โรงแรมหรูหราโอ่อ่าตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง แสงไฟสีทองสว่างไสวสะท้อนกับกระจกใสบานใหญ่ แพรวายืนอยู่หน้าลิฟต์ภายในล็อบบี้ เธออยู่ในชุดเดรสสีดำรัดรูปที่เลือกมาอย่างดี ผิวขาวผ่องขับกับสีของชุด ทำให้เธอดูสง่างามและมีเสน่ห์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผมยาวถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย เผยให้เห็นลำคอระหง และต่างหูระย้าที่ระยิบระยับ แพรวาสูดหายใจเข้าลึกๆ ความประหม่าและความตื่นเต้นปะปนกันไปหมด เมื่อสักครู่ที่เธอได้เปิดดูนามบัตรของเขา ‘อาร์ม’ นั้น คือ ‘อรรณพ’ ประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่กำลังเป็นที่กล่าวขวัญถึงในวงการธุรกิจ ชื่อเสียงของเขาโด่งดังไปทั่วประเทศ แพรวาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าเธอจะได้มีโอกาสมาใช้เวลาหนึ่งคืนกับบุคคลระดับนี้ เสียงลิฟต์เปิดออก ร่างสูงสง่าของอรรณพปรากฏขึ้น เขาสวมสูทสีน้ำเงินเข้ม ผ้าเนื้อดีที่ตัดเย็บอย่างประณีต ทำให้ดูสง่างามราวกับดาราภาพยนตร์ ดวงตาคมกริบมองสำรวจแพรวาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ “คุณแพรวา…สวยมากครับ” อรรณพเอ่ยชม เสียงทุ้มต่ำทำเอาแพรวาหน้าแดงเล็กน้อย “ผมแทบจำไม่ได้เลยว่าเคยเจอคุณที่บาร์เมื่อคืน” แพรวาชะงักเล็กน้อย “คุณ…หมายถึงอะไรคะ” “อ้อ…เปล่าครับ แค่แซวเล่น” อรรณพรีบแก้ตัว “คุณแพรวาดูสวยสง่าในชุดนี้จริงๆ ครับ เหมาะสมกับงานคืนนี้มาก” “งานอะไรคะ” แพรวาถามอย่างงุนงง “งานเลี้ยงของนักธุรกิจนะครับ คืนนี้ผมต้องไปงานสำคัญ และอยากให้คุณไปเป็นเพื่อน” อรรณพอธิบาย “คุณแพรวา…จำได้ใช่ไหมครับว่าข้อตกลงของเราคืออะไร” แพรวาพยักหน้า “ค่ะ…แพรวาจำได้” “ดีมาก” อรรณพยื่นมือมาให้เธอ “ไปกันเถอะครับ ผมไม่อยากให้คุณต้องรอ” แพรวาค่อยๆ วางมือลงบนฝ่ามือใหญ่ของเขา สัมผัสที่อบอุ่นและหนักแน่นนั้นทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด รถลีมูซีนสีดำสนิทจอดรออยู่ด้านหน้า อรรณพเปิดประตูให้แพรวาอย่างสุภาพ เมื่อทั้งสองคนนั่งลงในรถเรียบร้อยแล้ว รถก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากโรงแรม มุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดงาน ตลอดทาง อรรณพชวนแพรวาคุยเรื่องต่างๆ เขาถามถึงชีวิตประจำวันของเธอ ถามถึงความฝันและความหวัง เธอเองก็ตอบเขาไปตามตรง แม้จะรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง แต่การพูดคุยกับอรรณพก็ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย เขาเป็นคนที่มีอัธยาศัยดี มีไหวพริบ และมีความรู้รอบตัวอย่างน่าทึ่ง “คุณแพรวา…ชอบงานศิลปะไหมครับ” อรรณพถาม ขณะที่รถกำลังแล่นผ่านย่านที่มีแกลเลอรี่ศิลปะมากมาย “ก็ชอบนะคะ…แต่ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องนี้เท่าไหร่” แพรวาตอบ “ผมมีคอลเล็กชันงานศิลปะชิ้นโปรดอยู่หลายชิ้น ถ้าคุณสนใจ ผมยินดีที่จะพาคุณไปชมนะครับ” อรรณพเสนอ “จริงเหรอคะ…แพรวายินดีมากค่ะ” แพรวารู้สึกตื่นเต้น เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะพลิกผันได้รวดเร็วขนาดนี้ เมื่อรถมาถึงสถานที่จัดงาน แพรวาก็ต้องตะลึงกับความอลังการของงานเลี้ยง บรรดาแขกเหรื่อที่แต่งกายหรูหราเดินพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน มีเสียงดนตรีบรรเลงคลอเบาๆ สร้างบรรยากาศที่น่าประทับใจ “จำไว้ว่าคุณคือ ‘แพรวา’ แฟนของผม” อรรณพกระซิบข้างหูแพรวา “คุณไม่ต้องกังวลอะไรทั้งสิ้น ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม” แพรวาพยักหน้า เธอกุมมืออรรณพไว้แน่น ก่อนที่ทั้งสองคนจะก้าวลงจากรถ สู่โลกที่เต็มไปด้วยแสงสีและผู้คนมากมาย อรรณพพาแพรวาเดินเข้าไปในงาน เขาแนะนำเธอให้กับนักธุรกิจคนสำคัญหลายๆ คน แพรวาทำตามที่อรรณพสอนเธอเป๊ะๆ เธอพยักหน้า ยิ้ม และตอบคำถามอย่างสุภาพ จนไม่มีใครสามารถจับพิรุธได้เลยว่าเธอเป็นเพียง ‘แฟนกำมะลอ’ “คุณแพรวา…สวยจริงๆ ครับ เหมาะกับคุณอรรณพมาก” หญิงสาวคนหนึ่งที่เข้ามาทักทายกล่าวชม “ขอบคุณค่ะ” แพรวายิ้ม “ไม่ทราบว่าคุณสองคนคบกันมานานหรือยังคะ” เธอถามต่อ “ก็…ไม่นานมากค่ะ” แพรวาตอบเลี่ยงๆ “แต่ก็หวานกันเหลือเกินนะคะ” หญิงสาวหัวเราะ “คุณอรรณพเป็นคนที่น่ารักมากค่ะ” แพรวารู้สึกดีใจที่การแสดงของเธอเป็นไปอย่างราบรื่น เธอพยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด ราวกับว่าเธอคือแฟนตัวจริงของอรรณพจริงๆ ตลอดทั้งคืน อรรณพไม่เคยปล่อยมือแพรวาไปเลย เขาสวมกอดเธอไว้แนบข้าง พาเธอไปเปิดตัวกับทุกคน และแสดงออกอย่างชัดเจนว่าแพรวาคือคนพิเศษของเขา แพรวารู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก แม้จะรู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงการแสดง แต่เธอก็อดที่จะมีความสุขกับช่วงเวลานี้ไม่ได้ “คุณแพรวา…อยากดื่มอะไรไหมครับ” อรรณพถามพลางพยุงเธอไปที่โต๊ะเครื่องดื่ม “น้ำส้มคั้นสดก็ได้ค่ะ” แพรวาตอบ อรรณพเดินไปหยิบน้ำส้มมาให้ แล้วยื่นให้เธอ “ขอบคุณค่ะ” “คืนนี้คุณทำให้ผมภูมิใจมากนะ แพรวา” อรรณพกล่าวชม “คุณทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยมจริงๆ” “แพรวา…แพรวาแค่ทำตามที่คุณอรรณพสอนค่ะ” แพรวาตอบอย่างถ่อมตัว “คุณไม่ต้องถ่อมตัวขนาดนั้นหรอกนะ” อรรณพยิ้ม “คุณมีเสน่ห์และฉลาดมาก” แพรวาหน้าแดงอีกครั้ง เธอรู้สึกดีใจกับคำชมของเขา แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่านี่คือการหลอกลวง “ถึงเวลาที่เราต้องกลับแล้วครับ” อรรณพกล่าว “พรุ่งนี้ผมมีนัดสำคัญอีก” “ค่ะ” แพรวาตอบ เมื่อเดินทางกลับถึงโรงแรม อรรณพก็พาแพรวาขึ้นมาที่ห้องสวีทของเขา “คืนนี้…คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะครับ” อรรณพกล่าว “ผมจะให้คนมาส่งคุณที่บ้าน” แพรวาแปลกใจ “แต่…ข้อตกลงของเรา…” “ผมไม่เคยผิดคำพูด” อรรณพพูดพร้อมกับยื่นเช็คที่เขียนด้วยลายมือของเขาให้กับแพรวา “นี่คือเงินที่คุณต้องการ…จำนวนหนึ่งล้านบาทถ้วน” แพรวารับเช็คมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอมองไปที่ตัวเลขนั้นอีกครั้ง มันคือจำนวนเงินมหาศาลที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้มาง่ายๆ “ขอบคุณค่ะ…ขอบคุณจริงๆ” แพรวาเอ่ยทั้งน้ำตา “ไม่เป็นไรครับ” อรรณพยิ้ม “ผมจะให้คนจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดของคุณพ่อให้ด้วย” แพรวาเงยหน้ามองเขาด้วยความซาบซึ้ง “แพรวา…แพรวาไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี” “เก็บคำขอบคุณไว้ก่อนนะครับ” อรรณพกล่าว “เราอาจจะมีโอกาสได้เจอกันอีก…ถ้าโชคชะตาเป็นใจ” แพรวาพยักหน้า เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่คืนนี้…เป็นคืนที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตของเธอ