แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนอย่างอบอุ่น แพรวาลืมตาขึ้นช้าๆ สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากอ้อมกอดของอรรณพ เธอขยับตัวเล็กน้อยเพื่อปรับท่านอน แต่แล้วเธอก็ต้องสะดุ้ง เมื่อได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาข้างหู "อรุณสวัสดิ์ครับที่รัก" เสียงทุ้มนุ่มของอรรณพดังขึ้น แพรวายิ้มรับ "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เธอกล่าวตอบ ก่อนจะหันไปมองหน้าเขา "เมื่อคืนเราคุยกันจนดึกเลยนะคะ" "ใช่ครับ" อรรณพตอบ "แต่ผมมีความสุขมากที่ได้เปิดใจคุยกับคุณอย่างจริงจัง" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" แพรวากล่าว "ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลย" หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวสำหรับวันใหม่ อรรณพสวมชุดลำลองสบายๆ ส่วนแพรวาเลือกชุดเดรสสั้นสีขาวที่มีลายดอกไม้เล็กๆ น่ารัก เธอรู้สึกมีความสุขและมั่นใจมากขึ้นกว่าเดิม หลังจากที่ได้เคลียร์ความเข้าใจผิดกันเมื่อคืน "วันนี้เราจะไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่าของผมนะครับ" อรรณพแจ้งขณะที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน "ท่านอยากเจอคุณหลังจากที่เราแต่งงานกัน" "ค่ะ" แพรวารับคำด้วยรอยยิ้ม "ฉันก็อยากเจอท่านเช่นกันค่ะ" การเดินทางไปยังบ้านของคุณปู่คุณย่าใช้เวลาไม่นานนัก บ้านของคุณปู่คุณย่าของอรรณพเป็นบ้านทรงไทยโบราณที่ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนผลไม้ร่มรื่น บรรยากาศเงียบสงบและร่มรื่น แพรวารู้สึกประทับใจตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามา เมื่อรถจอดสนิท อรรณพก็เปิดประตูและยื่นมือมาให้แพรวา "พร้อมไหมครับ" "พร้อมค่ะ" แพรวาตอบรับด้วยความตื่นเต้น ทั้งคู่เดินเข้าไปในบ้าน คุณปู่คุณย่าของอรรณพออกมาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม อบอุ่นราวกับญาติผู้ใหญ่ที่คุ้นเคยกันมานาน "ยินดีด้วยนะ หลานรัก" คุณปู่กล่าวทักทายอรรณพ ก่อนจะหันมาทางแพรวา "นี่คงจะเป็นแพรวา ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ" "สวัสดีค่ะคุณปู่ คุณย่า" แพรวากล่าวคำทักทายอย่างอ่อนน้อม "แพรวาดีใจมากค่ะที่ได้มาที่นี่" "เข้ามาสิลูก นั่งก่อน" คุณย่าเชื้อเชิญ พลางพาแพรวาไปนั่งที่โซฟาตัวยาว บรรยากาศการพูดคุยเต็มไปด้วยความอบอุ่น คุณปู่คุณย่าถามไถ่เรื่องราวต่างๆ ของแพรวาด้วยความสนใจ พวกท่านดูจะเอ็นดูแพรวาเป็นพิเศษ ทำให้แพรวารู้สึกผ่อนคลายและเป็นกันเองมากขึ้น "อรรณพเล่าให้เราฟังเยอะเลยนะ ว่าแพรวาเป็นคนเก่งและดีแค่ไหน" คุณปู่กล่าวชม "ขอบคุณค่ะคุณปู่" แพรวายิ้มเขินๆ "เราดีใจนะที่อรรณพได้เจอแพรวา" คุณย่าเสริม "อรรณพเป็นเด็กที่หัวแข็ง ไม่เคยสนใจใครจริงจังเลยนะ เราเป็นห่วงเขามาตลอด" "ตอนนี้ก็วางใจได้แล้วครับคุณย่า" อรรณพกล่าวพลางมองแพรวา "แพรวาดูแลผมดีมากเลยครับ" ขณะที่พูดคุยกันอยู่ คุณย่าก็สังเกตเห็นสร้อยคอที่แพรวาสวมอยู่ "ตายจริง สร้อยคอนี่สวยจังเลยลูก" คุณย่าอุทาน "เหมือนสร้อยเส้นที่คุณย่าเคยให้น้องสาวคนเล็กของย่าเลยนะ" แพรวาเอามือลูบสร้อยคอ "นี่เป็นของแม่ค่ะ คุณแม่ให้ไว้ก่อนเสียชีวิต" คุณย่ามองสร้อยคออย่างพิจารณา "ลายมันเหมือนกันจริงๆ ด้วย" ท่านหันไปพูดกับคุณปู่ "คุณขา ดูสิคะ สร้อยคอของแพรวาเหมือนกับสร้อยเส้นที่คุณย่าเคยให้สมฤดีเลย" คุณปู่มองตาม "เออ...