แพรวารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะลอยหลุดออกไปจากอกเมื่ออรรณพเอ่ยชมเธอในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้ม ราวกับว่าคำพูดนั้นปลุกเสกให้เธอสวยสง่าเกินกว่าที่เคยเป็น “ขอบคุณค่ะ…คุณอรรณพเองก็ดูดีมากเลยค่ะ” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลงเล็กน้อย พยายามควบคุมอาการประหม่าที่กำลังก่อตัว “ไม่เลยครับ คุณแพรวา…คุณทำให้ผมแทบจะจำไม่ได้เลย” อรรณพกล่าว พลางเปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพบุรุษ “เชิญครับ” แพรวาค่อยๆ ก้าวเข้าไปนั่งในรถเบาะข้างคนขับ เธอหวนนึกถึงคืนวันแรกที่พบกันในบาร์แห่งนั้น ช่างเป็นเรื่องราวที่น่าเหลือเชื่อเหลือเกินที่จากค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความสับสนและไม่คาดฝัน กลับกลายมาเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและท้าทายเช่นนี้ ตลอดทางไปงานเลี้ยง อรรณพชวนเธอคุยเรื่องสัพเพเหระ เพื่อคลายความประหม่า แพรวาเองก็เริ่มรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เขามีวิธีพูดที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจเสมอ ราวกับว่ากำแพงที่เคยมีระหว่างเจ้านายกับลูกน้องได้ค่อยๆ จางหายไปเมื่อพวกเขาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง เมื่อไปถึงงานเลี้ยง บรรยากาศเต็มไปด้วยความหรูหราและผู้คนมากหน้าหลายตา แพรวารู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อต้องเดินเคียงข้างอรรณพท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย แต่เมื่อเธอเห็นรอยยิ้มที่ให้กำลังใจของเขา เธอก็รู้สึกมั่นใจขึ้น “คุณแพรวา…ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว” อรรณพกระซิบข้างหูเธอ ทำให้หัวใจของแพรวาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง พวกเขาเดินเข้าไปในงาน ผู้คนรอบข้างต่างมองมาที่ทั้งสองด้วยความสนใจ บางคนก็พากันซุบซิบ แพรวารู้สึกได้ถึงความกดดัน แต่ก็พยายามเก็บอาการ “ดูเหมือนเราจะได้รับความสนใจพอสมควรเลยนะครับ” อรรณพพูดติดตลก “สงสัยว่าคนในบริษัทคงจะอยากรู้แล้วว่าใครคือ ‘แฟนกำมะลอ’ ของผม” แพรวาหัวเราะเบาๆ “ก็…อาจจะจริงค่ะ” “แต่คืนนี้…ผมอยากจะให้คุณเป็น ‘คนพิเศษ’ ของผมจริงๆ” อรรณพกล่าว พลางมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ น้ำเสียงของเขาจริงจังจนแพรวารู้สึกถึงความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น ตลอดทั้งคืน อรรณพแทบจะวางมือจากไหล่ของเธอ เขากระซิบกระซาบ ชวนเธอเต้นรำ และแนะนำเธอให้รู้จักกับแขกคนสำคัญ ทำให้แพรวารู้สึกเหมือนเธอเป็นศูนย์กลางของจักรวาลในคืนนั้น “อาหารอร่อยนะครับ” แพรวาเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขากำลังนั่งทานอาหารอยู่ “เป็นครั้งแรกเลยค่ะที่แพรวาได้มาร่วมงานระดับนี้” “ผมดีใจที่คุณได้มา” อรรณพตอบ “ผมอยากให้คุณได้สัมผัสกับโลกอีกใบหนึ่ง…โลกที่ผมอยากจะพาคุณเข้าไป” “โลกของคุณ…มันสวยงามนะคะ” แพรวากล่าว “แต่…แพรวาก็ยังคงรู้สึก…ไม่แน่ใจ” “ไม่แน่ใจเรื่องอะไรครับ” อรรณพถาม นัยน์ตาของเขาสังเกตสีหน้าของเธออย่างละเอียด “เรื่องของเราค่ะ” แพรวาตอบเสียงเบา “เรา…เป็นเจ้านายกับลูกน้องนะคะ แล้ว…ความสัมพันธ์ของเรามัน…มันจะไปต่อได้จริงๆ หรือคะ” อรรณพวางส้อมในมือลง เขาเอื้อมมือไปกุมมือของแพรวาไว้บนโต๊ะ “แพรวา…ผมรู้ว่ามันไม่ง่าย” เขาเริ่มพูด “แต่ผมก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน…ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมเจอคุณที่บาร์วันนั้น…ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง” แพรวาเงยหน้ามองเขา เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา “แต่…คุณจำฉันได้…คุณช่วยครอบครัวฉัน…มันเหมือนกับว่า…คุณทำทุกอย่างเพราะ…เพราะรู้สึกผิด…” “ผมไม่ได้ทำเพราะรู้สึกผิดครับ” อรรณพรีบปฏิเสธ “ผมทำเพราะผมอยากทำ ผมอยากดูแลคุณ ผมอยากเห็นคุณมีความสุข” “แล้ว…ความรู้สึกที่แท้จริงของคุณล่ะคะ” แพรวาถามอย่างตรงไปตรงมา อรรณพกุมมือเธอแน่นขึ้น “ผม…ผมชอบคุณครับแพรวา” เขาพูดออกมาอย่างชัดเจน “ผมชอบคุณมาก…จนบางทีผมก็กลัว…กลัวว่าถ้าผมพูดออกไปแล้ว…คุณจะตกใจ” คำสารภาพของอรรณพทำให้หัวใจของแพรวาเต้นระรัว เธอไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะกล้าพูดความรู้สึกออกมาตรงๆ เช่นนี้ “คุณ…พูดจริงเหรอคะ” แพรวาถามเสียงสั่น “จริงที่สุดครับ” อรรณพตอบ “ผมอยากให้เราลองให้โอกาสตัวเอง…ลองทำความรู้จักกันจริงๆ จังๆ โดยไม่เกี่ยวกับเรื่องงาน…โดยไม่เกี่ยวกับว่าใครเป็นเจ้านายใครเป็นลูกน้อง” แพรวาหลับตาลง เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ คำพูดของเขา แววตาของเขา และความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของเธอ “แพรวา…ก็…ก็รู้สึกดีกับคุณเหมือนกันค่ะ” เธอตอบกลับไปอย่างเขินอาย “แต่…แพรวาก็ยังคงมีความกังวลอยู่มาก” “ผมเข้าใจครับ” อรรณพกล่าว “ผมจะไม่เร่งรัดคุณ…ผมจะรอ…รอจนกว่าคุณจะพร้อม” เมื่อจบงานเลี้ยง อรรณพยังคงไปส่งแพรวาที่บ้าน เขาเปิดประตูรถให้เธอด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น “คืนนี้…สนุกไหมครับ” เขาถาม “สนุกมากค่ะ…ขอบคุณนะคะ” แพรวาตอบ “ผมจะโทรหาคุณนะครับ” อรรณพกล่าว ก่อนที่แพรวาจะลงจากรถ แพรวาเดินเข้าบ้านไปพร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลาย หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความตื่นเต้น แต่ก็ยังคงมีความกังวลเล็กๆ แฝงอยู่ เธอรู้ว่าความสัมพันธ์นี้กำลังจะก้าวไปสู่อีกระดับหนึ่งที่ซับซ้อนกว่าเดิม แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน