อรุณใช้เวลาพักฟื้นอยู่ที่คฤหาสน์แห่งนั้นหลายวัน เธอกับซาเวียร์เริ่มมีความคุ้นเคยกันมากขึ้น ซาเวียร์เป็นคนอารมณ์ดี ชอบเล่าเรื่องตลก ทำให้บรรยากาศรอบตัวอรุณไม่ตึงเครียดจนเกินไป แต่อย่างไรก็ตาม ความกังวลเกี่ยวกับครอบครัวและอนาคตก็ยังคงวนเวียนอยู่ในใจของเธอ ในวันที่สามของการพักฟื้น ดาร์กัสก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเข้ามาพบอรุณในห้องนั่งเล่น ซึ่งตกแต่งอย่างหรูหราและดูอบอุ่น "อรุณรัศมี" ดาร์กัสกล่าว "ผมมาเพื่อแจ้งความคืบหน้า" อรุณเงยหน้าขึ้นมองเขา "เป็นอย่างไรบ้างคะ?" "ผมกำลังดำเนินการตามแผน" ดาร์กัสตอบ "ข้อมูลที่คุณให้มานั้นมีประโยชน์มาก" "แล้ว... ตระกูลวารีรัตน์ล่ะคะ?" อรุณถามอย่างร้อนรน "พวกเขากำลังจะได้รับบทเรียน" ดาร์กัสกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาด "ผมจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายครอบครัวของคุณได้" "ขอบคุณค่ะ" อรุณกล่าวด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณอย่างไรดี" "คุณไม่ต้องขอบคุณผม" ดาร์กัสกล่าว "แค่อย่าหักหลังผมก็พอ" คำพูดของดาร์กัสทำให้หัวใจของอรุณเต้นแรง เธอไม่เคยคิดที่จะหักหลังเขาเลย "ดิฉันไม่มีวันทำเช่นนั้นค่ะ" "ดี" ดาร์กัสกล่าว "ผมเชื่อใจคุณ" เขาเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ "ผมมีแผนการบางอย่างที่ต้องขอความร่วมมือจากคุณ" "แผนอะไรคะ?" อรุณถาม "ผมต้องการให้คุณเข้าไปอยู่ในงานเลี้ยงที่ตระกูลวารีรัตน์จะจัดขึ้นเร็วๆ นี้" ดาร์กัสกล่าว "ผมต้องการให้คุณเป็นเหมือนเหยื่อล่อ" อรุณเบิกตากว้าง "ให้ฉัน... เป็นเหยื่อล่อ?" "ใช่" ดาร์กัสตอบ "ผมต้องการให้คุณปรากฏตัวที่งานเลี้ยง เพื่อล่อให้เป้าหมายสำคัญของผมเผยตัวออกมา" "แต่... นั่นมันอันตรายเกินไปไหมคะ?" อรุณถามด้วยความกังวล "ผมจะมีการรักษาความปลอดภัยให้คุณอย่างเต็มที่" ดาร์กัสกล่าว "และซาเวียร์จะคอยอยู่เคียงข้างคุณตลอดเวลา" "แต่ฉัน... ฉันไม่แน่ใจเลยค่ะ" อรุณลังเล "คุณอรุณรัศมี" ดาร์กัสกล่าวเสียงเข้ม "คุณต้องการให้ผมช่วยคุณใช่ไหม" อรุณพยักหน้า "ค่ะ" "ถ้าอย่างนั้น คุณก็ต้องทำตามที่ผมบอก" ดาร์กัสกล่าว "นี่เป็นโอกาสเดียวที่เราจะสามารถจัดการกับตระกูลวารีรัตน์ได้อย่างเด็ดขาด" อรุณกัดริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่าสถานการณ์กำลังบีบคั้น เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการทำตามแผนของดาร์กัส "ก็ได้ค่ะ" อรุณตอบเสียงแผ่ว "ฉันจะทำตามที่คุณต้องการ" ดาร์กัสพยักหน้าอย่างพอใจ "ดีมาก" เขาหันไปมองซาเวียร์ "ซาเวียร์ จัดเตรียมชุดราตรีให้คุณอรุณรัศมี และสอนมารยาทการเข้าสังคมให้เธอด้วย" "รับทราบครับพี่" ซาเวียร์กล่าว "และที่สำคัญ" ดาร์กัสกล่าวกับอรุณ "คุณต้องแสดงให้ทุกคนเห็นว่าคุณกำลังตกอยู่ในอันตราย และต้องการความช่วยเหลือจากผม" "ฉันต้องทำอย่างไรคะ?" อรุณถาม "ทำตัวให้เหมือนเหยื่อที่อ่อนแอ" ดาร์กัสกล่าว "และรอคอยความช่วยเหลือจากผม" อรุณรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกโยนเข้าไปในกับดักที่อันตราย แต่เธอก็ต้องทำ เธอเชื่อว่าดาร์กัสมีแผนการที่รอบคอบ และหวังว่าสิ่งนี้จะนำไปสู่จุดจบของปัญหาทั้งหมด "แล้ว... เมื่อไหร่คะ งานเลี้ยงนั้นจะเริ่ม?" อรุณถาม "อีกสามวันข้างหน้า" ดาร์กัสตอบ "เตรียมตัวให้พร้อม" เขาลุกขึ้นยืน "ผมต้องไปแล้ว" เขาเดินตรงไปที่ประตู "จำไว้ว่า ทุกการกระทำของคุณสำคัญมาก" เมื่อดาร์กัสออกไป อรุณก็หันไปมองซาเวียร์ "ฉัน... ฉันรู้สึกกลัว" "ไม่ต้องกลัวครับ คุณอรุณรัศมี" ซาเวียร์กล่าวพร้อมกับยิ้ม "ผมจะอยู่กับคุณตลอดเวลา" "แต่ฉัน... ฉันจะทำได้จริงๆ หรือคะ?" อรุณถาม "คุณทำได้แน่นอนครับ" ซาเวียร์กล่าว "คุณเป็นคนที่แข็งแกร่งกว่าที่คุณคิด" เขาเดินเข้าไปหาเธอ "ผมเชื่อว่าคุณจะทำภารกิจนี้สำเร็จ และเราจะช่วยให้คุณได้ทุกอย่างกลับคืนมา" อรุณมองซาเวียร์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอรู้สึกถึงความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้น แต่ก็ยังคงมีความกลัวและไม่แน่ใจอยู่เต็มหัวใจ เธอรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะเต็มไปด้วยอันตราย และเธอจะต้องเผชิญหน้ากับความมืดมิดของโลกมาเฟียที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน "ขอบคุณค่ะ คุณซาเวียร์" อรุณกล่าว "ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุด" ซาเวียร์พยักหน้า "ดีมากครับ" เขาผายมือไปยังทางเดิน "ผมว่าเราไปลองชุดราตรีกันดีกว่านะครับ" อรุณพยักหน้าอย่างเหนื่อยอ่อน เธอมองไปยังชุดราตรีที่ถูกแขวนไว้อย่างสวยงาม รู้สึกเหมือนกำลังจะก้าวเข้าสู่สมรภูมิแห่งอำนาจ ที่ซึ่งหัวใจและความหวังของเธอจะต้องถูกทดสอบอย่างแสนสาหัส