ดาร์กัสประคองร่างอรุณไว้ในอ้อมแขนแน่น เมื่อมั่นใจว่าเธอปลอดภัยดีแล้ว เขาก็หันกลับไปมองชัยที่กำลังถูกลูกน้องของเขาตรึงไว้แน่น ใบหน้าของชัยเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง "แก!" เขาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "แกกล้าทรยศฉัน!" "แกมันก็แค่หมากตัวหนึ่งของท่านประธาน" ดาร์กัสกล่าวเย็นชา "ข้าไม่เคยไว้ใจแกเลยแม้แต่น้อย" "หมากงั้นเหรอ!" ชัยหัวเราะเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง "แกต่างหากที่เป็นหมาก! แกคิดว่าแกชนะแล้วงั้นเหรอ! แกคิดว่าแกจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ!" "ข้ากำลังกำจัดสิ่งสกปรกที่เกะกะทางของข้า" ดาร์กัสตอบ "และตอนนี้ แกก็หมดประโยชน์แล้ว" "แกคิดผิดแล้ว ดาร์กัส!" ชัยตะโกน "แกยังไม่รู้เลยว่าแกกำลังเผชิญหน้ากับอะไร!" "ข้าจะรู้ได้ยังไง" ดาร์กัสถาม "ในเมื่อแกเป็นแค่คนโง่ที่ถูกหลอกใช้" "โง่เหรอ!" ชัยพูด "แล้วแกกับอรุณล่ะ! พวกแกคือคนที่โง่ที่สุด! พวกแกไม่เคยรู้ความจริงเลย!" อรุณที่ยังคงตกใจอยู่ ค่อยๆ เงยหน้ามองดาร์กัส "คุณชัยพูดเรื่องอะไรคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดาร์กัสหันมามองอรุณ ดวงตาของเขาสื่อถึงความห่วงใย "ไม่ต้องห่วงนะอรุณ เขาแค่พยายามปั่นหัวเจ้า" "ปั่นหัวเหรอ!" ชัยหัวเราะ "ฉันแค่จะบอกความจริงให้เธอรู้! ความจริงที่ดาร์กัสปิดบังเธอมาตลอด!" "หยุดพูดเหลวไหลได้แล้วชัย" ดาร์กัสกล่าวเสียงกร้าว "ทำไม! กลัวความจริงเหรอ!" ชัยตะโกน "กลัวว่าอรุณจะรู้ว่าแกไม่ได้รักเธอจริงๆ! กลัวว่าเธอจะรู้ว่าแกแค่ใช้เธอเป็นเครื่องมือ!" อรุณเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอหันไปมองดาร์กัสอย่างไม่อยากเชื่อ "คุณชัยพูดอะไรคะ" เธอถามเสียงแผ่วเบา ดาร์กัสรีบเข้าไปหาอรุณ "อรุณ ฟังข้านะ" เขาจับมือเธอไว้แน่น "เขาโกหก เขาแค่พยายามจะทำให้เราแตกแยก" "แต่..." อรุณมองเข้าไปในดวงตาของดาร์กัส พยายามหาคำตอบที่แท้จริง "เขาเป็นคนเดียวที่พยายามจะทำร้ายเธอ" ดาร์กัสกล่าว "จำได้ไหมตอนที่เขาจับเธอไป" "นั่นมันไม่ใช่ฉัน!" ชัยตะโกน "นั่นเป็นคำสั่งจากท่านประธาน! ฉันก็แค่ทำตามคำสั่ง!" "คำสั่งงั้นเหรอ" ดาร์กัสยิ้มเยาะ "แกเองก็อยากได้อรุณมาครอบครองมาตลอดไม่ใช่เหรอ" "ฉันแค่ต้องการสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน!" ชัยสวนกลับ "อรุณเป็นของผู้ชายที่แข็งแกร่ง! ไม่ใช่ไอ้ขี้ขลาดอย่างแก!" "คำพูดของแกไม่มีค่าอะไรอีกแล้ว" ดาร์กัสกล่าว "พวกเราจะจัดการกับแกเอง" "ถ้าพวกแกคิดว่าเรื่องมันจบแค่นี้ พวกแกคิดผิดแล้ว!" ชัยหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ท่านประธานยังไม่ตาย! แผนการของเขายังไม่จบ! และแก... แกจะได้รับบทเรียนที่สาสม!" ลูกน้องของดาร์กัสจับชัยลากออกไป อรุณมองตามไปด้วยความรู้สึกสับสนและหวาดกลัว "อรุณ" ดาร์กัสหันมาหาเธอ "ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องเจอเรื่องแบบนี้" "เขาพูดจริงเหรอคะ" อรุณถามเสียงสั่น "คุณไม่ได้รักฉันจริงๆ เหรอคะ" ดาร์กัสกุมมืออรุณไว้แน่น "ไม่จริง" เขาตอบหนักแน่น "ทุกอย่างที่ชัยพูดคือเรื่องโกหก ข้าจะไม่มีวันใช้เจ้าเป็นเครื่องมือ" "แล้วเรื่องที่ชัยพูดถึงท่านประธาน..." อรุณยังคงกังวล "ข้ากำลังจะจัดการกับท่านประธาน" ดาร์กัสกล่าว "และข้าจะปกป้องเจ้าให้ถึงที่สุด" "แต่ชัยบอกว่า... เขาเป็นแค่หมาก" อรุณเอ่ย "แล้วใครคือคนที่บงการเขา" ดาร์กัสเงียบไปครู่หนึ่ง "ข้ากำลังจะหาคำตอบให้เร็วที่สุด" เขากล่าว "ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความปลอดภัยของเจ้า" "ฉันกลัวค่ะ" อรุณสารภาพ "ฉันไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป" "ข้าจะอยู่ตรงนี้เสมอ" ดาร์กัสดึงอรุณเข้ามากอด "ไม่มีอะไรจะเกิดขึ้นกับเจ้า ตราบใดที่ข้าอยู่" อรุณซบหน้าลงกับอกของดาร์กัส เธอพยายามเชื่อในคำพูดของเขา แม้ว่าในใจจะยังมีคำถามและความไม่แน่ใจมากมาย "เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปที่ที่ปลอดภัย" ดาร์กัสกล่าว "เราจะพักอยู่ที่นั่นสักพัก จนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย" "แล้วเรื่องของคุณชัยล่ะคะ" อรุณถาม "ข้าจะให้คนของข้าจัดการ" ดาร์กัสตอบ "แต่ตอนนี้ เราต้องดูแลเจ้าก่อน" เขาประคองอรุณให้ออกมาจากอ้อมกอด มองเข้าไปในดวงตาของเธอ "เชื่อใจข้านะอรุณ" อรุณพยักหน้า แม้ว่าใจจะยังสั่นคลอน เธอกำลังจะก้าวเข้าไปสู่บททดสอบครั้งสำคัญ บททดสอบที่อาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับดาร์กัสสั่นคลอนไปตลอดกาล