หลังจากค่ำคืนงานเลี้ยง แพรวารู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับอรรณพได้ก้าวไปอีกขั้นหนึ่งอย่างเป็นทางการ แม้จะยังไม่มีคำนิยามที่ชัดเจน แต่การที่อรรณพกล้าสารภาพความรู้สึกออกมาตรงๆ และการที่เธอเองก็ยอมรับว่ารู้สึกดีกับเขาเช่นกัน มันทำให้เกิดความคาดหวังที่สูงขึ้นในใจของทั้งสองฝ่าย เช้าวันต่อมา แพรวาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิม เธอรู้สึกกระปรี้กระเปร่าและมีความสุขมากกว่าทุกวัน เธอมองกระจกแล้วยิ้มให้กับตัวเอง ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังสดใสขึ้น ขณะที่เธอกำลังเตรียมตัวไปทำงาน โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้น ข้อความจากอรรณพปรากฏขึ้นบนหน้าจอ “อรุณสวัสดิ์ครับคุณแพรวา…เมื่อคืนผมมีความสุขมากเลยครับ…ขอบคุณนะครับ” แพรวายิ้มกว้าง เธอรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณอรรณพ…แพรวาก็มีความสุขมากเหมือนกันค่ะ…ขอบคุณสำหรับค่ำคืนที่พิเศษนะคะ” เมื่อไปถึงที่ทำงาน เธอสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป อรรณพเข้ามาทักทายเธอด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นกว่าเดิม เขาไม่ได้เพียงแค่ทักทายในฐานะเจ้านาย แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ใกล้ชิดกว่านั้น “คุณแพรวา…เมื่อคืนคุณกลับถึงบ้านปลอดภัยนะครับ” เขาถามด้วยความเป็นห่วง “ปลอดภัยค่ะ…ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ” แพรวาตอบ “ดีแล้วครับ…ผมเป็นห่วงคุณเสมอ” อรรณพกล่าว พลางวางมือบนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา ชั่วครู่หนึ่ง แต่ก็มากพอที่จะทำให้แพรวารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่านร่างกาย บรรยากาศการทำงานในวันนั้นดูเหมือนจะราบรื่น แต่สำหรับแพรวา ทุกการกระทำของอรรณพดูเหมือนจะมีความหมายพิเศษแฝงอยู่ เขามักจะแวะเวียนมาหาเธอที่โต๊ะทำงาน ชวนคุยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ หรือแม้กระทั่งส่งยิ้มให้เธอเมื่อสายตาของเราสบกัน “คุณแพรวา…วันนี้คุณดูสดใสเป็นพิเศษนะครับ” อรรณพกล่าวขณะเดินผ่านโต๊ะทำงานของเธอในช่วงบ่าย “อาจจะเป็นเพราะ…คืนวันศุกร์ที่ผ่านมานะคะ” แพรวาตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้า อรรณพหยุดยืนข้างโต๊ะของเธอ “ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “ผมอยากให้คุณมีความสุข…ในทุกๆ วัน” ในช่วงพักกลางวัน แพรวาพบกับมินที่โรงอาหาร “เป็นไงบ้างคะคุณแพรวา” มินถามด้วยความสงสัย “ก็…ดีค่ะ” แพรวาตอบ “ดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลย” “ดีใจด้วยนะคะ” มินยิ้ม “แล้ว…ความสัมพันธ์ของคุณกับท่านประธานเป็นยังไงบ้างคะ” “ก็…เรา…เรากำลังลองทำความรู้จักกันค่ะ” แพรวาตอบอย่างลังเล “คุณอรรณพ…เขาเปิดใจกับแพรวามากขึ้น…และแพรวาก็รู้สึก…อบอุ่นใจเวลาอยู่ใกล้เขา” “โอ้โห! แบบนี้ก็ถือว่าคืบหน้าไปมากเลยนะคะ” มินอุทาน “แล้วคุณล่ะคะ…รู้สึกยังไง” แพรวาถอนหายใจ “แพรวาก็…รู้สึกดีค่ะ…แต่ก็ยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง” “กังวลเรื่องอะไรคะ” มินถาม “ก็…เรื่องความแตกต่างระหว่างเราค่ะ…แล้วก็…เรื่องอนาคต…แพรวาไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะจบลงอย่างไร” แพรวาอธิบาย “ไม่ต้องคิดมากไปหรอกค่ะ” มินปลอบ “ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปนะคะ อย่างน้อยตอนนี้คุณสองคนก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กันแล้ว” “ใช่ค่ะ…แพรวาก็คิดแบบนั้น” แพรวายิ้ม “ขอบคุณนะคะคุณมิน…ที่รับฟัง” “ยินดีเสมอค่ะ” มินตอบ “ถ้ามีอะไรอีก…บอกได้เลยนะคะ” ตลอดทั้งสัปดาห์ แพรวารู้สึกได้ถึงความใกล้ชิดที่เพิ่มขึ้นระหว่างเธอกับอรรณพ เขาเริ่มชวนเธอทานอาหารกลางวันด้วยกันที่ร้านอาหารใกล้ๆ ออฟฟิศ หรือบางครั้งก็เพียงแค่เดินคุยกันในสวนหลังบริษัท “คุณแพรวา…ผมมีข่าวดีมาบอกครับ” วันหนึ่ง อรรณพเข้ามาหาแพรวาที่โต๊ะทำงานด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ข่าวดีอะไรเหรอคะ” แพรวาถาม “โปรเจกต์ที่เรากำลังทำอยู่…ได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการบริหารแล้วครับ” อรรณพกล่าว “และผมก็อยากจะให้คุณ…เป็นหัวหน้าทีมของโปรเจกต์นี้ครับ” แพรวาถึงกับอึ้ง “อะไรนะคะ…แพรวาเหรอคะ…แต่…แพรวา…คิดว่า…” “ผมเชื่อมั่นในตัวคุณครับแพรวา” อรรณพพูดอย่างหนักแน่น “ผมเห็นความสามารถของคุณมาตลอด…และผมก็อยากจะให้โอกาสคุณได้พิสูจน์ตัวเอง” “ขอบคุณค่ะคุณอรรณพ…แพรวาจะไม่ทำให้คุณผิดหวังค่ะ” แพรวาตอบรับด้วยความรู้สึกปลาบปลื้มใจ การได้รับความไว้วางใจในครั้งนี้ ทำให้แพรวารู้สึกมีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น และเธอก็รับรู้ได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับอรรณพนั้น ไม่ใช่แค่เรื่องของหัวใจ แต่ยังรวมถึงความเชื่อมั่นและความไว้วางใจในหน้าที่การงานอีกด้วย แต่ภายใต้ความสุขและความคาดหวังที่เพิ่มขึ้นนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยังคงต้องเผชิญกับความท้าทายและอุปสรรคอีกมากมาย แพรวาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเบื้องหลังทั้งหมดที่นำพาให้เธอมาถึงจุดนี้ และความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจของเธอเสมอ