หลังจากงานแถลงข่าวอันน่าตื่นเต้นจบลง ชีวิตของอรุณและดาร์กัสก็ไม่ได้กลับไปสงบสุขอย่างที่คิด การเปิดโปงความจริงเกี่ยวกับท่านประธานวิชัยสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่ววงการธุรกิจและสังคม มีทั้งผู้ที่แสดงความยินดีที่ความยุติธรรมปรากฏ และผู้ที่หวาดกลัวต่ออำนาจมืดที่อาจจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้น อรุณตัดสินใจที่จะถอนตัวออกจากธุรกิจของตระกูลอย่างแท้จริง เธอขายหุ้นทั้งหมดให้กับดาร์กัส และเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ทำงานในมูลนิธิเพื่อช่วยเหลือเด็กกำพร้า ซึ่งเป็นความฝันของเธอมาตั้งแต่เด็ก "นี่เป็นก้าวที่ถูกต้องแล้ว อรุณ" ดาร์กัสกล่าวขณะที่นั่งทานอาหารเย็นด้วยกันที่คฤหาสน์หลังใหม่ของเขา ซึ่งเขาได้ย้ายเข้ามาบริหารงานต่อจากวิชัย "เจ้าไม่ต้องแบกรับภาระอะไรอีกแล้ว" "ขอบคุณนะคะ ดาร์กัส" อรุณยิ้ม "ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงไม่มีวันนี้" "เราคือครอบครัวเดียวกันนะ" ดาร์กัสตอบ พลางเอื้อมมือมาจับมือของเธอ "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าก็จะอยู่ตรงนี้เสมอ" ความสัมพันธ์ของทั้งสองเติบโตขึ้นอย่างงดงาม จากความระแวงในตอนแรก กลายเป็นความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ พวกเขาค่อยๆ เรียนรู้ที่จะไว้วางใจและพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน แต่แล้ว ความสงบสุขนั้นก็ถูกทำลายลง เมื่อมีข่าวร้ายบางอย่างหลุดรอดมาถึงหูดาร์กัส "มีคนบางกลุ่มกำลังรวมตัวกัน" ดาร์กัสกล่าวกับอรุณด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "พวกเขาไม่พอใจที่อำนาจของวิชัยสิ้นสุดลง และกำลังหาผู้นำคนใหม่" "หมายถึง... แก๊งค์อื่นๆ เหรอคะ" อรุณถาม "ใช่" ดาร์กัสถอนหายใจ "และคนที่น่าเป็นห่วงที่สุด... คือคนที่อยู่เบื้องหลังวิชัยมาตลอด" "ใครคะ" "มีคนๆ หนึ่ง... เขาไม่เคยปรากฏตัวอย่างเป็นทางการ แต่มีอำนาจและอิทธิพลมหาศาล" ดาร์กัสอธิบาย "วิชัยเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งของเขาเท่านั้น" "แล้วเราจะทำยังไงคะ" อรุณถามด้วยความเป็นห่วง "เราต้องเตรียมตัว" ดาร์กัสตอบ "ข้าจะตรวจสอบความเคลื่อนไหวของพวกเขาอย่างใกล้ชิด และถ้าพวกมันคิดจะเล่นไม่ซื่อ... ข้าจะทำให้พวกมันเสียใจที่กล้าลุกขึ้นมา" วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่อรุณกำลังอุทิศตนให้กับงานการกุศล ดาร์กัสก็กำลังทำงานหนักเพื่อรักษาเสถียรภาพของธุรกิจ และเฝ้าระวังภัยอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้น แต่แล้ว วันหนึ่ง ขณะที่อรุณกำลังเดินทางกลับจากมูลนิธิ รถยนต์ของเธอก็ถูกสกัดกั้นโดยกลุ่มชายฉกรรจ์หลายคน "อรุณ!" เสียงของดาร์กัสดังขึ้นจากโทรศัพท์ที่อรุณถือไว้ในมือ "เกิดอะไรขึ้น!" "มีคนบุกเข้ามาค่ะ! พวกเขา..." อรุณพูดได้แค่นั้น ก่อนที่เสียงปืนจะดังขึ้น และโทรศัพท์ก็หลุดมือไป ดาร์กัสรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลาย "อรุณ! อรุณ!" เขาตะโกน แต่ก็มีเพียงเสียงลมที่ตอบกลับมา เขาไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว รีบคว้าปืนคู่ใจ และมุ่งหน้าไปยังเส้นทางที่อรุณใช้เดินทางกลับ "ข้าจะไปรับเจ้ากลับมา... อรุณ" ดาร์กัสพึมพำกับตัวเอง "ไม่ว่าใครหน้าไหน... ก็ไม่มีวันพรากเจ้าไปจากข้าได้" เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุ ดาร์กัสก็พบรถยนต์ของอรุณจอดนิ่งอยู่กลางถนน สภาพรถเสียหายจากการถูกยิง แต่กลับไร้ซึ่งร่องรอยของอรุณ "ไปไหนซะแล้ว!" ดาร์กัสคำรามด้วยความโกรธ เขาไล่สอบถามผู้คนที่อยู่แถวนั้น แต่ไม่มีใครเห็นอะไรผิดปกติ ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรอยเลือดจางๆ ที่พื้นถนน นำไปสู่พุ่มไม้รกทึบข้างทาง "อรุณ!" ดาร์กัสรีบตรงเข้าไปในพุ่มไม้ พร้อมกับเสียงฝีเท้าของลูกน้องที่ตามมาสมทบ "คุณดาร์กัสครับ! เราเจอรถของคุณอรุณครับ! แต่เธอไม่อยู่!" ลูกน้องคนหนึ่งรายงาน "ข้ารู้แล้ว!" ดาร์กัสตอบ "พวกแกกระจายกำลังกันตามหา! หาให้ทั่ว! อย่าให้เหลือที่ไหน!" เขาเดินลึกเข้าไปในพุ่มไม้ และแล้วสายตาของเขาก็พลันไปเห็นร่างของอรุณนอนแน่นิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ร่างของเธอมีรอยบาดเจ็บหลายแห่ง แต่สิ่งที่ทำให้ดาร์กัสใจหายวาบ คือรอยเลือดที่ไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่ท้องของเธอ "อรุณ!" ดาร์กัสรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างของเธอขึ้นมา "อรุณ! ตอบข้าสิ!" อรุณค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก "ดาร์กัส..." เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ไม่ต้องพูดนะ" ดาร์กัสบอก "ข้าอยู่ที่นี่แล้ว" "ฉัน... ฉันเกือบตาย" อรุณกระซิบ "ไม่... เจ้าจะไม่ตาย" ดาร์กัสกล่าวเสียงหนักแน่น "ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเป็นอะไรไปเด็ดขาด" เขาพยายามประคองร่างของอรุณขึ้นมา เพื่อพากลับไปที่รถ แต่จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง "คิดว่าจะหนีไปได้ง่ายๆ งั้นรึ" เสียงเย็นเยียบดังขึ้น ดาร์กัสหันกลับไปมอง พบชายร่างสูงโปร่ง สวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่ดวงตาฉายแววอำมหิต "แกเป็นใคร!" ดาร์กัสถาม "คนที่จะมาจัดการเรื่องที่วิชัยทำค้างไว้" ชายคนนั้นตอบ "และเจ้า... รวมถึงผู้หญิงคนนี้... ก็เป็นส่วนหนึ่งของปัญหา" "เจ้ากล้าดียังไงมาทำแบบนี้!" ดาร์กัสคำราม "ข้าไม่เคยกลัวที่จะทำในสิ่งที่ต้องทำ" ชายคนนั้นกล่าว "และตอนนี้... ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องชดใช้แล้ว" ก่อนที่ดาร์กัสจะทันได้ตอบโต้ ชายคนนั้นก็ชักปืนออกมาจากเสื้อสูท และเล็งมาที่เขา "ถ้าเจ้าไม่มอบตัว... ข้าจะยิงเธอให้ตายตรงหน้าเจ้า" ชายคนนั้นกล่าว ดาร์กัสหน้าซีดเผือด เขาหันไปมองอรุณที่นอนหมดแรงอยู่ในอ้อมแขนของเขา "ปล่อยเธอไป" เขาบอก "แล้วข้าจะยอมทำทุกอย่างที่แกต้องการ" "ฉลาด" ชายคนนั้นยิ้มอย่างพอใจ "เอาล่ะ... มานี่สิ" ดาร์กัสค่อยๆ วางร่างของอรุณลงบนพื้นอย่างเบามือ เขาได้แต่หวังว่าเธอจะปลอดภัย และภาวนาให้ตัวเองมีโอกาสได้กลับมารับเธอไป