ความจริงที่ว่าแพรวาและอรรณพเป็นญาติกัน สร้างความตกตะลึงและเสียใจให้กับทั้งสองคนเป็นอย่างมาก บรรยากาศภายในบ้านของคุณปู่คุณย่าเต็มไปด้วยความอึดอัดและมึนงง แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เธอไม่เคยคิดเลยว่าความสัมพันธ์ที่เธอและอรรณพกำลังจะสร้างขึ้น จะต้องมาจบลงแบบนี้ "ฉัน...ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลยค่ะ" แพรวากล่าวเสียงสั่นเครือ "ฉันเสียใจมากที่เรื่องมันเป็นแบบนี้" อรรณพมองหน้าแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผมก็เหมือนกันครับแพรวา" คุณปู่และคุณย่าพยายามปลอบประโลม แต่ก็ไม่สามารถสลายความรู้สึกเสียใจและผิดหวังที่เกาะกุมหัวใจของทั้งคู่ได้ "ถึงจะห่างกันแค่ไหน..." คุณย่ากล่าวอย่างอ่อนโยน "แต่การแต่งงานระหว่างญาติก็เป็นสิ่งที่ไม่สมควร" "ผมเข้าใจครับคุณย่า" อรรณพตอบเสียงแหบพร่า "แต่ผม...ผมรักแพรวาจริงๆ" "ผมก็รักคุณอรรณพค่ะ" แพรวากล่าว พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "ฉันไม่เคยคิดเลยว่าความรักของเราจะต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้" หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็เดินทางกลับบ้านด้วยความเงียบงัน บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย แพรวาเอนกายพิงเบาะรถ มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพทิวทัศน์ที่เคยสวยงาม ตอนนี้กลับดูมืดมนไปเสียหมด "เราควรจะทำยังไงดีคะ อรรณพ" แพรวาถามเสียงแผ่วเบา อรรณพถอนหายใจยาว "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับแพรวา" เขาตอบ "แต่ผมไม่ยอมให้เรื่องแค่นี้มาพรากเราไปจากกันง่ายๆ แน่นอน" "แต่เราเป็นญาติกันนะคะ" แพรวากล่าว "มัน...มันผิด" "ความรักของเรามันไม่ใช่ความผิด" อรรณพยืนกราน "สิ่งที่ผิดคือการที่เราไม่รู้มาก่อน" ตลอดทั้งคืน แพรวานอนไม่หลับ เธอครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น และอนาคตของความสัมพันธ์ของเธอกับอรรณพ เช้าวันต่อมา เธอลุกขึ้นไปหาอรรณพที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ที่ระเบียง "อรรณพคะ" เธอเรียก อรรณพหันมามอง "ครับ" "ฉันคิดมาทั้งคืนแล้วค่ะ" แพรวากล่าว "ฉันคิดว่า...เราควรจะลองหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้" "หมายความว่ายังไงครับ" อรรณพเลิกคิ้ว "คือ...คุณปู่คุณย่าบอกว่า ญาติกันมันก็มีหลายระดับความห่าง" แพรวาอธิบาย "บางที...ความสัมพันธ์ของเรา อาจจะไม่ได้ใกล้ชิดกันมากพอที่จะเป็นอุปสรรคจริงๆ ก็ได้" อรรณพพยักหน้า "ผมคิดเหมือนคุณ" เขากล่าว "เราต้องลองปรึกษาผู้ใหญ่ หรือผู้เชี่ยวชาญเรื่องนี้ดูก่อน" ทั้งคู่ตัดสินใจไปปรึกษาคุณหมอผู้เชี่ยวชาญด้านพันธุกรรม และนักกฎหมาย เพื่อขอคำแนะนำเกี่ยวกับสถานะความสัมพันธ์ของพวกเขา การพูดคุยกับผู้เชี่ยวชาญทำให้พวกเขาได้ข้อมูลที่น่าสนใจ คุณหมออธิบายว่าความสัมพันธ์ของแพรวากับอรรณพนั้น ห่างกันถึงรุ่นที่สี่ ซึ่งตามกฎหมายและประเพณีไทย ถือว่าห่างกันมากพอสมควร ไม่ได้ถือว่าเป็นความสัมพันธ์ที่ผิดกฎหมาย