเพิ่งได้รับแจ้งข่าวร้ายเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของคู่แข่งรายสำคัญ ซึ่งส่งผลกระทบโดยตรงต่อโครงการที่เธอกำลังดูแลอยู่ “ผมคาดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะกล้าทำอะไรบ้าๆ แบบนี้” ธามกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “พวกเขากำลังจะเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ที่เหมือนกับของเราทุกประการ แต่มีราคาที่ถูกกว่ามาก” ภัทรพรพยักหน้า “ดิฉันก็เช่นกันค่ะคุณธาม ตอนนี้เราต้องรีบหาทางรับมือให้เร็วที่สุด” “ผมกำลังคิดว่าจะเปิดแถลงข่าวเพื่อชี้แจงประเด็นนี้” ธามเสนอ “แต่ผมก็กลัวว่ามันจะยิ่งทำให้เรื่องบานปลายไปกว่าเดิม” “ดิฉันเห็นด้วยค่ะ” ภัทรพรเอ่ย “การแถลงข่าวอาจจะไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้ ดิฉันคิดว่าเราควรจะเน้นไปที่การสร้างความมั่นใจให้กับลูกค้าของเราก่อน” “คุณมีไอเดียอะไรบ้าง” ธามถาม สายตาของเขามองมาที่เธออย่างมีความหวัง “ดิฉันคิดว่าเราควรจะเน้นย้ำถึงคุณภาพและนวัตกรรมของเรา” ภัทรพรเริ่มอธิบาย “เราอาจจะทำแคมเปญการตลาดที่เน้นให้เห็นถึงกระบวนการผลิตที่พิถีพิถัน และการวิจัยและพัฒนาที่ยาวนานของเรา เพื่อแสดงให้เห็นว่าผลิตภัณฑ์ของเรามีคุณค่ามากกว่าราคา” ธามพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “น่าสนใจ” เขาเอ่ย “แล้วเราจะสื่อสารเรื่องนี้กับลูกค้าได้อย่างไร” “ดิฉันคิดว่าเราอาจจะใช้สื่อโซเชียลมีเดียให้เป็นประโยชน์ค่ะ” ภัทรพรเสนอ “เราสามารถทำวิดีโอสั้นๆ ที่แสดงให้เห็นถึงทีมงานของเราที่กำลังทำงานอย่างหนัก หรืออาจจะจัดกิจกรรมออนไลน์ให้ลูกค้าได้มีส่วนร่วมในการแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ของเรา” “ผมชอบไอเดียนี้มาก ภัทรพร” ธามกล่าว “คุณมองเห็นปัญหาได้ทะลุปรุโปร่ง และสามารถเสนอทางออกที่ดีที่สุดได้เสมอ” คำชมของธามทำให้ภัทรพรใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอรู้สึกดีใจที่ได้ช่วยเหลือเขา แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกผิดที่กำลังหลอกลวงเขาอยู่ “ขอบคุณค่ะคุณธาม” เธอตอบ “ดิฉันจะรีบไปร่างแผนการตลาดโดยละเอียดให้คุณพิจารณาค่ะ” หลังจากพูดคุยเรื่องงานเสร็จ ธามก็เงียบไปครู่หนึ่ง เขามองมาที่ภัทรพรด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงกว่าเดิม “ภัทรพร” เขาเรียกชื่อเธอ “ผม… ผมอยากจะขอบคุณคุณอีกครั้ง” “เรื่องอะไรคะ” ภัทรพรถามอย่างสงสัย “เรื่องทุกอย่าง” ธามตอบ “ตั้งแต่คุณเข้ามาทำงานที่นี่ ทุกอย่างก็ดูดีขึ้น ผมรู้สึกว่ามีคุณอยู่ข้างๆ มันทำให้ผมรู้สึก… มั่นใจมากขึ้น” ภัทรพรกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เธอไม่รู้ว่าจะตอบสนองต่อคำพูดของเขาอย่างไรดี “ดิฉันก็รู้สึกดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือคุณธามค่ะ” เธอพูดได้แค่นั้น ธามยิ้ม “ผมมีเรื่องอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นจริงๆ นะ ภัทรพร” เขาพูดอย่างจริงจัง “ผมอยากจะรู้จักคุณให้มากกว่านี้ ไม่ใช่แค่ในฐานะเพื่อนร่วมงาน” หัวใจของภัทรพรเต้นระรัว เธอปฏิเสธเขาไปเมื่อครั้งก่อน แต่ครั้งนี้… เธอไม่แน่ใจว่าจะปฏิเสธเขาได้อีกหรือไม่ “แต่ว่า…” เธอเริ่มพูด “ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณไม่สะดวก” ธามพูดขึ้น เขาดูผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยังคงพยายามเก็บอาการ “ผมเข้าใจ” “ไม่ค่ะ” ภัทรพรพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “ดิฉัน… ดิฉันไปค่ะ” ธามมองเธอด้วยความแปลกใจ แต่ก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า “ดีมาก” เขาตอบ “ผมจะรอ” หลังจากนั้น ภัทรพรใช้เวลาทั้งวันในการเตรียมตัวสำหรับมื้อเย็นกับธาม เธอสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เธอควรจะดีใจที่เขาชวนเธอไปทานข้าว หรือควรจะรู้สึกกังวลที่แผนการของเธอกำลังจะซับซ้อนยิ่งขึ้น ตอนเย็นวันนั้น ภัทรพรแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีดำเรียบหรูที่แสนจะธรรมดา แต่กลับขับเน้นความสง่างามของเธอได้เป็นอย่างดี เธอเดินทางไปยังร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งใจกลางเมือง ที่ซึ่งธามรอเธออยู่แล้ว เมื่อเธอเดินเข้าไปในร้าน ธามก็ลุกขึ้นยืนขึ้นทันที เขาสวมชุดสูทสีเข้มที่ดูภูมิฐาน และมีรอยยิ้มต้อนรับเธอ “คุณมาแล้ว” ธามกล่าว “ผมรอคุณอยู่นานแล้ว” “ขอโทษด้วยค่ะ” ภัทรพรกล่าว “ดิฉันอาจจะมาช้าไปหน่อย” “ไม่เลยครับ” ธามตอบ “คุณดูสวยมากในชุดนี้” คำชมนั้นทำให้ภัทรพรหน้าแดงเล็กน้อย เธอรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก ตลอดมื้ออาหาร พวกเขาพูดคุยกันอย่างออกรส ธามถามถึงเรื่องราวในวัยเด็กของเธอ ครอบครัวของเธอ และความฝันของเธอ ภัทรพรเองก็ถามถึงชีวิตของเขาเช่นกัน เธอได้รู้ว่าภายใต้ความเย็นชาของเขา ธามเป็นคนที่อบอุ่น และมีความคิดที่ละเอียดอ่อน “ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนอย่างคุณในชีวิต” ธามกล่าวขณะที่พวกเขากำลังจิบเครื่องดื่ม “คุณทำให้โลกของผม… มีสีสันมากขึ้น” ภัทรพรยิ้ม “ดิฉันก็เช่นกันค่ะ” เธอพูดอย่างแผ่วเบา “คุณธามทำให้ดิฉันรู้สึก… ได้เป็นตัวเองมากขึ้น” ช่วงเวลาที่อยู่กับธามทำให้ภัทรพรรู้สึกสับสนอย่างรุนแรง เธอตระหนักได้ว่า ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาไม่ใช่แค่ความรู้สึกชั่วคราวอีกต่อไป มันได้กลายเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งและจริงจังมากขึ้นเรื่อยๆ “คุณภัทรพรครับ” ธามพูดขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง “ผม… ผมอยากจะสารภาพบางอย่างกับคุณ” ภัทรพรเงยหน้ามองเขาด้วยความคาดหวัง “ผม… ผมชอบคุณนะครับ” ธามกล่าวตรงๆ “ผมชอบคุณมาตลอดตั้งแต่ได้รู้จักคุณ” หัวใจของภัทรพรเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง คำสารภาพของธามทำให้เธอรู้สึกทั้งดีใจและหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป “คุณธามคะ…” เธอเริ่มพูด “ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป” ธามตัดบท “แต่ผมรู้สึกว่าผมไม่สามารถเก็บมันไว้ได้อีกต่อไปแล้ว” ภัทรพรหลับตาลง เธอได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองดังอยู่ข้างในหู “ดิฉัน… ดิฉันก็ชอบคุณค่ะ คุณธาม” เธอกลอบออกมาอย่างแผ่วเบา คำตอบของเธอทำให้ธามยิ้มกว้าง เขาดูมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด “จริงเหรอครับ” เขาถามราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง ภัทรพรพยักหน้า “ค่ะ” ธามเอื้อมมือมาคว้ามือของเธอไว้แน่น “ผมดีใจมาก” เขาพูด ในขณะที่มือของธามโอบกุมมือเธอ ภัทรพรแอบมองไปยังกระเป๋าถือของเธอ มือของเธอที่อยู่ข้างในกำลังหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เธอพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว ‘คุณธามสารภาพรักแล้วค่ะ’ ข้อความส่งออกไป และไม่นานนัก ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมา ‘ทำตามแผนต่อไป’ ภัทรพรหลับตาลงอีกครั้ง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เธอรู้ว่าเธอได้ก้าวเข้าสู่กับดักที่เธอสร้างขึ้นมาเองเสียแล้ว