ความสัมพันธ์ระหว่างแพรวากับอรรณพดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่ก็ยังคงมีความซับซ้อนที่คอยหลอกหลอนอยู่เบื้องหลัง แพรวาพยายามที่จะเชื่อใจในตัวอรรณพ และเชื่อมั่นในความรู้สึกของตนเอง แต่บางครั้ง ความทรงจำในคืนวันแรกที่บาร์ และเบื้องหลังที่มาของความสัมพันธ์ ก็ยังคงเป็นเงาที่คอยตามหลอกหลอนเธอ วันหนึ่ง ขณะที่แพรวากำลังทำงานอยู่ที่โต๊ะ เธอก็พบว่ามีอีเมลประหลาดเข้ามาในกล่องขาเข้าของเธอ อีเมลนั้นมาจากที่อยู่อีเมลที่ไม่คุ้นเคย และมีหัวข้อว่า “ความจริงที่คุณควรรู้” ด้วยความสงสัย แพรวาจึงเปิดอีเมลนั้นออก ข้อความภายในอีเมลทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ “คุณแพรวา…คุณรู้ไหมว่าทำไมคุณอรรณพถึงเข้ามาช่วยเหลือครอบครัวคุณ…คุณรู้ไหมว่าทำไมเขาถึงได้รู้จักคุณดีขนาดนี้…คุณคิดว่าเขารู้สึกพิเศษกับคุณจริงๆ หรือ…หรือทั้งหมดนั้นเป็นเพียงการแสดง…เพราะจริงๆ แล้ว…คุณคือคนเดียวที่เขาสามารถใช้เป็นเครื่องมือ…เครื่องมือที่จะนำไปสู่การแก้แค้น…แค้นคนที่เคยทำลายชีวิตของเขา…” ข้อความเหล่านั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของแพรวา เธอพยายามปัดป้องความคิดที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ออกไป “ไม่จริง…คุณอรรณพไม่ใช่คนแบบนั้น…” เธอพึมพำกับตัวเอง แต่ถึงกระนั้น ความรู้สึกหวาดระแวงก็เริ่มก่อตัวขึ้น เธอเริ่มสังเกตพฤติกรรมของอรรณพอย่างละเอียดมากขึ้น พยายามหาข้อพิสูจน์ในสิ่งที่อีเมลนั้นกล่าวอ้าง “คุณแพรวา…เป็นอะไรไปครับ” อรรณพเดินเข้ามาหาเธอหลังจากสังเกตเห็นว่าเธอมีสีหน้าเคร่งเครียด “ดูเหมือนคุณกำลังคิดหนัก” แพรวาพยายามเก็บอาการ “เปล่าค่ะ…แพรวาแค่…กำลังคิดเรื่องโปรเจกต์อยู่ค่ะ” “โปรเจกต์เหรอครับ” อรรณพเลิกคิ้ว “ถ้ามีอะไรที่ผมช่วยได้ บอกผมได้เสมอนะครับ” “ค่ะ…ขอบคุณค่ะ” แพรวาตอบเสียงเบา ตลอดทั้งวัน แพรวารู้สึกไม่สบายใจ เธอพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับอรรณพเพิ่มเติม แต่ก็ไม่มีอะไรที่บ่งชี้ถึงความผิดปกติใดๆ เลย ภาพลักษณ์ของเขาในฐานะเจ้านายที่ใจดี สุภาพ และให้ความช่วยเหลือครอบครัวของเธอ มันขัดแย้งกับข้อความในอีเมลอย่างสิ้นเชิง ในช่วงบ่าย แพรวาตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง เธอเดินไปยังห้องทำงานของอรรณพ “เชิญค่ะ” เสียงของอรรณพดังขึ้นเมื่อเธอเคาะประตู แพรวาเปิดประตูเข้าไป ในห้องทำงานของเขากำลังเต็มไปด้วยแสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมา “มีอะไรเหรอครับคุณแพรวา” อรรณพเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร แพรวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบรวมความกล้า “คุณอรรณพคะ…แพรวา…มีเรื่องอยากจะถามค่ะ” “ว่ามาเลยครับ” อรรณพตอบ พลางวางเอกสารในมือลง “ผมพร้อมรับฟังเสมอ” “คุณ…คุณเคย…เคยมีศัตรูมาก่อนไหมคะ” แพรวาถาม