หรือมีผลกระทบต่อการให้กำเนิดบุตรในอนาคต "คุณทั้งสองคนเป็นญาติกันจริงๆ ครับ แต่เป็นญาติห่างๆ" คุณหมอกล่าว "ระยะห่างขนาดนี้ ไม่น่าจะเป็นปัญหาอะไรในการใช้ชีวิตคู่" เมื่อได้รับคำยืนยันจากผู้เชี่ยวชาญ แพรวากับอรรณพก็รู้สึกโล่งใจขึ้นอย่างมาก พวกเขากลับไปหาคุณปู่คุณย่าอีกครั้ง พร้อมกับนำข้อมูลที่ได้มาแจ้งให้ทราบ "จริงหรือคะ" คุณย่าถามด้วยความดีใจ "ใช่ครับคุณย่า" อรรณพตอบ "เราไปปรึกษาผู้เชี่ยวชาญมาแล้วครับ" คุณปู่ยิ้มกว้าง "ดีแล้ว ดีแล้ว" ท่านกล่าว "เราก็เป็นห่วงพวกเธอเหมือนกัน" แม้จะได้รับคำยืนยันว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาสามารถดำเนินต่อไปได้ แต่แพรวากับอรรณพก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง พวกเขารู้ดีว่าความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้น ได้สร้างบาดแผลให้กับทั้งสองฝ่าย "อรรณพคะ" แพรวาเอ่ยขึ้น "ฉันอยากจะขอโทษอีกครั้งนะคะ สำหรับเรื่องทั้งหมด" "ผมต่างหากที่ต้องขอโทษคุณแพรวา" อรรณพตอบ "ผมเองที่ไม่ได้สื่อสารให้คุณเข้าใจ" "แต่เราผ่านมันมาได้แล้วนะคะ" แพรวายิ้มบางๆ "ความรักของเราจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม" "ใช่ครับ" อรรณพสวมกอดเธอ "ผมเชื่ออย่างนั้น" วันเวลาผ่านไป แพรวากับอรรณพได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าความรักของพวกเขานั้นแท้จริงและแข็งแกร่ง แม้จะเผชิญกับอุปสรรคที่คาดไม่ถึง แต่พวกเขาก็สามารถก้าวข้ามมันมาได้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มต้นจากคืนเดียวที่ผูกพัน และพัฒนามาจนถึงวันนี้ พวกเขาได้เรียนรู้ที่จะให้อภัย เข้าใจ และเชื่อมั่นในกันและกัน ชีวิตคู่ของแพรวาและอรรณพเริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบอีกครั้ง พวกเขาได้แต่งงานกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และได้รับคำอวยพรจากครอบครัวทั้งสองฝ่าย แพรวากับอรรณพใช้ชีวิตอย่างมีความสุขที่บ้านริมทะเลแห่งนั้น พวกเขามีความรักที่มั่นคง เป็นกำลังใจซึ่งกันและกัน และพร้อมที่จะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นต่อไป วันหนึ่ง ขณะที่แพรวากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ระเบียงบ้าน เธอก็สัมผัสได้ถึงมืออุ่นๆ ที่วางทาบบนหน้าท้องของเธอ "กำลังเห่อลูกของเราเหรอคะ" เธอถาม อรรณพยิ้ม "ครับ" เขากล่าว "ผมตื่นเต้นมากเลยครับที่เรากำลังจะมีสมาชิกใหม่ในครอบครัว" แพรวาหันไปมองหน้าเขา "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอตอบ "ขอบคุณนะคะอรรณพ สำหรับทุกอย่าง" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" อรรณพกล่าว "ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตผม และทำให้ผมมีความสุขที่สุด" ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความรักและความเข้าใจ พวกเขารู้ดีว่าความรักที่แท้จริงนั้น ต้องผ่านอุปสรรคและความท้าทายต่างๆ นานา และเมื่อสามารถก้าวข้ามมันไปได้ ความรักนั้นก็จะยิ่งแข็งแกร่งและงดงามยิ่งขึ้นไปอีก