เสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่งเป็นท่วงทำนองอันไพเราะ ดื่มด่ำไปกับบรรยากาศอันแสนโรแมนติก แพรวาจดจำภาพงานวิวาห์ของเธอเองได้เป็นอย่างดี มันเป็นวันที่มีความสุขที่สุดในชีวิต ราวกับความฝันที่กลายเป็นจริง เธอสวมกอดอรรณพแน่น สัมผัสได้ถึงไออุ่นและความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างของเขา "ขอบคุณนะคะอรรณพ สำหรับทุกอย่าง" เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ แพรวา" อรรณพกระซิบตอบ พร้อมกับประทับจูบแผ่วเบาบนขมับของเธอ "นับจากนี้ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะครับ" หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการอันศักดิ์สิทธิ์ และการเลี้ยงฉลองอันอบอุ่น ก็ถึงเวลาที่บ่าวสาวจะเดินทางไปยังเรือนหออันแสนพิเศษที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากชายหาด รถลีมูซีนสีดำสนิทค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากงาน ส่งมอบคู่บ่าวสาวให้กับดวงตะวันยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้า แพรวาเอนศีรษะพิงกระจกใส มองดูทิวทัศน์สองข้างทางที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป บ้านเรือนผู้คนค่อยๆ หายไป กลายเป็นถนนที่ทอดยาวสู่ผืนน้ำอันกว้างใหญ่ "ตื่นเต้นจังเลยค่ะ" เธอเอ่ยขึ้น "ผมรู้ครับ" อรรณพยิ้มอบอุ่น "ผมออกแบบที่นี่ไว้ให้คุณโดยเฉพาะเลยนะ คุณจะชอบมันแน่ๆ" ไม่นานนัก รถก็เลี้ยวเข้าสู่ทางส่วนบุคคลที่สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่ม บ้านพักริมทะเลหลังงามปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันเป็นบ้านสไตล์โมเดิร์นผสมผสานกับความเป็นธรรมชาติ มีการใช้วัสดุจากไม้และกระจกเป็นส่วนใหญ่ ทำให้มองเห็นทิวทัศน์ทะเลได้อย่างเต็มตา "สวยมากเลยค่ะ!" แพรวาอุทานด้วยความประทับใจ เมื่อรถจอดสนิท ประตูบ้านถูกเปิดออกโดยพนักงานที่รอต้อนรับอยู่แล้ว อรรณพก้าวลงมายืนข้างรถ ยื่นมือมาให้แพรวา "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเราครับที่รัก" แพรวารับมือเขาไว้ก่อนจะก้าวลงจากรถ เธอสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด กลิ่นไอทะเลที่ผสมผสานกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้นานาชนิดลอยมาแตะจมูก "ที่นี่...วิเศษจริงๆ ค่ะ" "เข้ามาข้างในก่อนสิครับ" อรรณพกระตุ้น ก่อนจะโอบไหล่เธอเดินเข้าสู่ตัวบ้าน ภายในบ้านตกแต่งอย่างหรูหราแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่เป็นสีเอิร์ธโทน ตัดกับสีขาวของผนัง และสีฟ้าอ่อนของท้องฟ้าที่สะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ "คุณพ่อคุณแม่ของผมเป็นคนช่วยเลือกเฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่เลยครับ" อรรณพอธิบาย "ท่านอยากให้คุณรู้สึกเหมือนอยู่บ้านจริงๆ" "ขอบคุณคุณพ่อคุณแม่ของคุณด้วยนะคะ" แพรวากล่าวอย่างซาบซึ้ง ห้องนอนใหญ่ตั้งอยู่บนชั้นสองของบ้าน มีระเบียงกว้างที่สามารถมองเห็นวิวทะเลได้แบบพาโนรามา เตียงขนาดคิงไซส์ตั้งอยู่กลางห้อง ผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา เข้ากับม่านโปร่งสีฟ้าอ่อนที่ปลิวไหวตามแรงลม "ห้องนี้...