"แกคิดว่าจะหนีข้าพ้น... เจ้าโง่เง่า!" เสียงของท่านประธานดังแหบพร่า ก้องกังวานไปทั่วโกดังร้างที่ถูกทิ้งร้างริมแม่น้ำ แสงไฟสลัวจากหลอดไฟเก่าๆ สาดกระทบเงาของชายสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันราวกับเทพเจ้าแห่งความมืด ดาร์กัสยืนอย่างสงบนิ่ง ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังคู่ต่อกรเบื้องหน้า มือข้างหนึ่งกำปืนพกแน่น อีกข้างกอดประคองร่างของอรุณที่ยังคงหวาดผวาไว้แนบกาย "ผมไม่เคยคิดจะหนี" ดาร์กัสตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้ท่านประธานต้องชะงัก "ผมแค่รอดูว่าเมื่อไหร่คุณจะเผยธาตุแท้ที่แท้จริงออกมา" "ธาตุแท้!" ท่านประธานหัวเราะในลำคอ "ข้าทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวนี้ เพื่อให้มันยิ่งใหญ่! สิ่งที่แกกำลังทำ มันกำลังจะทำลายทุกอย่างที่ข้าสร้างมา!" "สิ่งที่คุณสร้างมา... มันคือความเจ็บปวดและความอยุติธรรม" ดาร์กัสกล่าว "คุณพรากทุกสิ่งไปจากครอบครัวของผม จากครอบครัวของเธอ" สายตาของเขามองไปยังอรุณที่ซบหน้าอยู่กับอกอย่างปลอบประโลม "อย่ามาพูดเรื่องครอบครัว!" ท่านประธานตะคอก "แกมันก็แค่ลูกนอกคอก! ไม่เคยมีสิทธิ์ที่จะมาสั่งสอนข้า!" "ผมไม่เคยคิดจะสั่งสอน" ดาร์กัสตอบ "ผมแค่อยากทวงความยุติธรรมคืน" "ความยุติธรรมงั้นเหรอ!" ท่านประธานก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว "แกจะเอาความยุติธรรมจากมือข้าไปงั้นเหรอ! แกมันก็แค่เด็กน้อย! ข้าบดขยี้แกได้ง่ายๆ เหมือนบี้มด!" "คุณอาจจะคิดอย่างนั้น" ดาร์กัสยกปืนขึ้นเล็งไปที่ท่านประธาน "แต่คุณลืมไปหรือเปล่า ว่าผมไม่ใช่เด็กน้อยคนเดิมอีกต่อไปแล้ว" "แก... แกกล้าดียังไง!" ท่านประธานเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นปืนในมือของดาร์กัส "ผมบอกแล้วไง ว่าผมจะปกป้องเธอ" ดาร์กัสกล่าว "และผมจะไม่ยอมให้คุณทำร้ายเธออีกต่อไป" "อรุณ... ลูกรัก" ท่านประธานเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นอ่อนลงเล็กน้อย พยายามจะเกลี้ยกล่อม "มาหาพ่อสิลูก พ่อจะดูแลหนูอย่างดีที่สุด" อรุณสะดุ้งเมื่อได้ยินคำว่า "พ่อ" แต่เธอก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป เธอรู้ดีว่าชายคนนี้ไม่ใช่พ่อของเธอ ไม่ใช่คนที่เธอควรจะเชื่อใจ "ฉันไม่ใช่น้องสาวของคุณ" อรุณพูดเสียงดังฟังชัด "คุณไม่มีสิทธิ์เรียกฉันว่าลูก!" "อรุณ!" ท่านประธานตวาด "อย่าหลงเชื่อคำโกหกของมัน! มันกำลังหลอกใช้เธอ!" "ผมไม่ได้หลอกใช้เธอ" ดาร์กัสกล่าว "ผมกำลังมอบความจริงให้กับเธอ" "ความจริงงั้นเหรอ!" ท่านประธานหัวเราะเยาะ "ความจริงคือแกมันลูกของไอ้คนทรยศ! มันพรากทุกอย่างไปจากข้า! และแกมันก็เป็นผลผลิตจากความผิดพลาดของมัน!" "คุณมันบ้าไปแล้ว!" ดาร์กัสตะคอกกลับ "คุณทำทุกอย่างเพราะความแค้นส่วนตัว! คุณทำลายชีวิตคนบริสุทธิ์ไปกี่คนแล้ว!" "คนบริสุทธิ์เหรอ!" ท่านประธานถุยน้ำลาย "พวกมันสมควรตาย! พวกมันเข้ามาวุ่นวายกับครอบครัวของข้า!" "ครอบครัวของคุณ... ที่คุณทำลายเอง!" ดาร์กัสกล่าว "คุณไม่เคยเข้าใจเลยว่าความรักที่แท้จริงเป็นยังไง!" "พอได้แล้ว!" ท่านประธานตะโกนลั่น "แกไม่มีสิทธิ์มาสอนข้าเรื่องความรัก!" เขากระชากปืนที่ซ่อนอยู่ออกมาเล็งไปที่ดาร์กัส "อย่า!" อรุณร้องห้ามสุดเสียง "ชิ้ง!" เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว! กระสุนพุ่งเข้าใส่ร่างของดาร์กัส... แต่อรุณเป็นคนเดียวที่เห็นว่ากระสุนนั้นไม่ได้มาจากปืนของท่านประธาน! "คุณ!" อรุณร้องตกใจอีกครั้ง เมื่อเห็นเงาตะคุ่มที่ซ่อนตัวอยู่หลังเสา กำลังถือปืนอยู่ "ข้าบอกแล้วว่าแกไม่มีวันหนีข้าพ้น... ดาร์กัส" เสียงนั้นแหวกความตึงเครียดเข้ามา ชายร่างสูงใหญ่ ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยผ้าพันแผล เดินออกมาจากเงามืด "แผลเป็น..." ดาร์กัสพึมพำ "ใช่" ชายคนนั้นหัวเราะ "แผลเป็นที่แกทิ้งไว้ให้ข้า... วันนั้นที่แกขโมยทุกอย่างไปจากข้า!" "คุณคือ... คนที่ผมเคยเจอที่งานเลี้ยง..." ดาร์กัสพูดขึ้นอย่างระแวง "ใช่... และวันนี้... คือวันที่ข้าจะทวงคืนทุกอย่าง!" ชายปริศนาตะโกน พร้อมกับยิงกระสุนนัดแล้วนัดเล่าเข้าใส่ท่านประธาน "อ๊ากกก!" ท่านประธานร้องโหยหวน ล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมา "คุณ... คุณทำอะไร!" ดาร์กัสถามด้วยความตกใจ "ข้าแค่มอบสิ่งที่แกคู่ควร... ไอ้สารเลว!" ชายปริศนาหันปืนมาทางดาร์กัส "แกเองก็ไม่ต่างจากมันหรอก!" ดาร์กัสตะโกนสวนกลับ "แกมันก็แค่คนบ้าที่ถูกความแค้นครอบงำ!" "ฮ่าฮ่าฮ่า!" ชายปริศนาหัวเราะเสียงดัง "แกจะพูดอะไรก็พูดไป! ตอนนี้... ทุกอย่างจะเป็นของข้า!" "ไม่!" อรุณวิ่งไปอยู่ข้างหน้าดาร์กัส "คุณจะทำอะไรก็ทำกับฉัน! แต่อย่าทำอะไรเขา!" "โอ้... นางฟ้าตัวน้อย" ชายปริศนาเลิกคิ้ว "อยากจะเสียสละตัวเองเพื่อคนรักอย่างนั้นเหรอ... น่าประทับใจจริงๆ" "ปล่อยเธอไป!" ดาร์กัสคำราม "แล้วมาสู้กับฉันตัวต่อตัว!" "แกคิดว่าแกสู้กับข้าได้งั้นเหรอ!" ชายปริศนาหัวเราะ "ข้าแข็งแกร่งกว่าที่แกคิดเยอะ!" "ผมไม่สน!" ดาร์กัสพูด "ผมจะปกป้องเธอให้ถึงที่สุด!" ทันใดนั้น เสียงรถตำรวจก็ดังขึ้นจากภายนอก! "แย่แล้ว!" ชายปริศนาอุทาน "พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด!" "นี่แหละ... คือจุดจบของแก!" ดาร์กัสยิ้มมุมปาก "ข้าจะกลับมา!" ชายปริศนาตะโกนขู่ ก่อนจะหายตัวไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงความวุ่นวายและร่างของท่านประธานที่นอนจมกองเลือด "อรุณ... เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า" ดาร์กัสรีบเข้าไปประคองเธอ "ฉันไม่เป็นไรค่ะ" อรุณตอบเสียงสั่น "แต่คุณ... คุณเกือบจะ..." "ช่างมันเถอะ" ดาร์กัสดึงเธอเข้ามากอด "ตอนนี้เราปลอดภัยแล้ว" เสียงไซเรนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ความตึงเครียดของสถานการณ์เริ่มคลี่คลายลง แต่ความสับสนในใจของอรุณกลับทวีคูณขึ้น เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ใครคือชายปริศนาผู้นั้น และทำไมเขาถึงพยายามจะฆ่าท่านประธานและดาร์กัส "เขาคือใครคะ" อรุณถามเสียงแผ่ว "ข้าจะอธิบายให้ฟัง" ดาร์กัสตอบ "แต่ตอนนี้... เราต้องไปจากที่นี่กันก่อน" "ไปไหนคะ" "ที่ที่ปลอดภัยที่สุด" ดาร์กัสกล่าว "และเราจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย" พวกเขาเดินออกจากโกดังร้าง โดยมีเจ้าหน้าที่ตำรวจคอยควบคุมสถานการณ์อยู่ อรุณมองย้อนกลับไปยังร่างของท่านประธานด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เธอรู้สึกโล่งใจที่อันตรายได้ผ่านพ้นไป แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่รอคอยคำตอบ