อรุณรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความปวดระบมไปทั่วร่างกาย เธอพยายามลืมตาขึ้น แต่เปลือกตากลับหนักอึ้งราวกับมีอะไรมาทับไว้ เมื่อรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ลืมตาขึ้นมาได้ ภาพแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตา และเสียงเครื่องจักรบางอย่างที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ "คุณอรุณรัศมี ตื่นแล้วเหรอครับ" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านข้าง อรุณหันไปมอง เธอเห็นดาร์กัสยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียด "ที่นี่ที่ไหน?" อรุณถามด้วยเสียงแหบแห้ง "โรงพยาบาลส่วนตัวของผม" ดาร์กัสตอบ "คุณประสบอุบัติเหตุรถยนต์" "อุบัติเหตุ?" อรุณทวนคำ "แล้ว... ซาเวียร์ล่ะ?" "เขาปลอดภัยดีครับ แค่มีบาดแผลเล็กน้อย" ดาร์กัสตอบ "แต่คุณ บาดเจ็บค่อนข้างหนัก" อรุณพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็รู้สึกเจ็บที่บริเวณหน้าอก "ฉัน... ฉันต้องรีบกลับไปเอาเอกสาร" "ไม่ต้องห่วง" ดาร์กัสกล่าว "ผมส่งคนไปจัดการเรื่องนั้นให้คุณแล้ว" "คุณ... ส่งคนไป?" อรุณมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ "แล้วเขาเอาเอกสารมาได้หรือเปล่า?" "แน่นอน" ดาร์กัสตอบ "ผมได้ทุกอย่างที่ผมต้องการแล้ว" อรุณมองดาร์กัสด้วยความรู้สึกผสมปนเป ทั้งโล่งใจที่เอกสารจะถูกนำกลับมา แต่ก็รู้สึกไม่สบายใจที่ต้องตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา "แล้ว... ข้อตกลงของเราล่ะคะ?" อรุณถาม ดาร์กัสยิ้มมุมปาก "ผมจะทำตามสัญญา ถ้าข้อมูลของคุณเป็นประโยชน์กับผม" "ข้อมูลของฉันเป็นประโยชน์กับคุณแน่นอนค่ะ" อรุณกล่าว "เพราะตระกูลวารีรัตน์เป็นศัตรูตัวฉกาจของตระกูลคุณ" "ผมรู้" ดาร์กัสตอบ "แต่ผมก็ต้องแน่ใจเสียก่อน" "คุณจะแน่ใจได้อย่างไร?" อรุณถาม "ผมมีวิธีของผม" ดาร์กัสกล่าว "คุณไม่ต้องเป็นห่วง" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ "แต่มีเรื่องหนึ่งที่คุณต้องทำ เพื่อเป็นการยืนยันความจริงใจของคุณ" "เรื่องอะไรคะ?" อรุณถามด้วยความสงสัย "คุณต้องอยู่ที่นี่" ดาร์กัสกล่าว "จนกว่าผมจะจัดการเรื่องทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย" "แต่ฉัน..." อรุณกำลังจะคัดค้าน แต่ก็ถูกดาร์กัสขัดจังหวะ "คุณไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว คุณอรุณรัศมี" ดาร์กัสกล่าวเสียงเข้ม "คุณมาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือจากผม และผมก็จะช่วยคุณ แต่คุณต้องทำตามเงื่อนไขของผม" อรุณกัดริมฝีปากแน่น เธอรู้สึกเหมือนถูกต้อนเข้ามุม เธอรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว "ก็ได้ค่ะ" อรุณตอบเสียงแผ่ว "ดิฉันจะอยู่ที่นี่" ดาร์กัสพยักหน้าอย่างพอใจ "ดีมาก" เขาหันไปสั่งบริกรที่ยืนรออยู่ข้างเตียง "ดูแลคุณอรุณรัศมีให้ดีที่สุด และอย่าให้ใครเข้ามาก่อนที่ผมจะอนุญาต" "รับทราบครับ ท่านดาร์กัส" บริกรตอบรับ ดาร์กัสหันกลับมามองอรุณอีกครั้ง "ผมจะกลับมาหาคุณอีกครั้ง เมื่อทุกอย่างพร้อม" เขากล่าวจบก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อรุณนอนอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยวและไร้หนทาง เธอรู้ว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เชื่อมั่นว่าเธอจะสามารถเอาชนะเกมนี้ไปได้ ในขณะเดียวกัน ดาร์กัสก็เดินออกมาจากห้องพักผู้ป่วย เขาเดินไปยังห้องทำงานส่วนตัวที่ตั้งอยู่ชั้นบนสุดของคฤหาสน์ ทันทีที่เข้ามาในห้อง เขาก็เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ และหยิบเอกสารที่ซาเวียร์นำกลับมาให้ขึ้นมาพิจารณา เอกสารเหล่านั้นเป็นหลักฐานที่อรุณให้มาทั้งหมดเกี่ยวกับแผนการทุจริตของตระกูลวารีรัตน์ ดาร์กัสอ่านมันอย่างละเอียด แววตาของเขาฉายประกายแห่งความพอใจ "อรุณรัศมี... เธอกล้าหาญกว่าที่ฉันคิดจริงๆ" ดาร์กัสพึมพำกับตัวเอง "แต่เธอยังเด็กเกินไปที่จะเล่นเกมกับฉัน" เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออก "ซาเวียร์" "ว่าไง พี่ชาย" เสียงของซาเวียร์ดังตอบกลับมา "จัดการเรื่องเอกสารทั้งหมดที่อรุณรัศมีให้มาให้เรียบร้อย" ดาร์กัสสั่ง "แล้วเตรียมปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับตระกูลวารีรัตน์ออกไป" "แน่ใจนะ พี่ชาย" ซาเวียร์ถาม "เราจะปล่อยข่าวตอนนี้เลยเหรอ" "ใช่" ดาร์กัสกล่าว "นี่คือเวลาที่เหมาะสมที่สุด" "แล้วเรื่องที่ดินของตระกูลรัตนาภรณ์ล่ะ" ซาเวียร์ถาม "ฉันจะจัดการเอง" ดาร์กัสตอบ "แต่ให้แน่ใจว่าอรุณรัศมีจะไม่รู้เรื่องอะไรจนกว่าทุกอย่างจะเสร็จสมบูรณ์" "รับทราบครับ พี่ชาย" ซาเวียร์ตอบรับ ดาร์กัสวางสายโทรศัพท์ลง เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟนีออนจากเมืองหลวง เป็นประกายวาววับราวกับดวงตาของพญามังกรที่กำลังจะปลดปล่อยพลังอันมหาศาลออกมา เขาได้เริ่มเกมของเขาแล้ว และครั้งนี้ เขาจะไม่มีวันแพ้