"ใช่" ดาร์กัสตอบ พลางมองไปยังกลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังนำตัวบุคคลหนึ่ง ซึ่งสวมชุดสูทสีน้ำตาล ใบหน้าอิ่มเอิบ ดวงตาเล็กหรี่ที่อรุณเคยเห็นในงานเลี้ยง กำลังถูกควบคุมตัวอย่างเข้มงวด "แผนการของเราสำเร็จลุล่วงแล้ว" อรุณมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปน ทั้งโล่งใจที่คนร้ายตัวจริงถูกเปิดโปง ความสะเทือนใจกับความโหดร้ายของมนุษย์ และความรู้สึกผิดที่ต้องใช้เธอเป็นเครื่องมือในการสืบสวนครั้งนี้ "ท่านประธาน... เขาถูกจับจริง ๆ หรือคะ" "แน่นอน" ดาร์กัสตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "การจับกุมครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงข้อกล่าวหาเรื่องธุรกิจผิดกฎหมายเท่านั้น แต่ยังมีหลักฐานที่เชื่อมโยงเขาเข้ากับการหายตัวไปของบิดาเจ้าด้วย" อรุณยืนนิ่ง หายใจติดขัดเล็กน้อย ภาพใบหน้าของบิดาผุดขึ้นมาในความทรงจำ ความรู้สึกสูญเสียที่เคยถาโถมเข้ามาเมื่อหลายปีก่อน ราวกับจะย้อนกลับมาอีกครั้ง "แล้ว... เขาจะได้รับโทษอย่างไรคะ" "โทษที่สาสม" ดาร์กัสตอบ "เขาจะไม่มีวันได้กลับมาทำร้ายใครได้อีก" เขาหันมามองอรุณ แววตาฉายแววอ่อนโยนขึ้น "เจ้าเองก็เช่นกัน อรุณรัศมี ต่อจากนี้ไป เจ้าจะปลอดภัย" "ขอบคุณค่ะ คุณดาร์กัส" อรุณกล่าว เสียงสั่นเล็กน้อย "ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณอย่างไรดี" "ไม่ต้องขอบคุณ" ดาร์กัสว่า "นี่คือสิ่งที่ข้าควรทำ" เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ "แต่เรื่องนี้ยังไม่จบสมบูรณ์นัก ชัยยังคงเป็นปัญหาอยู่ เขาเป็นคนอันตราย และอาจจะพยายามแก้แค้น" "ชัย?" อรุณทวนคำ "แล้วเขาจะทำอะไรได้อีกคะ" "ชัยมีเครือข่ายของเขาเอง" ดาร์กัสอธิบาย "แม้ว่าเจ้านายใหญ่ของเขาจะถูกจับกุมไปแล้ว แต่ลูกน้องที่เหลือก็ยังคงอยู่ พวกเขายังคงเป็นภัยคุกคาม" "แล้วเราจะทำอย่างไรคะ" อรุณถาม กังวลใจกับสถานการณ์ที่ยังไม่จบสิ้น "ข้าจะจัดการเอง" ดาร์กัสตอบอย่างมั่นใจ "ข้าจะทำให้แน่ใจว่าไม่มีใครกล้ามายุ่งกับเจ้าอีก" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดอะไรต่อ "แต่เจ้าเองก็ต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้นเช่นกัน เจ้าแข็งแกร่งกว่าที่เจ้าคิด อรุณรัศมี จงอย่าปล่อยให้ใครมาเอาเปรียบเจ้าได้อีก" อรุณมองดาร์กัส รู้สึกถึงความจริงใจในคำพูดของเขา ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคอยปกป้องเธออยู่เสมอ แม้ในยามที่เธอไม่รู้ตัว "ฉันจะพยายามค่ะ" เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังขึ้นจากด้านหลัง "คุณดาร์กัสครับ" ชายในชุดสูทสีเข้ม รปภ. คนสนิทของดาร์กัส เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "มีรายงานว่า ชัยพยายามหลบหนีออกจากที่คุมขังครับ" ดาร์กัสขมวดคิ้วเล็กน้อย "หนี? เขาจะหนีไปไหนได้" "เรายังไม่ทราบรายละเอียดครับ แต่คาดว่าเขาอาจจะได้รับการช่วยเหลือจากคนภายนอก" รปภ. รายงาน "เรื่องนี้ต้องรีบจัดการ" ดาร์กัสกล่าว "อรุณรัศมี เจ้าอยู่ที่นี่กับเขาไปก่อน ข้าจะไปดูสถานการณ์เอง" "ไม่ค่ะ" อรุณรีบปฏิเสธ "ฉันจะไปด้วย" "เจ้าจะไปด้วยทำไม?" ดาร์กัสถาม "มันอันตรายเกินไป" "ฉันอยากช่วยค่ะ" อรุณยืนยัน "ฉันเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้ ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" ดาร์กัสครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ก็ได้ แต่เจ้าต้องอยู่ภายใต้การคุ้มกันของข้าตลอดเวลา ห้ามทำอะไรโดยพลการเด็ดขาด" "รับทราบค่ะ" อรุณตอบอย่างกระตือรือร้น ทั้งสองคนเดินออกจากงานเลี้ยงอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความวุ่นวายที่เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังควบคุมสถานการณ์อยู่ ยานพาหนะสีดำสนิทคันหนึ่งจอดรออยู่ด้านนอก พวกเขาขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่คาดว่าชัยอาจจะใช้เป็นที่หลบหนี ระหว่างทาง อรุณหันไปมองดาร์กัส "คุณดาร์กัสคะ ทำไมท่านประธานถึงต้องทำเรื่องแบบนี้ด้วยคะ" ดาร์กัสถอนหายใจยาว "ความโลภเป็นกิเลสที่น่ากลัวที่สุด อรุณรัศมี เขาต้องการทุกอย่าง เขาต้องการอำนาจ เขาต้องการเงินทอง และเขาพร้อมที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มันมา แม้กระทั่งการหักหลังคนที่ควรจะรักและดูแล" "แต่เขาเป็นญาติของผู้เสียหายนะคะ" อรุณยังคงตั้งคำถาม "ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึง..." "บางครั้ง สิ่งที่คนเราแสดงออกมาภายนอก อาจจะตรงข้ามกับสิ่งที่อยู่ข้างในอย่างสิ้นเชิง" ดาร์กัสอธิบาย "เขาอาจจะใช้ความเป็นญาติเป็นข้ออ้างในการเข้าถึงข้อมูล หรืออาจจะเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากแผนการร้ายของเขาเอง" "แล้วบิดาของฉันล่ะคะ" อรุณถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เขา... เขาทำร้ายบิดาของฉันด้วยเหรอคะ" ดาร์กัสหันมามองอรุณ แววตาเจือไปด้วยความเห็นใจ "หลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่เขา อรุณรัศมี เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังการหายตัวไปของบิดาเจ้า และเขาก็คือคนที่ต้องการกำจัดเจ้าด้วย" อรุณหลับตาลง ภาพใบหน้าของบิดาชัดเจนขึ้นอีกครั้ง ความทรงจำที่เคยเลือนรางกลับมาแจ่มชัด ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ "ฉัน... ฉันเกลียดเขา" "ข้าเข้าใจ" ดาร์กัสจับมืออรุณไว้เบาๆ "แต่เจ้าอย่าให้ความเกลียดชังมาครอบงำเจ้าได้" "ฉันจะทำอย่างไรได้คะ" อรุณกล่าว "เขาทำลายครอบครัวของฉัน" "เจ้าจะก้าวผ่านมันไปได้" ดาร์กัสยืนยัน "และข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ" รถยนต์เคลื่อนตัวไปตามท้องถนนที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟฟ้าที่ส่องสว่างเป็นระยะๆ บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความตึงเครียด อรุณพยายามรวบรวมสติ เธอรู้ว่านี่คือช่วงเวลาสำคัญ เธอต้องเข้มแข็งเพื่อครอบครัว เพื่อตัวเอง เมื่อรถมาถึงจุดหมาย ปลายทางเป็นโกดังร้างแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่นอกเมือง บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านเป็นระยะๆ รปภ. ของดาร์กัสกระจายกำลังกันเข้าปิดล้อมพื้นที่อย่างรวดเร็ว "ชัยน่าจะอยู่ที่นี่" ดาร์กัสกล่าว "ทุกคนระวังตัวให้ดี" อรุณมองไปรอบๆ หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น เธอไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน แต่เธอรู้ว่าเธอต้องเผชิญหน้ากับมัน "คุณดาร์กัสคะ" อรุณเอ่ยถาม "ถ้าชัยอยู่ที่นี่จริงๆ เขาจะมีอาวุธไหมคะ" "มีแน่นอน" ดาร์กัสตอบ "เขาเป็นคนอันตราย อย่าประมาทเด็ดขาด" ทั้งสองคนค่อยๆ ก้าวเข้าไปในโกดังที่มืดมิด แสงไฟจากไฟฉายส่องสว่างไปทั่ว กลิ่นอับชื้นและฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ "ชัย!" ดาร์กัสตะโกนก้อง "ออกมาเดี๋ยวนี้! การหลบหนีของแกมันไร้ประโยชน์" เสียงสะท้อนกลับมาในความเงียบ มีเพียงเสียงกุกกักที่ดังมาจากมุมใดมุมหนึ่งของโกดัง "แกคิดว่าหนีพ้นเหรอ ชัย" ดาร์กัสตะโกนอีกครั้ง "พวกของข้าปิดล้อมทุกทางแล้ว" ทันใดนั้น เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว! กระสุนพุ่งเข้าใส่ทิศทางที่ดาร์กัสยืนอยู่ ดาร์กัสรีบดึงอรุณหลบเข้าที่กำบังได้อย่างทันท่วงที "ระวัง!" ดาร์กัสตะโกน "เขาอยู่ที่นั่น!" อรุณมองไปยังทิศทางที่เสียงปืนดังขึ้น เธอเห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งกำลังพยายามจะปีนออกไปทางหน้าต่างด้านหลังของโกดัง "ชัย! หยุดเดี๋ยวนี้!" ดาร์กัสตะโกนสั่ง แต่ชัยไม่ฟัง เขาเร่งรีบปีนป่ายออกไปอย่างรวดเร็ว รปภ. ของดาร์กัสพยายามเข้าสกัดกั้น แต่ชัยก็สามารถหลุดออกไปได้ "บ้าจริง!" ดาร์กัสสบถ "ปล่อยให้มันหนีไปได้" "ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณกล่าว "อย่างน้อยเราก็รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน" "แต่การที่มันหนีไปได้ แสดงว่ามันยังมีคนช่วยเหลืออยู่" ดาร์กัสกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "เราต้องหาตัวคนคนนั้นให้เจอ" เขาหันไปสั่งรปภ. "ไปตามหาชัยทันที ทุกซอกทุกมุม อย่าให้มันหนีไปได้!" "รับทราบครับ!" รปภ. ทั้งหลายรีบแยกย้ายกันออกไปค้นหาชัยอย่างรวดเร็ว ดาร์กัสหันมามองอรุณ "เจ้าปลอดภัยดีนะ" "ค่ะ" อรุณตอบ "แต่คุณดาร์กัสคะ ฉันคิดว่าเราควรจะกลับไปที่ปลอดภัยก่อน" "เจ้าพูดถูก" ดาร์กัสเห็นด้วย "สถานการณ์อาจจะอันตรายเกินไปสำหรับเจ้า" ทั้งสองคนเดินออกจากโกดังร้างแห่งนั้น ท่ามกลางความวุ่นวายที่ยังคงดำเนินต่อไป แม้ชัยจะหลบหนีไปได้ แต่การเปิดโปงเบื้องหลังของท่านประธาน และการเผชิญหน้ากับเขาในค่ำคืนนั้น ก็ถือเป็นชัยชนะครั้งสำคัญของพวกเขา