เมื่อมาถึงสถานที่ที่อเล็กซานเดอร์กล่าวว่าอรุณอยู่ที่ ดาร์กัสก็แทบจะกระโจนลงจากรถทันที มันเป็นโกดังร้างริมแม่น้ำที่ดูเงียบเหงาและห่างไกลผู้คน แสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟเก่าๆ ส่องลอดออกมาจากช่องว่างของผนัง ทำให้เกิดเงาดำยาวทาบทับไปทั่วบริเวณ บรรยากาศชวนให้รู้สึกอึดอัดและไม่น่าไว้วางใจ "รอตรงนี้" อเล็กซานเดอร์สั่งขณะที่เขาลงจากรถก่อน ดาร์กัสสังเกตเห็นชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตูโกดัง พวกเขามีท่าทางแข็งกร้าว ดวงตาคมกริบจับจ้องไปทุกทิศทาง ราวกับพร้อมจะตอบโต้ทุกความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ อเล็กซานเดอร์เดินเข้าไปหาชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ประตู เขาเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างสูงผอม ใบหน้าคมเข้มแต่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้า และที่สำคัญคือ... เขาคือผู้ที่อเล็กซานเดอร์เรียกว่า "วิชัย" "เจ้ามาแล้ว" วิชัยกล่าวเสียงเรียบ ดวงตาของเขาเหล่มองไปที่ดาร์กัสที่ยังคงนั่งอยู่ในรถ "นึกว่าเจ้าจะไม่กล้ามาเสียอีก" "ข้ามาตามสัญญา" อเล็กซานเดอร์ตอบ "และข้าก็คาดหวังว่าเจ้าจะทำตามสัญญาเช่นกัน... ปล่อยตัวอรุณมา" วิชัยหัวเราะเบาๆ "เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้ามีอำนาจต่อรองกับข้าในตอนนี้... ข้าเห็นรถของเจ้ามีรอยกระสุน... และข้าก็ได้รับรายงานว่าคฤหาสน์ของเจ้ากำลังถูกบุก" "เจ้ากำลังเล่นกับไฟวิชัย" อเล็กซานเดอร์ขู่ "ถ้าอรุณเป็นอะไรไป... เจ้าจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต" "คำขู่ของเจ้าไม่น่ากลัวเท่ากับอำนาจที่ข้ามีอยู่ในมือตอนนี้" วิชัยกล่าว "เจ้าแพ้แล้วอเล็กซานเดอร์... ยอมรับความจริงเสียเถอะ" ดาร์กัสทนไม่ไหว เขาเปิดประตูรถและเดินลงไปเผชิญหน้ากับทั้งสองคน "ปล่อยอรุณเดี๋ยวนี้!" เขาตะโกนเสียงดัง "เธอไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เลย!" วิชัยหันมามองดาร์กัสด้วยสายตาดูถูก "ดูสิ... ใครมาถึงแล้ว... ชายหนุ่มผู้ซึ่งเป็นความหวังสุดท้ายของตระกูล... ผู้ที่ถูกบิดาของตัวเองหลอกใช้มาตลอดชีวิต" "อย่าพูดเรื่องพ่อของผม!" ดาร์กัสกัดฟันกรอด "คุณไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น!" "ข้ารู้มากกว่าที่เจ้าคิดเสียอีก" วิชัยยิ้มมุมปาก "ข้ารู้ว่าบิดาของเจ้า... คือคนที่สร้างปัญหาทุกอย่างขึ้นมา... และข้ารู้ว่าเจ้ากำลังถูกใช้เป็นเครื่องมือ... เพื่อเป้าหมายบางอย่าง" "หยุดโกหก!" ดาร์กัสแทบจะพุ่งเข้าไปทำร้ายวิชัย แต่ถูกอเล็กซานเดอร์รั้งไว้ "อรุณอยู่ที่ไหน!" "ใจเย็นเด็กน้อย" อเล็กซานเดอร์กระซิบ "อย่าปล่อยให้พวกมันเห็นว่าเจ้าหุนหันพลันแล่น" "ข้าบอกแล้วว่าข้าจะปล่อยตัวอรุณ... เมื่อข้าได้สิ่งที่ข้าต้องการ" วิชัยกล่าว "และสิ่งที่ข้าต้องการ... คืออำนาจทั้งหมด... รวมถึงการกำจัดอเล็กซานเดอร์ให้สิ้นซาก" "เจ้าไม่มีทางได้มันไปง่ายๆ" อเล็กซานเดอร์สวนกลับ "และเจ้าก็ไม่มีทางทำอะไรอรุณได้ตราบใดที่ข้ายังยืนอยู่ตรงนี้" "เช่นนั้น เราก็คงต้องคุยกันด้วยวิธีอื่น" วิชัยผายมือไปทางประตูโกดัง "อรุณรอเจ้าอยู่ข้างใน... แต่เจ้าต้องเข้ามาคนเดียว... และต้องไม่มีอาวุธ" "ข้าจะเข้าไปคนเดียว" อเล็กซานเดอร์ตอบ "แต่เจ้าต้องให้คำมั่นสัญญาก่อนว่าจะไม่ทำอันตรายเธอ" "ข้าให้คำมั่น" วิชัยกล่าว "แต่ถ้าเจ้าคิดจะเล่นตุกติก... ข้าจะทำให้อรุณเสียใจยิ่งกว่าเดิม" อเล็กซานเดอร์หันมามองดาร์กัส "ข้าจะเข้าไปข้างใน... เจ้าอยู่ที่นี่กับลูกน้องของวิชัย... และอย่าคิดจะทำอะไรโง่ๆ" "ผมจะรอคุณ" ดาร์กัสตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เขามองตามแผ่นหลังของอเล็กซานเดอร์ที่เดินหายเข้าไปในโกดังอย่างเป็นห่วง ทันทีที่ประตูโกดังปิดลง วิชัยก็หันมาเผชิญหน้ากับดาร์กัสอย่างเต็มที่ "เจ้าคิดว่าเจ้ามีความสำคัญกับเรื่องนี้มากแค่ไหนกัน... เด็กน้อย" "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยอรุณ" ดาร์กัสกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ไม่ว่าคุณจะต้องการอะไรก็ตาม" "น่าสนใจ" วิชัยยิ้ม "เจ้านี่มันก็เหมือนบิดาของเจ้าไม่มีผิด... พร้อมจะเสียสละทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง... แต่น่าเสียดายที่บิดาของเจ้า... ไม่เคยได้รับสิ่งที่เขาต้องการ" "คุณพูดถึงพ่อของผมทำไม" ดาร์กัสถาม "คุณรู้จักท่าน?" "ข้ารู้จักดีกว่าที่เจ้าคิดเสียอีก" วิชัยกล่าว "เขาคือคนที่สร้างปัญหา... สร้างความเสียหาย... และสร้างความเจ็บปวดให้กับหลายคน... รวมถึงตัวข้าเอง" "ผมไม่เชื่อ" ดาร์กัสส่ายหน้า "พ่อของผมเป็นคนดี" "คนดี?" วิชัยหัวเราะเสียงดัง "ถ้าเขาเป็นคนดีจริง... เขาคงไม่ปล่อยให้เจ้าต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้... และเขาคงไม่ปล่อยให้ตระกูลของเขา... ถูกแย่งชิงไปง่ายๆ แบบนี้" "คุณกำลังพยายามปั่นหัวผม" ดาร์กัสกล่าว "ผมไม่หลงกลคุณหรอก" "เจ้าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ... มันก็ไม่สำคัญ" วิชัยกล่าว "สิ่งที่สำคัญคือ... ตอนนี้เจ้าอยู่ภายใต้อำนาจของข้า... และเจ้าไม่สามารถทำอะไรได้" ชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนอยู่ข้างวิชัยก้าวเข้ามาใกล้ดาร์กัสมากขึ้นเรื่อยๆ ดาร์กัสถอยหลังไปติดกับรถยนต์ เขาสัมผัสได้ถึงความอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "พวกแกคิดจะทำอะไร" ดาร์กัสถามเสียงแข็ง "เราแค่อยากให้เจ้ารู้... ว่าเจ้าไม่มีที่ให้ไปแล้ว" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงกร้าว "อย่าแตะต้องเขา" เสียงของอรุณดังขึ้นอย่างกะทันหัน ดาร์กัสและวิชัยหันไปมองตามเสียงนั้น หญิงสาวในชุดเดรสสีขาว ใบหน้าซีดเซียว แต่ดวงตายังคงฉายแววแข็งกร้าว เดินออกมาจากด้านในของโกดังโดยมีชายอีกคนหนึ่งเดินตามมาด้านหลัง "อรุณ!" ดาร์กัสร้องเรียกด้วยความตกใจ "ปล่อยฉันนะ!" อรุณตะโกนใส่ชายที่เดินตามมา "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะออกมาเอง" "เธอปลอดภัยดีใช่ไหม" ดาร์กัสถามด้วยความเป็นห่วง "ฉันไม่เป็นไร" อรุณตอบ "แต่ฉันไม่รู้ว่าอเล็กซานเดอร์จะเป็นยังไง" วิชัยมองอรุณด้วยสายตาพึงพอใจ "ในที่สุด... เจ้าก็ออกมาแล้ว... นางฟ้าของข้า" "อย่าพูดจาเหลวไหล" อรุณสะบัดหน้าหนี "ฉันไม่ใช่ของของคุณ" "เจ้าเป็นของข้า... ตั้งแต่วันที่เจ้าปฏิเสธอเล็กซานเดอร์" วิชัยกล่าว "และข้าจะทำให้เจ้าเสียใจ... ที่เลือกเขา" "คุณมันบ้าไปแล้ววิชัย" อรุณกล่าว "คุณทำทุกอย่างเพื่ออำนาจ... แม้กระทั่งทำร้ายคนที่คุณรัก" "ความรักคือสิ่งที่อ่อนแอ" วิชัยหัวเราะ "อำนาจต่างหาก... คือสิ่งเดียวที่แท้จริง" "แล้วคุณจะทำยังไงกับผม" ดาร์กัสถามวิชัยอีกครั้ง "คุณจะขังผมไว้ที่นี่ตลอดไปงั้นหรือ?" "เจ้าคือหมากสำคัญของข้า" วิชัยกล่าว "เจ้าคือสิ่งที่ข้าจะใช้ต่อรองกับอเล็กซานเดอร์... และใช้เป็นเครื่องมือในการแก้แค้นบิดาของเจ้า" "ผมไม่เคยทำอะไรให้คุณ" ดาร์กัสกล่าว "คุณกำลังเข้าใจผิด" "เจ้าอาจจะไม่รู้... แต่บิดาของเจ้า... ได้ทำสิ่งเลวร้ายไว้กับข้ามากมาย" วิชัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้น "และเจ้า... คือคนที่ต้องชดใช้แทนเขา" อรุณก้าวเข้ามาใกล้ดาร์กัสมากขึ้น "อย่าไปฟังเขา ดาร์กัส" เธอพูดกับเขา "เขาโกหกทั้งเพ" "ผมไม่รู้แล้วว่าใครพูดจริงใครพูดโกหก" ดาร์กัสส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง "ผมแค่อยากให้อรุณปลอดภัย" "แน่นอน... เจ้าจะปลอดภัย" วิชัยยิ้ม "ตราบใดที่เจ้ายังเชื่อฟังข้า" ทันใดนั้น เสียงไซเรนก็ดังขึ้นจากระยะไกล เสียงมันดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ใบหน้าของวิชัยเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก "พวกมันมาถึงแล้ว!" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตะโกน "เป็นไปไม่ได้!" วิชัยสบถ "พวกมันไม่ควรมารู้ที่นี่เร็วขนาดนี้!" "ฉันบอกแล้วไงว่าแผนของนายมันมีช่องโหว่" อรุณกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "เจ้า!" วิชัยหันไปมองอรุณด้วยความโกรธ "เจ้าเป็นคนบอกพวกมันสินะ!" "ฉันไม่จำเป็นต้องทำ" อรุณตอบ "เพราะนายมันโง่เอง" "จับพวกเขาไว้!" วิชัยสั่งลูกน้อง "อย่าให้ใครหนีไปได้!" ชายฉกรรจ์ทั้งสองพุ่งเข้าหาดาร์กัสและอรุณ แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ทำอะไร เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง ชายฉกรรจ์คนหนึ่งล้มลงไปกองกับพื้น วิชัยตกใจรีบคว้าปืนออกมาสู้ "ใคร!" เขาตะโกน "ข้าเอง" เสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านหลังของวิชัย ดาร์กัสหันไปมองด้วยความประหลาดใจ เขาเห็นอเล็กซานเดอร์ยืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งถือปืนที่เพิ่งยิงไปเมื่อครู่ ส่วนอีกข้างหนึ่ง... บาดเจ็บและมีเลือดไหลออกมา "อเล็กซานเดอร์!" วิชัยตะโกนด้วยความเดือดดาล "เจ้ากล้าหักหลังข้า!" "ข้าไม่ได้หักหลังเจ้า" อเล็กซานเดอร์กล่าว "ข้าแค่... ทำในสิ่งที่ควรทำ" "เจ้ามันคนทรยศ!" วิชัยพยายามจะยิงอเล็กซานเดอร์ แต่ก็ถูกลูกหลงจากการต่อสู้ ทำให้เขาล้มลงไปกองกับพื้น ดาร์กัสรีบวิ่งเข้าไปหาอรุณ "เธอเป็นอะไรมากไหม?" "ฉันไม่เป็นไร" อรุณตอบ "แล้วคุณล่ะ?" "ผมก็ไม่เป็นไร" ดาร์กัสกล่าว "แต่สถานการณ์มันกำลังเลวร้ายลงเรื่อยๆ" อเล็กซานเดอร์ที่กำลังต่อสู้กับวิชัยอย่างดุเดือด สบโอกาสที่วิชัยเสียจังหวะ ชายหนุ่มกระชากปืนจากมือวิชัย และใช้ด้ามปืนกระแทกเข้าที่ใบหน้าของวิชัยอย่างแรง วิชัยเซถอยหลังไปชนกับชั้นวางของ ก่อนจะล้มลงไปนอนแน่นิ่ง "จบแล้ว" อเล็กซานเดอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย