เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวในบ้านเก่าหลังนั้น ร่างของอรรณพพุ่งเข้าปะทะกับเอกภพจนทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น ปืนในมือของเอกภพหลุดกระเด็นออกไปไกล "แก…แกมันบังอาจนักนะ!" เอกภพตะโกนพลางพยายามดิ้นรนให้หลุดจากการจับกุมของอรรณพ "แกต่างหากที่กำลังจะทำเรื่องโง่ๆ!" อรรณพสวนกลับ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือดที่ไหลออกมาจากรอยฟกช้ำ "แกคิดว่าการทำลายชีวิตคนอื่นจะทำให้แกมีความสุขขึ้นงั้นเหรอ!" สมชายที่บาดเจ็บ พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายคว้าปืนที่ตกอยู่บนพื้น ก่อนจะประคองตัวเองลุกขึ้นมาเล็งไปที่เอกภพ "หยุดเดี๋ยวนี้นะ เอกภพ!" สมชายตะโกนเสียงแหบพร่า แต่เอกภพไม่ยอมหยุด เขาใช้กำลังทั้งหมดที่มีผลักอรรณพออกไป ก่อนจะรีบวิ่งไปคว้าปืนที่ตกอยู่บนพื้น "แกจะมาจับฉันงั้นเหรอ ไม่มีทาง!" เอกภพตะโกนพลางยกปืนเล็งไปทางสมชาย อรรณพเห็นท่าไม่ดี เขาพุ่งตัวเข้าหาเอกภพอีกครั้ง หวังจะแย่งปืนในมือให้ได้ "อย่า!" แพรวาตะโกนลั่น เธอวิ่งตามอรรณพมาติดๆ และมาถึงที่เกิดเหตุในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะบานปลาย เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง! แพรวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอเห็นร่างของอรรณพทรุดลงกับพื้นอย่างช้าๆ "คุณอรรณพ!" แพรวาร้องเรียกชื่อเขาด้วยความตื่นตระหนก เธอรีบวิ่งเข้าไปหาเขา "ไม่…ไม่นะ!" เอกภพตะโกนด้วยความสิ้นหวัง เขาเห็นภาพตัวเองกำลังจะถูกจับกุม และความแค้นที่สะสมมาตลอดหลายปี กำลังจะพังทลายลงตรงหน้า สมชายรีบเข้าควบคุมตัวเอกภพไว้ได้อย่างทุลักทุเล เขาถูกส่งตัวไปยังสถานีตำรวจในเวลาต่อมา ส่วนอรรณพ…เขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเป็นการด่วน แพรวานั่งเฝ้าเขาอยู่ข้างเตียงในห้องไอซียู ตลอดทั้งคืน เธอได้แต่จับมือเขาไว้แน่น น้ำตาไหลรินไม่หยุด "คุณอรรณพ…คุณต้องไม่เป็นอะไรนะคะ" เธอพึมพำแผ่วเบา "แพรวายังไม่ได้บอกคุณเลยว่า…แพรวารักคุณ" เช้าวันต่อมา อรรณพก็ฟื้นขึ้นมา เขาพบแพรวานั่งหลับอยู่ข้างเตียง ใบหน้าของเธอซีดเซียว แต่ก็ยังคงมีความสวยงามในยามหลับใหล "แพรวา…" อรรณพเรียกชื่อเธอเบาๆ แพรวาสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นอรรณพลืมตาขึ้น เธอก็รีบโผเข้ากอดเขา "คุณอรรณพ! คุณฟื้นแล้ว!" แพรวาร้องไห้ด้วยความดีใจ "ผม…ผมไม่เป็นไรแล้วครับ" อรรณพกล่าว พยายามประคองร่างของแพรวา "ขอบคุณนะ…ที่อยู่กับผม" "คุณอรรณพ…เมื่อคืน…แพรวา…แพรวารักคุณนะคะ" แพรวาเอ่ยออกมาอย่างอึดอัด ปนไปกับความเขินอาย อรรณพมองแพรวา ใบหน้าของเขากลับมามีรอยยิ้มที่อบอุ่นอีกครั้ง "ผมก็รักคุณนะแพรวา" คำพูดนั้นทำให้แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ความรักที่เธอเฝ้ารอมานาน กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง เรื่องราวของเอกภพจบลงที่นี่ เขาถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย และจะไม่สามารถคุกคามชีวิตของใครได้อีก ความสัมพันธ์ของแพรวาและอรรณพ ก็ได้ผ่านบททดสอบครั้งใหญ่ไปได้ด้วยดี "หลังจากนี้…เราก็จะมีแค่เราสองคนแล้วนะ" อรรณพกล่าวขณะที่เขากำลังนั่งอยู่บนเตียงโรงพยาบาล มีแพรวานั่งอยู่ข้างๆ "ค่ะ" แพรวายิ้มรับ "แพรวาเชื่อว่า…เราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกันได้" "แน่นอนครับ" อรรณพจับมือแพรวาอีกครั้ง "และผมจะไม่ปล่อยมือคุณไปไหนอีกแล้ว" แพรวานำมืออีกข้างหนึ่งไปลูบไล้ใบหน้าของอรรณพอย่างแผ่วเบา "แพรวาก็เหมือนกันค่ะ" หลังจากวันนั้น อรรณพก็ได้รับการรักษาจนหายดี เขากับแพรวาก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ แต่ด้วยความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม เหตุการณ์ร้ายๆ ที่เกิดขึ้น ทำให้ทั้งคู่ตระหนักถึงคุณค่าของกันและกัน และยิ่งรักกันมากขึ้น แพรวาไม่เคยเสียใจเลยที่ได้รู้จักกับอรรณพ แม้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่คาดฝัน และเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่สุดท้ายแล้ว ความรักที่แท้จริงก็สามารถเอาชนะทุกสิ่งทุกอย่างไปได้ "คุณอรรณพคะ" แพรวาเอ่ยขึ้นมาขณะที่ทั้งคู่นั่งมองวิวเมืองยามค่ำคืนจากระเบียงคอนโดของอรรณพ "ครับ" "จำคืนแรกที่เราเจอกันได้ไหมคะ" อรรณพยิ้ม "จำได้สิ…คืนนั้น…คุณทำผมหลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลย" แพรวาหัวเราะเบาๆ "ตอนนั้นแพรวาไม่คิดเลยนะคะว่า…คืนเดียวของเรา…จะทำให้ชีวิตแพรวาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้" "ผมก็เหมือนกันครับ" อรรณพโอบไหล่แพรวาไว้ "ผมดีใจจริงๆ ที่ได้เจอคุณ" ทั้งสองมองหน้ากันด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ อนาคตที่สดใสกำลังรอพวกเขาอยู่ข้างหน้า