จริงด้วยแฮะ" "สมฤดี...?" แพรวาเอ่ยถามชื่อที่ฟังดูคุ้นเคย "สมฤดีเป็นน้องสาวคนเล็กของย่าค่ะ" คุณย่าอธิบาย "เธอเสียชีวิตไปนานแล้วตอนอายุยังน้อย" แพรวาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอจำได้ว่าแม่ของเธอเคยเล่าเรื่องของญาติๆ ให้ฟัง แต่ก็ไม่ได้ลงรายละเอียดมากนัก "แม่ของฉัน...ชื่อ สมหญิง ค่ะ" ทันทีที่แพรวาเอ่ยชื่อแม่ คุณย่าก็มีสีหน้าตกตะลึง "สมหญิง...ลูกสาวของยายสมศรี?" แพรวากะพริบตาปริบๆ "คุณย่ารู้จักคุณแม่ของฉันเหรอคะ?" คุณย่าพยักหน้า น้ำตาคลอ "รู้จักสิลูก สมหญิงเป็นลูกพี่ลูกน้องกับย่าเอง" แพรวาอึ้งไป นี่มันเป็นเรื่องบังเอิญที่เหลือเชื่อ หรือว่า... "คุณย่า...คุณย่าคือคุณย่าของอรรณพเหรอคะ?" "ใช่จ้ะ" คุณย่าตอบ "แล้วแม่ของแพรวา...ก็คือลูกพี่ลูกน้องของย่า" ความจริงอันน่าตกตะลึงค่อยๆ เปิดเผยออกมา แพรวาคือลูกหลานของญาติฝ่ายแม่ของคุณปู่คุณย่าของอรรณพ นั่นหมายความว่า...พวกเขาเป็นญาติกัน! "ไม่จริงน่า..." แพรวากล่าวเสียงแผ่ว เธอมองหน้าอรรณพด้วยความตกใจ อรรณพเองก็ดูไม่ต่างกัน ใบหน้าของเขาซีดเผือด "คุณย่าครับ...นี่มันเป็นไปได้อย่างไร" "ยายสมศรี...เป็นน้องสาวของยายนะ" คุณย่าอธิบายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "สมหญิงเป็นลูกสาวของสมศรี ยายจำได้ว่าสมหญิงแต่งงานไปนานแล้ว แต่ก็ขาดการติดต่อไป" แพรวาทรุดลงนั่งบนโซฟา หัวใจของเธอเต้นแรง ราวกับจะหลุดออกมานอกอก "แล้ว...แล้วแม่ของฉัน...เคยเล่าเรื่องญาติๆ ให้ฟังเหมือนกันค่ะ แต่ก็ไม่ได้ลงรายละเอียดมากนัก" "นี่มัน...เป็นไปได้อย่างไร" อรรณพพึมพำ "พระเจ้า..." แพรวาอุทาน "นี่มัน...เรื่องเหลวไหลชัดๆ" "ไม่เลยลูก" คุณย่ากล่าว "มันคือความจริง" ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงนาฬิกาที่เดินติ๊กต็อกเป็นจังหวะที่ดูจะเร็วกว่าปกติ แพรวากับอรรณพมองหน้ากัน พวกเขากำลังเผชิญกับความจริงที่คาดไม่ถึง ความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ กลับมีปัญหาร้ายแรงกว่าที่คิด "แล้ว...แล้วเราจะทำยังไงกันดีคะ?" แพรวาถามเสียงสั่น "เดี๋ยวก่อนนะ" อรรณพพูดขึ้น เขาพยายามรวบรวมสติ "เรื่องนี้...เราต้องหาข้อเท็จจริงให้แน่ใจก่อน" "ถูกต้อง" คุณปู่กล่าวเสริม "เราอาจจะจำสับสนกันก็ได้" แต่ขณะที่คุณปู่พูด คุณย่าก็หยิบอัลบั้มรูปเก่าๆ ออกมาจากตู้ "นี่ไง" ท่านเปิดไปหน้าหนึ่ง "นี่คือรูปของสมศรีกับลูกสาวของเธอ...สมหญิง" เมื่อแพรวาเห็นรูปถ่ายในอัลบั้ม เธอก็แทบจะหยุดหายใจ ภาพผู้หญิงในรูปนั้น...คือแม่ของเธอ! และเมื่อมองไปที่รูปของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ สมหญิง...นั่นคือตัวเธอเองในวัยเด็ก! "แม่...!" แพรวาอุทานออกมา คุณย่ามองหน้าแพรวาด้วยน้ำตา "ใช่แล้วลูก นี่คือสมหญิง แม่ของเธอ" เรื่องราวทั้งหมดถูกเปิดเผย ความบังเอิญที่น่าเหลือเชื่อได้คลี่คลายออก แพรวากับอรรณพคือญาติห่างๆ กัน! ความรักที่กำลังเบ่งบาน กลับต้องมาเผชิญกับอุปสรรคใหญ่หลวงกว่าครั้งไหนๆ