หลังจากกลับจากร้านอาหาร ภัทรพรใช้เวลาเกือบทั้งวันจมอยู่กับความสับสนและรู้สึกผิด เธอพยายามทำงานอย่างหนักเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากความคิดที่วนเวียนอยู่กับธามและแผนการอันเลวร้ายที่เธอกำลังดำเนินอยู่ แต่ภาพรอยยิ้มของเขา แววตาแห่งความสุขที่เขามีให้เธอ มันคอยตามหลอกหลอนเธออยู่เสมอ “คุณภัทรพรคะ” เสียงหวานของอรวรรณดังขึ้นจากหน้าห้องทำงานของเธอ “คุณธามเรียกหาค่ะ” ภัทรพรสะดุ้งเล็กน้อย “คุณธามเรียกเหรอคะ” “ค่ะ เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยเป็นการส่วนตัว” อรวรรณตอบ พลางส่งยิ้มอย่างมีความหมาย ภัทรพรเดินเข้าไปในห้องทำงานของธาม เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน กำลังก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสาร เมื่อเห็นเธอเข้ามา เขาก็เงยหน้าขึ้น “ภัทรพร เข้ามาสิ” ภัทรพรเดินเข้าไปใกล้ “มีอะไรคะคุณธาม” ธามผายมือเชิญให้นั่งเก้าอี้ตัวใน “ผมอยากจะคุยเรื่องแผนการตลาดที่คุณเสนอเมื่อวานนี้” เขาพูด “ผมอ่านละเอียดแล้ว ผมว่ามันเป็นแนวทางที่ดีมาก เราจะเดินหน้าตามแผนนี้เลย” “จริงเหรอคะ” ภัทรพรแสร้งทำเป็นประหลาดใจ “ดิฉันดีใจที่คุณธามชอบค่ะ” “ผมชอบมาก” ธามยิ้ม “จริงๆ แล้ว ผมอยากจะขอบคุณคุณอีกครั้งนะ ภัทรพร ถ้าไม่มีคุณ ผมคงไม่รู้จะทำอย่างไร” “ไม่เป็นไรค่ะ” ภัทรพรตอบ “ดิฉันก็ยินดีที่ได้ช่วยเหลือค่ะ” “ผมอยากจะเพิ่มอะไรบางอย่างเข้าไปในแผนของคุณ” ธามกล่าว “ผมคิดว่าเราควรจะจัดงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ของเราให้เร็วที่สุด เพื่อเป็นการชิงความได้เปรียบก่อนที่คู่แข่งจะลงสู่ตลาด” ภัทรพรพยักหน้า “เป็นความคิดที่ดีค่ะ” เธอเห็นด้วย “ดิฉันคิดว่าเราน่าจะจัดงานใหญ่หน่อย เพื่อให้สื่อให้ความสนใจ” “ใช่เลย” ธามเห็นด้วย “ผมอยากให้งานนี้เป็นที่จับตามองของทุกคน ผมอยากให้ทุกคนเห็นว่าเราพร้อมที่จะสู้” “ค่ะ” ภัทรพรตอบ “ดิฉันจะรีบไปปรึกษาทีมงานของคุณสมชาย เพื่อวางแผนเรื่องการจัดงานค่ะ” “ขอบคุณมากนะ ภัทรพร” ธามมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง “ผมรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่มีคุณอยู่เคียงข้าง” คำพูดของเขายิ่งทำให้ภัทรพรรู้สึกผิด เธอพยายามรวบรวมสติ “คุณธามคะ” เธอเอ่ย “มีเรื่องหนึ่งที่ดิฉันอยากจะรบกวนคุณค่ะ” “ว่ามาสิ” ธามตอบ “คือ… ดิฉันมีญาติที่กำลังต้องการความช่วยเหลือทางการเงินน่ะค่ะ” ภัทรพรเริ่มต้นเล่าเรื่องราวที่แต่งขึ้น “เขาทำธุรกิจแล้วประสบปัญหา เลยอยากจะขอยืมเงินจำนวนหนึ่งไปประคองกิจการค่ะ” ธามเลิกคิ้วเล็กน้อย “ญาติคุณมีปัญหาอะไร” “คือ… เขาลงทุนผิดพลาดน่ะค่ะ” ภัทรพรแสร้งทำหน้าเศร้า “ตอนนี้กำลังลำบากมาก ถ้าไม่ได้เงินก้อนนี้ไป อาจจะต้องล้มละลายเลยค่ะ” ธามเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองสำรวจสีหน้าของภัทรพรอย่างพิจารณา “คุณอยากให้ผมช่วย” “ถ้าคุณธามพอจะช่วยได้ ดิฉันจะซาบซึ้งใจมากเลยค่ะ” ภัทรพรตอบ “แต่ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะคะ ดิฉันเข้าใจ” ธามพยักหน้าช้าๆ “เอาไว้ผมจะพิจารณาให้นะ ภัทรพร” เขากล่าว “แต่คุณต้องบอกผมให้ละเอียดกว่านี้หน่อยว่าเขาต้องการเงินเท่าไหร่ และจะนำไปใช้ทำอะไรบ้าง” “ได้ค่ะ” ภัทรพรตอบอย่างดีใจ เธอรู้สึกเหมือนสามารถควบคุมสถานการณ์ได้บ้าง “เดี๋ยวเย็นนี้ดิฉันจะทำรายละเอียดส่งให้คุณธามนะคะ” เมื่อกลับมาที่โต๊ะทำงาน ภัทรพรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที เธอส่งข้อความหา ‘ใครบางคน’ ‘ฉันจะขอเงินจากคุณธามค่ะ’ คำตอบที่กลับมาทำให้เธอเย็นสันหลังวาบ ‘ทำตามแผนให้ดี อย่าให้เขาสงสัย’ ภัทรพรถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่านี่คือส่วนหนึ่งของแผน แต่การขอเงินจากธามจริงๆ มันทำให้เธอรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก มันเหมือนกับการเหยียบย่ำความเชื่อใจของเขา ในช่วงเย็นวันนั้น หลังจากที่ธามกลับบ้านไปแล้ว ภัทรพรก็เริ่มร่างเอกสารรายละเอียดเกี่ยวกับ ‘ญาติ’ ที่กำลังเดือดร้อน เธอใส่ตัวเลขจำนวนเงินที่สูงพอสมควร พร้อมทั้งอธิบายแผนธุรกิจปลอมๆ ที่เธอสร้างขึ้นมา เธอมองดูเอกสารเหล่านั้นด้วยความรู้สึกชาเย็น เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถทำเรื่องแบบนี้ได้ ในขณะที่กำลังจะส่งเอกสารให้กับธาม ข้อความจาก ‘ใครบางคน’ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ‘แน่ใจนะว่าทำสำเร็จ’ ภัทรพรลังเล เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่กับดักที่ใหญ่กว่าเดิม “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจ” เธอพิมพ์ตอบกลับไป ‘ทำไม’ ‘ฉันรู้สึก… ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังทำร้ายเขามากเกินไป’ ‘อย่าคิดมาก ภัทรพร’ ข้อความนั้นตอบกลับมาทันที ‘เขาจะไม่มีวันรู้ และเราจะได้ในสิ่งที่เราต้องการ’ ภัทรพรหลับตาลง เธอพยายามปลอบประโลมตัวเองว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องทำ เพื่อเป้าหมายที่ใหญ่กว่า แต่ยิ่งเธอพยายามมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในความมืดมิด เธอคลิกส่งเอกสารให้กับธามทันที พร้อมกับข้อความสั้นๆ ว่า “รายละเอียดตามที่คุยกันค่ะ” วินาทีต่อมา โทรศัพท์ของเธอก็ถูกโทรเข้ามา เธอรู้ดีว่าเป็นใคร เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย “ว่าไงคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “คุณแน่ใจนะว่านี่คือสิ่งที่คุณต้องการ” เสียงทุ้มถาม “ฉัน… ฉันต้องทำ” ภัทรพรตอบ “มันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” “ดีมาก” เสียงนั้นตอบรับ “จำไว้ว่าคุณต้องทำให้ได้” ภัทรพรวางสาย เธอรู้สึกเหนื่อยล้า เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงยามค่ำคืน มันช่างดูสวยงาม แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความมืดมน เธอกำลังเดินไปในเส้นทางที่อันตราย และเธอไม่รู้เลยว่าปลายทางของมันจะเป็นอย่างไร