คฤหาสน์อันโอ่อ่าที่เคยเป็นเหมือนบ้านกลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตราย อรุณมองออกไปนอกหน้าต่างที่ถูกปิดทึบด้วยม่านหนา แสงแดดที่ส่องลอดเข้ามาเพียงริบหรี่ ไม่สามารถขับไล่ความมืดมนในใจของเธอได้เลย "เจ้าแน่ใจนะว่าอยากจะไป" ดาร์กัสถามอีกครั้ง เขายืนอยู่ข้างหลังอรุณ ประคองไหล่เธอเบาๆ "ค่ะ" อรุณตอบเสียงหนักแน่น "อยู่ที่นี่ต่อไปอันตรายเกินไป" "แต่ที่นั่น... มันไม่เหมือนบ้าน" ดาร์กัสพยายามจะเกลี้ยกล่อม "มันเป็นที่ที่ข้าเตรียมไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน" "ฉันรู้ค่ะ" อรุณหันมาสบตาเขา "แต่ตอนนี้ มันคือที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับฉัน" "ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องไปจากข้า" ดาร์กัสสารภาพ "แต่ข้าก็ไม่อยากให้เจ้าต้องตกอยู่ในอันตราย" "ฉันรู้ค่ะ" อรุณยิ้มเศร้าๆ "แต่เรื่องที่คุณชัยพูด... ฉันอดคิดถึงมันไม่ได้" "เขาแค่โกหก" ดาร์กัสยืนยัน "เพื่อทำลายเรา" "แล้วความจริงที่เขาพูดถึงเรื่องคุณแม่ของฉันล่ะคะ" อรุณถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณก็รู้นี่คะ ว่าท่านประธานเกี่ยวข้องอะไรกับท่าน" ดาร์กัสถอนหายใจยาว "ข้าจะอธิบายให้เจ้าฟัง" เขากล่าว "แต่ไม่ใช่ตอนนี้" "เมื่อไหร่คะ" อรุณถาม "เมื่อไหร่ที่คุณจะยอมบอกความจริงฉันทั้งหมด" "เมื่อข้าแน่ใจว่าทุกอย่างจะปลอดภัย" ดาร์กัสตอบ "และเมื่อข้าพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอดีตของข้า" "อดีตของคุณ" อรุณทวนคำ "คุณหมายความว่า... เรื่องของคุณแม่ของฉัน... เกี่ยวข้องกับอดีตของคุณด้วยเหรอคะ" ดาร์กัสพยักหน้าช้าๆ "มันซับซ้อนกว่าที่เจ้าคิด" เขากล่าว "และข้าก็ไม่อยากให้เจ้าต้องแบกรับภาระนี้" "แต่ฉันคือคนที่ต้องเผชิญหน้ากับมัน" อรุณพูด "เรื่องของคุณแม่... มันคือเรื่องของฉันด้วย" "ข้าเข้าใจ" ดาร์กัสกุมมืออรุณอีกครั้ง "ข้าแค่ไม่อยากเห็นเจ้าต้องเจ็บปวด" "ฉันเจ็บปวดอยู่แล้วค่ะ" อรุณบอก "การไม่รู้ความจริง... มันเจ็บปวดกว่า" ทันใดนั้น เสียงไซเรนก็ดังขึ้นจากภายนอก! "แย่แล้ว!" ดาร์กัสอุทาน "พวกเขาตามเรามาเจอจนได้!" "ใครคะ" อรุณถามด้วยความตกใจ "ท่านประธาน" ดาร์กัสตอบ "เขาคงไม่ยอมให้เราหนีไปง่ายๆ" "เราต้องทำยังไงคะ" อรุณมองไปรอบๆ อย่างตื่นตระหนก "เจ้าต้องไปจากที่นี่" ดาร์กัสกล่าว "ไปกับคนของข้า" "แล้วคุณล่ะคะ" อรุณถาม "ข้าจะถ่วงเวลาให้" ดาร์กัสตอบ "เจ้าไม่ต้องห่วงข้า" "แต่..." "ไม่ต้อง แต่!" ดาร์กัสแทรกขึ้น "เจ้าต้องทำตามที่ข้าบอก" เขาหยิบปืนที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมออกมา "ข้าจะพาเจ้าไปส่งที่รถก่อน" ทั้งสองรีบออกจากห้องนอน มุ่งหน้าไปยังประตูหลังของคฤหาสน์ ทันทีที่เปิดประตูออกไป เสียงปืนก็ดังสนั่นหวั่นไหว! "หลบ!" ดาร์กัสผลักอรุณหลบไปข้างหลังต้นไม้ใหญ่ ลูกน้องของดาร์กัสที่รออยู่แล้ว รีบเข้ามาคุ้มกัน "คุณหนูครับ! คุณดาร์กัสครับ!" "พาคุณหนูไป!" ดาร์กัสตะโกนสั่ง "รีบไป!" "แต่คุณดาร์กัส..." "ไปเดี๋ยวนี้!" ดาร์กัสผลักอรุณไปทางรถยนต์ที่จอดรออยู่ "ข้าจะตามไป" อรุณลังเลที่จะทิ้งเขาไป แต่เธอก็รู้ว่านี่คือโอกาสเดียวที่เธอจะรอด "ฉันจะรอคุณนะคะ" เธอสัญญา ก่อนจะขึ้นรถและรีบออกไป ดาร์กัสยืนมองรถยนต์ของอรุณขับออกไปจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรู เขาหยิบปืนขึ้นมาเตรียมพร้อม "มาเลย!" เขากล่าวท้าทาย การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ดาร์กัสต่อสู้กับลูกน้องของท่านประธานอย่างดุเดือด เขาใช้ไหวพริบและความสามารถทั้งหมดที่มี เพื่อถ่วงเวลาให้ได้มากที่สุด ในขณะเดียวกัน รถยนต์ของอรุณก็วิ่งฝ่าความมืดมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ดาร์กัสเตรียมไว้ เธอคิดถึงคำพูดของชัย คำพูดที่ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ "ความจริงที่ดาร์กัสปิดบังเธอมาตลอด... ความจริงที่เกี่ยวพันกับอดีตของเขา..." เมื่อมาถึงจุดหมาย ปรากฏว่าไม่ใช่สถานที่ที่เธอคิดไว้ แต่เป็นบ้านหลังเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบ "ที่นี่คือที่ไหนคะ" อรุณถามชายที่ขับรถมาส่ง "ที่นี่คือที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับคุณหนูครับ" ชายคนนั้นตอบ "คุณดาร์กัสสั่งให้ผมพาคุณมาที่นี่" อรุณก้าวลงจากรถ มองไปรอบๆ บริเวณบ้านที่เงียบสงัด เธอรู้สึกถึงบรรยากาศที่แปลกประหลาด ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ เมื่อเข้าไปในบ้าน เธอก็พบกับชายชราคนหนึ่งนั่งรออยู่ "อรุณ" ชายชราเอ่ยทัก "ฉันรอเธออยู่นะ" อรุณมองชายชราด้วยความประหลาดใจ "คุณคือใครคะ" "ฉันคือคนที่รู้จักพ่อแม่ของเธอดี" ชายชราตอบ "และฉันก็รู้ความจริงทุกอย่าง" เขาค่อยๆ เล่าเรื่องราวในอดีตให้เธอฟัง เรื่องราวที่เกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างตระกูลมาเฟีย เรื่องราวที่เกี่ยวกับพ่อแม่ของเธอ และเรื่องราวที่เกี่ยวกับดาร์กัส... ความลับที่ถูกเก็บซ่อนมานานหลายปี กำลังจะถูกเปิดเผยออกมา