“...มีเรื่องที่แพรวาอยากจะถามคุณอรรณพค่ะ” แพรวาเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย เธอพยายามประคองน้ำเสียงไม่ให้สั่นคลอนไปมากกว่านี้ อรรณพวางเอกสารในมือลง เขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของแพรวา ทำให้เขารู้สึกเป็นห่วง “มีอะไรเหรอครับคุณแพรวา มีเรื่องไม่สบายใจรึเปล่า” เขาถามพร้อมกับพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้เธอพูดต่อ แพรวาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขามากขึ้น เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยคำถามที่อยู่ในใจมาตลอดทั้งวัน “คุณอรรณพคะ…คุณ…คุณรู้จักแพรวามาก่อนหน้านี้หรือเปล่าคะ” คำถามนั้นทำให้อรรณพชะงักไปเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วขึ้น มองแพรวาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “ทำไมคุณถึงถามแบบนั้นล่ะครับ” “คือ…มีอีเมลฉบับหนึ่งส่งเข้ามาค่ะ…อีเมลนั้นบอกว่า…บอกว่าคุณรู้จักแพรวาดี…แล้วก็…แล้วก็บอกว่าคุณเข้ามาช่วยเหลือครอบครัวแพรวา…ไม่ใช่เพราะความใจดี…แต่เพราะมีเหตุผลอื่น…” น้ำเสียงของแพรวาเริ่มสั่นเครือ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่ออีเมลปริศนานั้นดีหรือไม่ แต่ความรู้สึกหวาดระแวงมันเริ่มกัดกินหัวใจของเธอไปเสียแล้ว อรรณพเงียบไปนาน เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาจับจ้องอยู่ที่แพรวาอย่างพิจารณา “ใครส่งอีเมลนั้นมาครับ” “แพรวา…แพรวาไม่ทราบค่ะ…ที่อยู่อีเมลไม่คุ้นเคยเลยค่ะ…แต่…แต่ข้อความในนั้น…มันทำให้แพรวา…สับสนค่ะ” แพรวาตอบ เธอเห็นเงาบางอย่างสะท้อนในแววตาของอรรณพ มันไม่ใช่ความโกรธ หรือความตกใจ แต่มันคือความลังเลบางอย่างที่ทำให้แพรวากลัว “คุณแพรวา…ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับคุณก่อน” อรรณพถอนหายใจยาว “เรื่องที่อีเมลนั้นพูดถึง…มันมีส่วนที่เป็นความจริงอยู่ครับ” หัวใจของแพรวาบีบรัดเข้าหากัน เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง “ส่วนที่เป็นความจริง…หมายความว่ายังไงคะ” “ครอบครัวของคุณ…เคยมีบุญคุณกับครอบครัวของผมครับ…เมื่อหลายปีก่อน…มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น…ที่ทำให้ครอบครัวของคุณต้องเดือดร้อน…และครอบครัวของผม…ก็เป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์นั้น…ในทางอ้อม” อรรณพเริ่มเล่าเรื่องราวที่เขาพยายามเก็บซ่อนเอาไว้ “คุณปู่ของผม…ท่านเป็นคนที่มีหนี้สินมากมาย…แล้วก็มีปัญหาเรื่องธุรกิจ…ท่านไปกู้ยืมเงินจากคนที่…ไม่น่าไว้ใจ…แล้วก็ไม่สามารถชำระคืนได้…คนที่เขาให้กู้…ก็เลยตามทวงหนี้…ด้วยวิธีการที่…รุนแรง…และสุดท้าย…ก็เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้น…ซึ่งมันส่งผลกระทบ…ต่อหลายครอบครัว…รวมถึงครอบครัวของคุณด้วยครับ” แพรวารู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เธอพยายามประมวลคำพูดของอรรณพ “หมายความว่า…คุณพ่อ…คุณแม่…ที่เสียชีวิตไป…เพราะ…เพราะเรื่องนี้หรือคะ” อรรณพพยักหน้าช้าๆ “ผมได้สืบเรื่องราวทั้งหมด…หลังจากที่ผมกลับมาเมืองไทย…และมารับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัว…ผมพบว่า…หนี้สินของคุณปู่…มันเป็นต้นเหตุของโศกนาฏกรรมครั้งนั้น…ผมเสียใจมากครับ…ที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น…แล้วก็รู้สึกผิด…ที่ครอบครัวของผม…มีส่วนเกี่ยวข้อง…ถึงแม้จะเป็นทางอ้อมก็ตาม” “แล้ว…แล้วเรื่องที่คุณเข้ามาช่วยเหลือครอบครัวแพรวา…เรื่องการเงิน…เรื่องการดูแลคุณแม่…ทั้งหมดนั้น…ก็เป็นเพราะ…ความรู้สึกผิดของคุณหรือคะ” แพรวาถามเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “ไม่ใช่ทั้งหมดครับคุณแพรวา” อรรณพรีบกล่าว “แน่นอนว่า…ส่วนหนึ่ง…มันมาจากความรู้สึกผิด…และความต้องการที่จะชดเชย…ให้กับครอบครัวของคุณ…แต่…หลังจากที่ผมได้รู้จักคุณ…ได้เห็นความเข้มแข็งของคุณ…ได้เห็นความพยายามของคุณ…ผมก็เริ่มมีความรู้สึกอื่น…ความรู้สึกที่…มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกผิด…หรือความรับผิดชอบอีกต่อไปแล้วครับ” อรรณพก้าวออกมาจากโต๊ะทำงานของเขา แล้วเดินเข้ามาหาแพรวา เขาค่อยๆ ประคองใบหน้าของเธอไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง “ผม…ผมรู้สึกดีกับคุณแพรวา…ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่กับคุณ…แล้วคืนนั้น…ที่บาร์…ผมก็…ผมก็เผลอไป…จนทำให้เราทั้งคู่…อยู่ในสถานการณ์ที่…มันไม่ควรจะเกิดขึ้น…แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว…แล้วหลังจากคืนนั้น…ผมก็ยิ่งแน่ใจ…ว่าผม…ผมชอบคุณครับ…ผมมีความรู้สึกที่มากกว่าคำว่าเจ้านาย…มากกว่าคำว่าคนที่ต้องรับผิดชอบ” แพรวาปล่อยโฮออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้จะเชื่อใครดี ระหว่างคำพูดของอรรณพ กับอีเมลปริศนาที่ส่งมา “คุณอรรณพคะ…แล้ว…แล้วเรื่องที่อีเมลบอกว่า…คุณจะใช้แพรวา…เป็นเครื่องมือ…เพื่อแก้แค้น…มันเป็นความจริงหรือเปล่าคะ” แพรวาถามอย่างหวาดกลัว อรรณพชะงักไปอีกครั้ง เขาถอนสายตาออกจากแพรวา แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง “เรื่องนั้น…เป็นเรื่องที่…ผมไม่อยากให้ใครรู้…และผมก็ไม่อยากให้คุณรู้…แต่มันก็เป็นส่วนหนึ่งของอดีต…ที่ผมต้องเผชิญหน้า…มีบางคนที่…ทำเรื่องเลวร้ายกับครอบครัวของผม…และผมก็…กำลังวางแผนที่จะจัดการกับพวกเขา…แต่…คุณแพรวา…คุณไม่ใช่เครื่องมือของผม…คุณคือคนที่ผม…รู้สึกดีด้วยจริงๆ…ผมไม่ได้หลอกคุณ…ผมไม่ได้หลอกความรู้สึกของผม” “แล้ว…แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกแพรวาตั้งแต่แรกคะ” แพรวาถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “ผมกลัว…กลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง…คุณจะมองผมเปลี่ยนไป…กลัวว่าคุณจะรังเกียจผม…แล้วก็กลัวว่า…เรื่องราวในอดีต…มันจะทำให้เราทั้งคู่…เข้ากันไม่ได้…” อรรณพกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอึดอัด แพรวาหลับตาลง เธอพยายามเรียบเรียงความคิดในหัว มันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะรับไหว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความรัก ความแค้น มันปะปนกันไปหมด “แล้ว…แล้วคนที่ส่งอีเมลมา…เขาเป็นใครคะ” แพรวาถาม “ผมไม่แน่ใจครับ…แต่ผมคิดว่า…เป็นคนที่…เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในอดีต…คนที่…ต้องการจะทำลายผม…และทำลายทุกคนรอบข้างผม…คนที่…ต้องการจะปิดปากผม…ไม่ให้พูดความจริง…ออกมา” อรรณพตอบ แพรวาเงยหน้าขึ้นมองอรรณพ ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน “แล้ว…แล้วตอนนี้แพรวาควรจะทำยังไงคะ” “ผมขอโทษจริงๆ ครับคุณแพรวา…ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้…ผม…ผมไม่รู้จะพูดอะไร…นอกจาก…ผมขอโทษ” อรรณพกล่าว แพรวาเดินถอยหลังออกมา เธอไม่รู้จะทำอย่างไรกับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา “แพรวา…ขอตัวก่อนนะคะ” เธอกล่าวเสียงเบา แล้วรีบเดินออกจากห้องทำงานของอรรณพไป ทิ้งให้อรรณพยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามา ราวกับจะตอกย้ำความลับที่ถูกเปิดเผยออกมา