สวยมากเลยค่ะ" แพรวากล่าว พลางเดินไปยืนที่ระเบียง "ผมตั้งใจให้เป็นแบบนี้" อรรณพเดินเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง "ทุกอย่างที่นี่ ผมตั้งใจทำให้คุณ" แพรวาหันกลับมามองเขา สบตาเขาอย่างลึกซึ้ง "ฉันรักคุณนะคะ อรรณพ" "ผมก็รักคุณครับ แพรวา" เขาตอบรับ พร้อมกับประทับจูบลงบนริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน จูบที่เต็มไปด้วยความรัก ความผูกพัน และคำมั่นสัญญาที่จะมีให้กันตลอดไป คืนแรกในฐานะสามีภรรยาผ่านไปอย่างงดงาม พวกเขาได้เรียนรู้ซึ่งกันและกันในทุกมิติ ทั้งร่างกายและจิตใจ ความเข้าใจและความผูกพันยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นไปอีก แพรวาตื่นขึ้นมาพบกับอ้อมกอดอันอบอุ่นของอรรณพ แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของสามีที่กำลังหลับใหล "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เธอพึมพำ พร้อมกับหอมแก้มเขาเบาๆ อรรณพค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก "อรุณสวัสดิ์ครับที่รัก" เขาตอบรับ ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดแน่น "นอนหลับสบายไหมครับ" เขาถาม "สบายมากค่ะ" แพรวาตอบ "ที่นี่...เป็นสวรรค์จริงๆ" "สวรรค์ของผม ก็คือคุณนี่แหละครับ" อรรณพกล่าว พลางจุมพิตลงบนหน้าผากของเธอ "วันนี้เราจะไปทานอาหารเช้ากับคุณพ่อคุณแม่นะครับ ท่านอยากเจอคุณ" "ค่ะ" แพรวารับคำด้วยรอยยิ้ม เธอรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก การได้เริ่มต้นชีวิตคู่กับคนที่รักในสถานที่ที่สวยงาม พร้อมกับการยอมรับจากครอบครัวของเขา มันคือสิ่งที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด การใช้ชีวิตคู่เริ่มต้นขึ้นอย่างราบรื่นและมีความสุข แพรวาปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ได้อย่างรวดเร็ว เธอได้เรียนรู้ที่จะจัดการบ้านเรือนดูแลอรรณพ และยังคงทำงานที่เธอรักควบคู่ไปด้วย อรรณพเองก็แสดงให้เห็นถึงความเอาใจใส่และความรักที่มีต่อเธอเสมอ เขาไม่เคยปล่อยให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยว วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารเย็นอยู่ริมระเบียงบ้าน มองดูพระอาทิตย์ตกดิน แพรวาก็เอ่ยขึ้น "อรรณพคะ ฉันอยากจะเล่าเรื่องในอดีตให้คุณฟังอีกครั้งนะคะ" อรรณพวางส้อมลง หันมามองเธออย่างตั้งใจ "ผมพร้อมฟังเสมอครับ" "เรื่องที่ฉันบอกคุณในคืนนั้น..." แพรวาเริ่มอธิบาย "คือเรื่องที่ฉันเคยมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนหนึ่ง ฉันหลงรักเขามาก เขาเองก็ดูเหมือนจะรักฉัน แต่สุดท้ายเขาก็หายไปโดยไม่บอกกล่าว ฉันเสียใจมาก เสียใจจนแทบไม่อยากจะรักใครอีกเลย" "ผมเข้าใจครับ" อรรณพจับมือเธอไว้ "แต่คนคนนั้นไม่ใช่ผม" "ใช่ค่ะ" แพรวาสูดหายใจลึก "และคนที่ฉันรักในอดีต...ก็คือคุณ อรรณพ" อรรณพนิ่งไป ใบหน้าของเขาฉายแววตกตะลึง "หมายความว่ายังไงครับ?" "คือ...ก่อนหน้านี้ที่เราเจอกันในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง..." แพรวาพยายามเรียบเรียงคำพูด "ฉันเคยรู้จักคุณมาก่อนค่ะ ฉันเคยหลงรักคุณ แต่ในตอนนั้นคุณมีคนรักอยู่แล้ว และฉันก็เป็นแค่พนักงานคนหนึ่ง เราไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกันเลย ฉันแค่แอบมองคุณอยู่ห่างๆ และก็ต้องผิดหวังเมื่อรู้ว่าคุณมีคนอื่น" "แล้วเรื่องคืนนั้น...ที่เราเจอกันที่โรงแรม...?" อรรณพถามอย่างไม่แน่ใจ "คืนนั้น...ฉันเมาค่ะ" แพรวาหน้าแดง "ฉันจำอะไรไม่ค่อยได้เลย รู้แค่ว่าฉันอยู่กับคุณ และวันรุ่งขึ้นคุณก็มาเป็นเจ้านายของฉัน ซึ่งฉันไม่รู้เลยว่าคุณคือคนเดียวกับที่ฉันเคยแอบรัก" อรรณพเงียบไปครู่หนึ่ง เขาค่อยๆ ดึงมือแพรวาออกจากมือเขา และยืนขึ้นเดินไปที่ราวระเบียง จ้องมองไปยังท้องทะเลเบื้องหน้า "ทำไมคุณไม่เคยบอกผมเรื่องนี้เลยแพรวา" "ฉัน...ฉันกลัวค่ะ" แพรวากล่าวเสียงสั่น "ฉันกลัวว่าคุณจะรังเกียจฉัน กลัวว่าคุณจะมองฉันเปลี่ยนไป กลัวว่าความสัมพันธ์ของเราจะแย่ลง" "คุณคิดว่าผมจะรังเกียจคุณอย่างนั้นเหรอ?" น้ำเสียงของอรรณพเริ่มมีความเย็นชา "คุณรู้ไหมว่าผมจำคุณได้ตั้งแต่แรกเจอที่บริษัท" แพรวาอึ้งไป "คุณ...คุณรู้?" "ใช่ครับ ผมจำคุณได้" อรรณพหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ "ผมจำคุณได้ทันทีที่คุณเดินเข้ามาในห้องประชุมวันแรก ผมจำได้ว่าคุณเคยเป็นคนที่ผมแอบสนใจอยู่เหมือนกัน แต่ผมก็คิดว่าคุณคงไม่จำผมแล้ว" "แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันคะ?" แพรวาถามด้วยความสับสน "ผมก็กลัวเหมือนกันครับ" อรรณพตอบ "ผมกลัวว่าคุณจะคิดว่าผมมีแผนการร้าย กลัวว่าคุณจะคิดว่าผมเข้าหาคุณเพราะเรื่องในอดีต ผมแค่อยากให้ความสัมพันธ์ของเราเริ่มต้นจากศูนย์ ให้มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงๆ โดยไม่มีอคติใดๆ มาเกี่ยวข้อง" "แต่...แต่คุณก็ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดกับฉันนะคะ" แพรวาเริ่มรู้สึกเสียใจ "คุณบอกว่าคุณจำฉันไม่ได้" "ผมขอโทษครับ" อรรณพเดินเข้ามาหาเธออีกครั้ง "ผมผิดเองที่ไม่ได้สื่อสารให้คุณเข้าใจ ผมคิดว่าการที่เราได้เรียนรู้กันไปเรื่อยๆ จะทำให้คุณเห็นความจริงใจของผมเอง" แพรวาเงยหน้ามองเขา น้ำตาคลอหน่วย "ฉัน...ฉันเสียใจค่ะที่ทำให้คุณเข้าใจผิด" "ผมก็เสียใจครับที่ทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ" อรรณพโอบไหล่เธอ "แต่ตอนนี้ ทุกอย่างก็ชัดเจนแล้วใช่ไหมครับ" แพรวาพยักหน้า "ใช่ค่ะ" "ผมรักคุณนะครับ แพรวา" อรรณพกระซิบข้างหูเธอ "ความรักของเรามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มันคือพรหมลิขิตที่ทำให้เรากลับมาพบกันอีกครั้ง" "ฉันก็รักคุณค่ะ อรรณพ" แพรวากล่าวพร้อมกับซบหน้าลงบนอกของเขา อรรณพกอดเธอไว้แน่น "หลังจากนี้ เราจะไม่ปล่อยให้ความเข้าใจผิดใดๆ มาทำลายความสัมพันธ์ของเราอีกนะครับ" แพรวาพยักหน้า "ค่ะ" คืนนั้นทั้งสองคนได้พูดคุยกันอย่างเปิดอกถึงความรู้สึกในอดีต และความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้น พวกเขาได้เรียนรู้ว่าทั้งคู่ต่างก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กันมาตลอด เพียงแต่ขาดการสื่อสารที่ชัดเจนเท่านั้นเอง ความสัมพันธ์ของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นหลังจากผ่านบททดสอบนี้ไป