เสียงปืนที่ดังขึ้นในคืนนั้นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของแพรวา แม้เวลาจะผ่านไปหลายสัปดาห์แล้วก็ตาม ภาพใบหน้าของอรรณพที่เต็มไปด้วยเลือด ใบหน้าของเอกภพที่เต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง ยังคงวนเวียนหลอกหลอนเธออยู่ร่ำไป แต่ในขณะเดียวกัน ภาพรอยยิ้มอ่อนโยนของอรรณพยามที่เขาค่อยๆ ฟื้นตัว ภาพดวงตาของเขาที่มองมาที่เธออย่างเปี่ยมด้วยความรักและคำมั่นสัญญา ก็เป็นเหมือนยาชโลมใจที่ทำให้เธอเข้มแข็งขึ้นได้ “แพรวา คิดอะไรอยู่ หน้าตาดูเครียดเชียว” เสียงทุ้มนุ่มของอรรณพดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาโอบเอวเธอไว้แน่น แพรวาก้มหน้าซบลงกับอกกว้างของเขา สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่คุ้นเคย “เปล่าค่ะ แค่คิดถึงเรื่องเมื่อคืน” แพรวากล่าวเสียงเบา “คุณแน่ใจนะคะว่าสบายดีแล้ว ไม่เจ็บตรงไหนแล้วจริงๆ” อรรณพกระชับอ้อมกอด “แน่ใจสิ ผมเป็นห่วงคุณมากกว่า ที่ต้องมารับมือกับเรื่องราววุ่นวายพวกนั้น” เขากระเซ้าเบาๆ “แต่ผมก็ดีใจนะ ที่สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็คลี่คลายไปได้ด้วยดี” “ถ้าไม่มีคุณ ป่านนี้ฉันคง…” แพรวาไม่สามารถพูดประโยคที่เหลือให้จบได้ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “ไม่เป็นไรนะ” อรรณพประคองใบหน้าเธอขึ้นมาจ้องตา “เราผ่านมันมาด้วยกันแล้วนะ ต่อจากนี้ไป มันจะมีแต่เรื่องดีๆ เข้ามาในชีวิตเรา” “แล้วเรื่องของคุณเอกภพ…” แพรวาถามอย่างกังวล อรรณพถอนหายใจเบาๆ “เขาถูกควบคุมตัวแล้ว และกำลังจะได้รับโทษตามกฎหมาย หวังว่าเขาจะสำนึกผิดนะ” “แล้วเรื่องธุรกิจของคุณล่ะคะ” “ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว คุณไม่ต้องห่วง ผมมีทีมงานที่ไว้ใจได้คอยดูแลอยู่แล้ว” อรรณพกล่าว พลางลูบไล้เส้นผมของแพรวาอย่างอ่อนโยน “ตอนนี้ผมอยากจะโฟกัสกับชีวิตส่วนตัวของเรามากกว่า” “ชีวิตส่วนตัวของเรา…หมายถึงอะไรคะ” แพรวาเงยหน้ามองเขาอย่างถามไถ่ รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอรรณพ “ผมอยากให้คุณมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผมจริงๆ จังๆ” เขากล่าว ดวงตาเป็นประกาย “ผมรู้ว่าเราเริ่มต้นกันด้วยความสัมพันธ์ที่อาจจะไม่ได้สวยงามนัก แต่วันคืนที่เราได้ใช้ร่วมกัน มันทำให้ผมรู้ว่าผมขาดคุณไม่ได้” หัวใจของแพรวาเต้นแรงขึ้น เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่กำลังจะได้ยินนั้นคืออะไร “แพรวา” อรรณพดึงมือของเธอมาจับไว้แน่น “คุณจะแต่งงานกับผมได้ไหม” คำถามที่คาดไม่ถึง แต่ในขณะเดียวกัน ก็เป็นสิ่งที่เธอเฝ้ารอคอยมาตลอด แพรวาอึ้งไปชั่วขณะ สมองประมวลผลคำพูดของเขา ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ “คุณ…คุณแน่ใจนะคะ” เธอถามเสียงสั่นเครือ “แน่ใจที่สุดในชีวิต” อรรณพตอบหนักแน่น “ผมรักคุณ แพรวา ผมอยากสร้างครอบครัวกับคุณ ผมอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับคุณ” น้ำตาแห่งความสุขไหลรินอาบแก้มของแพรวา เธอพยักหน้าอย่างไม่อิดออด “ค่ะ ฉันตกลงค่ะ” อรรณพกอดเธอแน่น เขายกเธอขึ้นหมุนด้วยความดีใจ เสียงหัวเราะของเขาก้องกังวานไปทั่วห้อง “ขอบคุณนะ แพรวา ขอบคุณที่ให้โอกาสผม” เขากล่าว ใบหน้าของเขาเปี่ยมสุข “ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ” แพรวาซบหน้ากับอกเขา “ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตฉัน และทำให้ฉันได้รู้จักกับความรักที่แท้จริง” ช่วงเวลาแห่งความสุขที่ได้กลับคืนมานั้น มีค่าเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดใดๆ ได้ อรรณพและแพรวาใช้เวลาในการปรับความเข้าใจและวางแผนสำหรับอนาคตของพวกเขา อุปสรรคที่เคยมีมาก็เหมือนจะถูกเผาผลาญไปกับเปลวไฟแห่งความรัก เหลือเพียงความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป “เราจะจัดงานแต่งงานเล็กๆ ท่ามกลางธรรมชาติที่สวยงามนะ” อรรณพเสนอ “ที่บ้านริมทะเลสาบที่เราเคยไปเที่ยวกันครั้งแรก” “ดีเลยค่ะ” แพรวายิ้มรับ “ฉันอยากให้งานของเราเรียบง่าย แต่มีความหมาย” “แน่นอน” อรรณพรับคำ “ทุกอย่างจะเป็นไปตามที่คุณต้องการ” วันเวลาต่อมา เต็มไปด้วยการเตรียมงานแต่งงานที่แสนจะสุขใจ แพรวาดูสดใสและมีความสุขกว่าที่เคยเป็นมา การได้เห็นอรรณพอยู่ข้างๆ เธอทุกวัน ทำให้หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความมั่นคง “คืนนั้นที่โรงแรม…ฉันคิดว่าเราคงไม่มีวันได้เจอกันอีกแล้ว” แพรวากล่าวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยขณะที่พวกเขากำลังเลือกแบบการ์ดเชิญ อรรณพวางมือจากกองการ์ด แล้วหันมาจับมือของแพรวา “ผมก็เคยคิดแบบนั้นเหมือนกัน” เขากล่าว “แต่โชคชะตามันเล่นตลกนะ” “ตลกจนเกือบจะเจ็บปวด” แพรวายิ้มขื่น “แต่มันก็ทำให้เราได้มาเจอกันอีกครั้ง” อรรณพพูด ดวงตาของเขาสื่อความหมายลึกซึ้ง “และครั้งนี้ เราจะไม่ปล่อยมือกันไปอีกแล้ว” คำมั่นสัญญาที่ให้ไว้ในค่ำคืนนั้น ไม่ใช่เพียงแค่คำพูดลมๆ แล้งๆ แต่มันคือคำมั่นที่มาจากหัวใจที่บริสุทธิ์ เป็นคำมั่นที่ถูกหล่อหลอมด้วยประสบการณ์ที่ผ่านพ้นมาด้วยกัน เป็นคำมั่นสัญญาที่จะสร้างชีวิตใหม่ที่มั่นคงและเต็มไปด้วยความรัก “คุณจะไปพบคุณน้าของผมไหม” อรรณพถาม “คุณน้าของผมท่านทราบเรื่องของเราแล้ว ท่านอยากพบคุณมาก” “คุณน้า…ท่านหายดีแล้วใช่ไหมคะ” แพรวาถามด้วยความเป็นห่วง “ท่านดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณคุณมากนะ ที่ช่วยดูแลท่านอย่างดี” อรรณพกล่าวด้วยความซาบซึ้ง “ไม่เป็นไรค่ะ ท่านใจดีกับฉันมาก” “ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้เราไปหาท่านกันนะ ผมอยากให้คุณได้พบกับครอบครัวของผมอย่างเป็นทางการ” แพรวาพยักหน้ารับอย่างยินดี การได้พบปะครอบครัวของอรรณพเป็นเรื่องที่เธอตั้งตารอคอย เธอรู้สึกถึงความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วกับครอบครัวของเขา และนั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกมั่นใจในการตัดสินใจของตนเอง ค่ำคืนก่อนวันที่จะไปพบครอบครัวของอรรณพ แพรวารู้สึกตื่นเต้นผสมกับความประหม่าเล็กน้อย เธอนอนไม่หลับ จึงลุกขึ้นมานั่งที่ระเบียงห้อง มองดูแสงดาวที่ระยิบระยับบนท้องฟ้า “คิดอะไรอยู่คะ” เสียงของอรรณพดังขึ้น เขาเดินออกมานั่งลงข้างๆ เธอ “กำลังคิดถึงอนาคตของเราค่ะ” แพรวายิ้ม “ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะพลิกผันได้ขนาดนี้” “นั่นสินะ” อรรณพโอบไหล่เธอ “แต่ผมมีความสุขนะที่มันพลิกผันมาในทางที่ดีแบบนี้” “ฉันก็มีความสุขค่ะ” แพรวากล่าว “มีความสุขมากจริงๆ” “แพรวา” อรรณพพูดเสียงจริงจัง “ผมขอสัญญาว่าต่อจากนี้ไป ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด ผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจ” “ฉันเชื่อคุณค่ะ” แพรวาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรัก “เพราะฉันก็รักคุณมากเหมือนกัน” ทั้งสองนั่งมองดาวด้วยกัน ความเงียบที่ปกคลุมนั้น ไม่ใช่ความอึดอัด แต่เป็นความสงบและความเข้าใจที่ลึกซึ้งกว่าสิ่งใด เสียงจิ้งหรีดเรไรขับขานเป็นเพลงบรรเลงแห่งค่ำคืน คลื่นลมจากทะเลสาบที่อยู่ไม่ไกล พัดเอาไอเย็นมาปะทะใบหน้า สร้างบรรยากาศที่แสนจะโรแมนติก “พรุ่งนี้จะไม่มีใครมาทำให้เราต้องแยกจากกันอีกแล้วนะ” อรรณพกล่าว “แน่นอนค่ะ” แพรวาตอบรับ “เราจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป” “ตลอดไป…” อรรณพทวนคำ “คำว่าตลอดไปมันยาวนานนะ” “แต่เราจะค่อยๆ สร้างมันไปด้วยกัน” แพรวากล่าว “ทีละวัน ทีละปี” อรรณพโน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา “ผมรักคุณ แพรวา” “รักเหมือนกันค่ะ อรรณพ” แสงดาวส่องประกายลงมาต้องใบหน้าของทั้งคู่ เป็นดั่งพยานแห่งคำมั่นสัญญาที่ให้กับกัน เป็นดั่งแสงนำทางสู่ชีวิตใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น