อรุณนั่งฟังเรื่องราวของชายชราด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ ทุกคำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวของครอบครัวเธอจะซับซ้อนและเจ็บปวดได้ถึงเพียงนี้ "พ่อของเธอ... เขาพยายามจะปกป้องแม่ของเธอ" ชายชราเล่า "แต่เขาก็ไม่สามารถต่อกรกับอำนาจของท่านประธานได้" "แล้วแม่ของฉัน... ท่านประธานทำอะไรกับท่านคะ" อรุณถาม เสียงสั่นเครือ "ท่านประธาน... เขาหลงรักแม่ของเธอ" ชายชราตอบ "แต่แม่ของเธอก็รักพ่อของเธอ" "เขาเลย..." อรุณไม่กล้าที่จะพูดประโยคสุดท้าย "ใช่" ชายชราพยักหน้า "เขาพรากแม่ของเธอไปจากพ่อของเธอ" น้ำตาของอรุณไหลรินอาบแก้ม "ทำไม... ทำไมต้องเป็นแบบนี้" "เพราะอำนาจ... และความแค้น" ชายชรากล่าว "ท่านประธานไม่เคยให้อภัยใครที่ทำให้เขาผิดหวัง" "แล้ว... คุณดาร์กัสล่ะคะ" อรุณถาม "เขารู้เรื่องนี้มาก่อนใช่ไหมคะ" "ดาร์กัส... เป็นลูกชายของแม่เธอ" ชายชราเปิดเผยความจริงที่ทำให้อรุณยิ่งตกใจ "อะไรนะคะ!" อรุณอุทาน "คุณดาร์กัส... เป็นพี่ชายของฉันเหรอคะ!" "ใช่" ชายชราตอบ "พ่อของเธอ... เขาพบรักกับผู้หญิงอีกคนหลังจากแม่ของเธอจากไป... และนั่นก็คือแม่ของดาร์กัส" "แต่... ทำไมเขาไม่เคยบอกฉันเลย" อรุณถามด้วยความสับสน "เขาเองก็เพิ่งจะรู้ความจริงไม่นาน" ชายชราอธิบาย "หลังจากที่เขาได้หลักฐานบางอย่างมา" "หลักฐาน?" อรุณทวนคำ "ใช่" ชายชราหยิบซองเอกสารเก่าๆ ออกมา "นี่คือจดหมายที่แม่ของเธอเขียนถึงพ่อของเธอ... ก่อนที่เธอจะจากไป" อรุณรับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอค่อยๆ เปิดอ่าน ภาพความทรงจำเก่าๆ ของแม่ผุดขึ้นมาในหัว "แม่รักพ่อมาก" อรุณพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้า "ใช่" ชายชราถอนหายใจ "แต่โชคชะตาก็เล่นตลกกับพวกเขา" "แล้ว... ท่านประธานจะทำอะไรต่อไปคะ" อรุณถาม "เขากำลังวางแผนบางอย่าง" ชายชราตอบ "แต่เขาคงไม่ทันการ... เพราะดาร์กัสกำลังจะเดินหน้าเต็มที่" "แล้วฉันล่ะคะ" อรุณมองชายชรา "ฉันควรจะทำยังไงต่อไป" "เจ้าต้องตัดสินใจเอง" ชายชรากล่าว "ว่าเจ้าจะเลือกใคร... จะเลือกความจริง... หรือจะเลือกความสบายใจ" "ความจริง... มันเจ็บปวดเหลือเกิน" อรุณพึมพำ "แต่ความจริงคือสิ่งเดียวที่จะทำให้เจ้าเป็นอิสระ" ชายชรากล่าว ในขณะเดียวกัน ดาร์กัสก็กำลังเผชิญหน้ากับท่านประธานอย่างเต็มรูปแบบ การต่อสู้ครั้งสุดท้ายเพื่อชิงอำนาจและเพื่อปกป้องคนที่เขารักกำลังจะเริ่มต้นขึ้น "แกคิดว่าจะหนีข้าพ้นงั้นเหรอ ดาร์กัส!" ท่านประธานตะโกนเสียงดัง "ข้าไม่เคยคิดจะหนี" ดาร์กัสตอบ "ข้าจะเผชิญหน้ากับแก และจะจบเรื่องทั้งหมดนี้" "แกมันก็แค่เด็กน้อย!" ท่านประธานหัวเราะเยาะ "แกไม่มีวันเข้าใจอำนาจที่แท้จริง!" "อำนาจของแก... มันสร้างขึ้นจากความโลภและความแค้น" ดาร์กัสกล่าว "และมันจะพังทลายลงในไม่ช้า" การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ดาร์กัสและลูกน้องของเขาต้องเผชิญหน้ากับลูกน้องที่ภักดีของท่านประธานอย่างดุเดือด อรุณตัดสินใจแล้ว เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรหาเบอร์ที่เธอจำได้ขึ้นใจ "อรุณ" เสียงของดาร์กัสดังขึ้นมา "เจ้าอยู่ที่ไหน" "ฉันอยู่ที่บ้านหลังเล็กๆ ในป่านั่นค่ะ" อรุณตอบ "ฉันรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว" ดาร์กัสเงียบไปครู่หนึ่ง "เจ้า... รู้แล้วเหรอ" "ค่ะ" อรุณตอบ "คุณเป็นพี่ชายของฉัน" "ข้า..." ดาร์กัสอ้ำอำนวย "ข้าอยากจะอธิบาย" "ไม่ต้องค่ะ" อรุณกล่าว "ฉันเข้าใจ" "แล้ว... เจ้าจะทำยังไงต่อไป" ดาร์กัสถาม "ฉันจะอยู่ที่นี่" อรุณตอบ "จนกว่าคุณจะจัดการทุกอย่างเสร็จ" "อรุณ..." "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" อรุณกล่าว "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะรอคุณ" คำพูดของอรุณทำให้ดาร์กัสมีกำลังใจอย่างมาก เขากำลังจะเผชิญหน้ากับศัตรูที่อันตรายที่สุดในชีวิต แต่ตอนนี้ เขาก็รู้ว่าเขามีคนที่พร้อมจะรอเขาอยู่ "ข้าจะรีบกลับมา" ดาร์กัสกล่าว "เจ้าดูแลตัวเองให้ดีนะ" "ค่ะ" อรุณตอบ "คุณก็เหมือนกัน" ทั้งสองวางสายจากกัน อรุณมองออกไปนอกหน้าต่าง ป่าทึบดูเหมือนจะโอบล้อมเธอไว้ด้วยความลับและความไม่แน่นอน แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน ความสัมพันธ์ของเธอกับดาร์กัสได้เปลี่ยนไปตลอดกาล การเปิดเผยความลับในอดีตได้สร้างบททดสอบครั้งใหม่ให้กับหัวใจของพวกเขา