กลิ่นหอมของกาแฟคั่วเข้มปะปนกับเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ลอยกรุ่นอยู่ในอากาศ หญิงสาวผมยาวสีน้ำตาลเข้ม นัยน์ตากลมโตสะท้อนแสงไฟสลัวของบาร์ เธอนั่งอยู่คนเดียวที่เคาน์เตอร์ มือเรียวกรีดวนไปมาบนแก้วมาร์ตินี่ที่เกือบจะหมด เธอกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก สภาพของเธอในตอนนี้ดูไม่เหมือนกับ ‘แพรวา’ สาวน้อยวัยยี่สิบต้นๆ ที่เคยสดใส ร่าเริง และเต็มไปด้วยความฝัน แต่คืนนี้เธอกลับมีแววตาที่เหนื่อยล้าและฉายแววแห่งความกังวล “ขอเพิ่มอีกแก้วค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบา พนักงานบาร์ซึ่งเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาพยักหน้ารับก่อนจะเริ่มปรุงเครื่องดื่มให้ด้วยความชำนาญ แพรวาถอนหายใจยาว เธอไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน ปัญหาที่ถาโถมเข้ามามันหนักอึ้งเสียจนเธอแทบจะแบกรับไว้ไม่ไหว การเงินของครอบครัวที่ย่ำแย่ คุณพ่อที่กำลังป่วยหนัก และค่ารักษาพยาบาลที่สูงลิ่ว เธอพยายามทุกวิถีทางแล้วจริงๆ ทั้งการทำงานพิเศษหลายอย่าง การขายของที่ไม่ใช้แล้ว แต่ก็ยังไม่เพียงพอ “เป็นอะไรไปครับ ดูไม่สบายใจเลย” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างๆ แพรวา เธอมองไปทางต้นเสียงอย่างงุนงง ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง สวมสูทสีเข้ม ดูภูมิฐาน ดวงตาคมกริบมองเธอด้วยความสนใจแฝงแววของการสังเกต เขามีใบหน้าที่หล่อเหลาคมคาย จมูกโด่งรับกับริมฝีปากบางที่ยกมุมขึ้นเล็กน้อยราวกับจะยิ้ม แต่ในแววตาคู่นั้นกลับมีความลึกลับบางอย่างซ่อนอยู่ “เปล่าค่ะ แค่คิดมากนิดหน่อย” แพรวาตอบ พยายามยิ้มให้ดูเป็นปกติที่สุด เธอไม่ชอบการถูกใครเข้ามาทักทายในเวลาแบบนี้ โดยเฉพาะกับคนแปลกหน้า แต่ท่าทีของชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด เขาเพียงแค่นั่งลงข้างๆ โดยไม่เซ้าซี้ “คิดมากเรื่องอะไรครับ ถ้าไม่รบกวน เล่าให้ฟังได้นะครับ บางทีการได้ระบายออกมาอาจจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น” เขาพูดพร้อมกับยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ พลางเหลือบมองเธอเป็นระยะ แพรวาลำบากใจเล็กน้อย แต่คำพูดของเขาดูจริงใจและไม่กดดัน เธอมองไปรอบๆ บาร์ เห็นผู้คนมากมายกำลังสนุกสนานกันอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร ต่างจากเธอที่กำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า “มันเป็นเรื่องของครอบครัวค่ะ ปัญหาการเงิน…แล้วก็…เรื่องสุขภาพของคุณพ่อ” เธอพูดตะกุกตะกัก ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ผมเข้าใจครับ ปัญหาเรื่องเงินเป็นอะไรที่หนักใจจริงๆ” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย “แล้วคุณ…ชื่ออะไรครับ” “แพรวาค่ะ แล้วคุณล่ะคะ” “ผม…เรียกผมว่า ‘อาร์ม’ ก็ได้ครับ” เขาแนะนำตัวสั้นๆ แพรวาพยักหน้ารับ “คุณอาร์ม…ไม่ทราบว่าคุณจะช่วยอะไรแพรวาได้” เธอแอบถามอย่างมีความหวังแฝงอยู่ อาร์มยิ้มมุมปาก “ผมอาจจะช่วยได้นะครับ แพรวา…คุณกำลังต้องการเงินด่วนใช่ไหมครับ” คำถามของเขาตรงประเด็นเสียจนแพรวาสะดุ้ง “คุณ…รู้ได้ยังไงคะ” “ผมสังเกตเห็นน่ะครับ แววตาของคุณบอกทุกอย่าง” อาร์มตอบเรียบๆ “คุณกำลังมองหาทางออกที่…รวดเร็วและได้เงินจำนวนมากใช่ไหมครับ” แพรวากลืนน้ำลาย เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อใจเขาดีหรือไม่ แต่ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว “ใช่ค่ะ…ใช่จริงๆ แพรวาต้องการเงินจำนวนหนึ่ง…เพื่อรักษาคุณพ่อ” อาร์มวางแก้ววิสกี้ลง เขาก้มหน้ามองแพรวาอย่างพิจารณา “ผมมีข้อเสนอให้คุณนะ แพรวา…ข้อเสนอที่อาจจะเปลี่ยนแปลงชีวิตคุณไปเลย” แพรวาสบตาเขาด้วยความสงสัย “ข้อเสนอแบบไหนคะ” “คุณต้องยอมรับข้อตกลงบางอย่าง…ข้อตกลงที่อาจจะฟังดูแปลก แต่ถ้าคุณต้องการเงินจริงๆ มันก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด” อาร์มกล่าวเสียงเนิบนาบ “ข้อตกลงอะไรคะ” “คุณต้องใช้เวลาหนึ่งคืนกับผม…ในฐานะ…คู่เดท” อาร์มเอ่ยคำนั้นออกมาอย่างใจเย็น ทำให้แพรวารู้สึกราวกับโลกหยุดหมุน “หนึ่งคืนเท่านั้น ผมจะให้เงินคุณตามที่คุณต้องการ…ทันที” แพรวาอ้าปากค้าง เธอไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าจะมีใครมาเสนออะไรแบบนี้ให้ “คุณ…คุณพูดจริงเหรอคะ” “ผมไม่เคยพูดเล่น” อาร์มตอบอย่างหนักแน่น “คุณคิดว่าไง แพรวา…เงินก้อนนี้อาจจะช่วยให้คุณพ่อของคุณหายป่วยได้นะครับ” แพรวานึกถึงใบหน้าของคุณพ่อที่ซีดเซียว นึกถึงความกังวลของคุณแม่ที่ต้องแบกรับภาระทุกอย่าง เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ถ้ามันเป็นหนทางเดียว… “แพรวา…แพรวาตกลงค่ะ” เธอตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว “แต่…ขอให้คุณรักษาสัญญาเรื่องเงินนะคะ” อาร์มยิ้มกว้างขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาดูมีเสน่ห์อย่างประหลาด “แน่นอนครับ แพรวา…ผมไม่เคยผิดสัญญา” เขาหยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “นี่เบอร์โทรของผม พรุ่งนี้เช้า…เจอกันที่โรงแรม…ตามที่อยู่ในนามบัตรนี้ ผมจะจัดการทุกอย่างให้คุณเอง” แพรวารับนามบัตรมาอย่างสั่นเทา เธอไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจในคืนนี้จะนำพาเธอไปสู่เรื่องราวอันคาดไม่ถึงอย่างไรบ้าง