วันหนึ่ง อรรณพได้รับแจ้งข่าวสำคัญ เขาพบเบาะแสเกี่ยวกับบุคคลที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด ชายคนนั้นคือ "เอกภพ" อดีตคู่ค้าคนสำคัญของบิดาเขา ผู้ที่เคยถูกบิดาของอรรณพฟ้องร้องในคดีฉ้อโกงเมื่อหลายปีก่อน เอกภพพ้นโทษออกมาได้ไม่นาน และดูเหมือนว่าเขาจะเก็บความแค้นไว้รอวันที่จะได้ชำระคืน "แพรวา ผมเจอตัวแล้ว" อรรณพกล่าวขณะที่เขากำลังนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด ดวงตาฉายแววแห่งความกังวลระคนโกรธ "คนที่ส่งอีเมลมา หาเรื่องเรา…คือเอกภพ" แพรวาที่นั่งอยู่ข้างๆ ค่อยๆ เอื้อมมือไปจับมือของเขาไว้แน่น "เอกภพ…ใครคะ" เธอถามอย่างไม่แน่ใจ "เขาเป็นอดีตหุ้นส่วนของพ่อผมครับ…พ่อเคยฟ้องเขาเรื่องโกงเงินไปเยอะมาก เอกภพติดคุกไปพักหนึ่ง เพิ่งจะพ้นโทษออกมาได้ไม่นาน" อรรณพเล่าพร้อมกับถอนหายใจยาว "ผมคิดว่าเขาคงแค้นพ่อผมมาก แล้วพอรู้ว่าผมกับคุณ…มีความสัมพันธ์กัน เขาก็เลยหาทางเล่นงานเราผ่านคุณ" "แล้ว…เขาจะทำอะไรเราอีกไหมคะ" แพรวาถาม เสียงสั่นเล็กน้อย เธอมองเห็นภาพรถยนต์สีดำคันนั้นซ้ำอีกครั้ง ชายที่อยู่ในรถ สัญชาตญาณบอกเธอว่าเขาคือส่วนหนึ่งของอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ผมจะระวังให้ถึงที่สุดครับ" อรรณพกุมมือของแพรวาแน่น "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง คุณไม่ต้องกังวลนะ" "แต่…ถ้าเขาตั้งใจจะทำร้ายแพรวาจริงๆ…แล้วคุณอรรณพพยายามเข้ามายุ่ง…เขาอาจจะยิงคุณด้วยก็ได้นะคะ" แพรวาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความกลัวอย่างเห็นได้ชัด อรรณพสบตาแพรวาอย่างอ่อนโยน "ผมจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นเด็ดขาด" เขาพูดอย่างหนักแน่น "ผมจะปกป้องคุณ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้คุณต้องตกอยู่ในอันตราย" "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" แพรวาถาม "ผมจะใช้คนของผมสืบหาที่อยู่ของเอกภพ แล้วเราจะ…เผชิญหน้ากับเขา" อรรณพกล่าว "แต่ก่อนอื่น ผมอยากจะให้คุณปลอดภัยที่สุด ผมจะจัดคนของเราไปดูแลคุณอย่างใกล้ชิดตลอด 24 ชั่วโมง คุณจะไปไหน ทำอะไร จะมีคนของเราอยู่ด้วยเสมอ" "แล้วคุณอรรณพ…จะไม่เป็นอันตรายเหรอคะ" แพรวายังคงกังวล "ผมมีประสบการณ์ในการรับมือกับเรื่องแบบนี้มาบ้างแล้ว" อรรณพพยายามปลอบใจ "ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะระวังตัวที่สุด" การสืบหาเอกภพไม่ใช่เรื่องง่าย เขาเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง หลบเลี่ยงการติดต่อกับผู้คน และใช้ชีวิตอย่างหลบๆ ซ่อนๆ แต่ด้วยเครือข่ายข้อมูลและการสืบสวนของทีมงานอรรณพ ในที่สุดพวกเขาก็พบที่ซ่อนของเอกภพ เขาอาศัยอยู่ในบ้านเช่าเก่าๆ ชานเมืองที่ห่างไกลผู้คน "ผมเจอที่อยู่ของเอกภพแล้วครับคุณอรรณพ" สมชาย ลูกน้องคนสนิทของอรรณพ แจ้งข่าวผ่านโทรศัพท์ "เป็นบ้านหลังเล็กๆ เก่าๆ ครับ ดูเหมือนเขาจะอยู่คนเดียว" "ดีมากสมชาย" อรรณพกล่าว "พรุ่งนี้เช้า เราจะเข้าไปที่นั่น" วันรุ่งขึ้น อรรณพตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับเอกภพด้วยตัวเอง เขารู้ดีว่านี่เป็นทางเดียวที่จะยุติปัญหาทั้งหมด และป้องกันไม่ให้แพรวาตกอยู่ในอันตรายอีกต่อไป สมชายและทีมรักษาความปลอดภัยอีกสองคนติดตามอรรณพไปด้วย เมื่อไปถึงบ้านหลังนั้น อรรณพก็พบว่าประตูบ้านเปิดแง้มอยู่ เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีนัก "นายแน่ใจนะว่าเขาอยู่ข้างใน" อรรณพถามสมชาย "แน่ใจครับคุณอรรณพ ผมเห็นเขาเมื่อเช้านี้เองครับ" สมชายตอบ อรรณพพยักหน้า ก่อนจะค่อยๆ ผลักประตูเข้าไป ข้างในบ้านดูรกและสกปรก มีร่องรอยของการต่อสู้เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ เฟอร์นิเจอร์บางชิ้นล้มระเนระนาด และมีคราบเลือดแห้งกรังอยู่บนพื้น "เอกภพ!" อรรณพตะโกนเรียกเสียงดัง แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง! อรรณพหันกลับไปอย่างรวดเร็ว เขาเห็นสมชายล้มลงไปกองกับพื้น เลือดทะลักออกจากบาดแผลที่หน้าอก "สมชาย!" อรรณพตะโกนด้วยความตกใจ "คุณอรรณพ…หนีไป!" สมชายพยายามพูด แต่ก็มีเลือดไหลออกจากปาก ร่างของเอกภพปรากฏขึ้นที่ทางเดินภายในบ้าน เขาถือปืนอยู่ในมือ ใบหน้าของเขาซีดเผือดและแสดงออกถึงความบ้าคลั่ง "แก…แกมันก็เหมือนพ่อแกนั่นแหละ…แกมันเป็นตัวหายนะของฉัน!" เอกภพตะโกนใส่หน้าอรรณพ "ปล่อยสมชายไปเถอะเอกภพ" อรรณพกล่าวอย่างใจเย็น พยายามควบคุมสถานการณ์ "มีอะไรก็ว่ากันมาที่ฉัน" "ฉันไม่ปล่อยแกไปแน่!" เอกภพชักปืนเล็งมาที่อรรณพ "แกทำให้ฉันต้องติดคุก ทำให้ฉันเสียทุกอย่างไป! วันนี้ฉันจะเอาคืนแกให้สาสม!" อรรณพรู้ว่าเขาต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อเอาตัวรอด และเพื่อช่วยสมชาย เขาตัดสินใจที่จะพุ่งเข้าใส่เอกภพก่อนที่เขาจะได้ยิงอีกนัด "คุณแพรวา…ผมรักคุณนะ" อรรณพพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะพุ่งเข้าชาร์จเอกภพ