คำถามที่ตรงไปตรงมาจนทำให้อรรณพดูประหลาดใจเล็กน้อย “ศัตรูเหรอครับ…ทำไมคุณถึงถามแบบนั้น” อรรณพถามกลับ “ก็…แพรวา…แค่สงสัยน่ะค่ะ” แพรวาตอบ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “คุณ…คุณเคยผ่านเรื่องราวที่…เจ็บปวดมาก่อนไหมคะ” อรรณพมองแพรวาอย่างพิจารณา เขาเห็นความไม่สบายใจในแววตาของเธอ “คุณแพรวา…คุณกำลังคิดถึงเรื่องอะไรอยู่” แพรวาตัดสินใจที่จะไม่พูดถึงอีเมล เธอเพียงแค่ต้องการคำตอบจากปากของเขา “แพรวา…แค่อยากจะรู้ว่า…ความรู้สึกของคุณ…มันจริงใจแค่ไหน” อรรณพถอนหายใจยาว เขาเดินเข้ามาหาแพรวา และใช้มือประคองใบหน้าของเธอไว้ “แพรวา…ผมเข้าใจว่าคุณอาจจะยังมีความกังวลอยู่…แต่ผมอยากให้คุณเชื่อผม” “เชื่อคุณ…ในเรื่องไหนคะ” แพรวาถาม น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “เชื่อในความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ” อรรณพกล่าว “ผมชอบคุณจริงๆ แพรวา…และผมก็ไม่เคยคิดที่จะใช้คุณเป็นเครื่องมืออะไรทั้งสิ้น” “แล้ว…เรื่องครอบครัวของแพรวา…เรื่องที่…ที่คุณเข้ามาช่วยเหลือ…ทั้งหมดนั้น…มันคืออะไรคะ” แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ อรรณพมองเข้าไปในดวงตาของแพรวา “ผมทำทั้งหมดนั้น…เพราะผมอยากดูแลคุณ…เพราะผมเห็นว่าคุณลำบาก…และผมก็อยากจะแบ่งเบาภาระของคุณ…มันไม่ใช่การแก้แค้น…และมันก็ไม่ใช่การใช้คุณเป็นเครื่องมือ” “แต่…แล้ว…คืนวันนั้น…ที่บาร์…” แพรวายังคงติดอยู่ในวังวนของความทรงจำ “คืนนั้น…ผมแค่…บังเอิญไปเจอคุณ” อรรณพตอบ “และผมก็จำคุณได้ทันที…ผมดีใจที่ได้เจอคุณอีกครั้ง…และผมก็ใช้โอกาสนั้น…เพื่อทำความรู้จักคุณ…และเพื่อช่วยเหลือครอบครัวคุณ…เพราะผมอยากให้คุณรู้ว่า…มีผมอยู่ตรงนี้เสมอ” คำพูดของอรรณพทำให้แพรวาค่อยๆ คลายความสงสัยลง แม้จะมีอีเมลปริศนาที่ยังคงทำให้เธอไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่คำอธิบายของเขาก็ดูสมเหตุสมผล “คุณ…เชื่อผมนะครับ” อรรณพกล่าว พลางลูบไล้แก้มของแพรวาเบาๆ “ผมรักคุณนะครับแพรวา” คำว่า “รัก” ที่หลุดออกจากปากของอรรณพ ทำให้หัวใจของแพรวาเต้นแรงอีกครั้ง เธอไม่เคยคาดคิดว่าความสัมพันธ์นี้จะพัฒนาไปถึงขั้นนี้อย่างรวดเร็ว “แพรวา…ก็…รักคุณค่ะ” เธอตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ อรรณพดึงแพรวาเข้ามากอดอย่างแน่นหนา “ขอบคุณนะครับ…ขอบคุณที่เชื่อใจผม” แม้ว่าความจริงที่ซ่อนเร้นบางส่วนอาจจะยังไม่ถูกเปิดเผยทั้งหมด แต่ในขณะนั้น แพรวาก็เลือกที่จะเชื่อในความรู้สึกที่เธอมีต่ออรรณพ และเชื่อในคำพูดที่เขาได้มอบให้เธอ ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนได้ก้าวไปสู่อีกระดับหนึ่งที่เต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และความคาดหวังที่สูงขึ้น แต่ก็ยังคงมีความไม่แน่นอนซ่อนอยู่เบื้องหลัง รอคอยวันที่จะถูกเปิดเผย