สายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายราวกับจะชำระล้างความสกปรกที่เคลือบคลือบเมืองหลวงแห่งนี้เอาไว้ แสงไฟนีออนสีแดงฉานจากป้ายโฆษณาข้างทางสะท้อนเป็นประกายระยิบระยับบนพื้นถนนที่เปียกลื่น ดวงตาสีเทาเข้มราวกับน้ำหมึกของ 'เงา' หรือชื่อจริงที่เขาแทบจะลืมเลือนไปแล้ว วีรภัทร จันทร์รุ่งเรือง กวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ชุดสีดำสนิทกลืนไปกับความมืด เว้นเสียแต่เพียงเงาที่ทอดทอดยาวออกไปตามแสงไฟสลัว เขากำลังยืนอยู่บนดาดฟ้าของตึกระฟ้าใจกลางเมือง ปลายทางของภารกิจอันตรายที่สุดในชีวิต กลิ่นอายของความชื้นและไอฝนปะปนกับกลิ่นควันบุหรี่จางๆ จากตึกฝั่งตรงข้าม เสียงไซเรนแว่วมาแต่ไกล แทบจะกลืนหายไปกับเสียงลมที่หวีดหวิวพัดผ่านช่องว่างระหว่างตึกสูงเสียดฟ้า วีรภัทรยืดตัวตรง สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่แทรกซึมผ่านเนื้อผ้าของชุดยุทธวิธี เขากระชับปืนพกที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อแจ็กเก็ตให้แน่นขึ้นอีกนิด สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับเป้าหมายที่อยู่เบื้องหน้า "รายงานสถานการณ์" เสียงแหบพร่าดังขึ้นผ่านหูฟังบลูทูธที่แนบสนิทกับใบหู "ทุกอย่างเป็นไปตามแผนครับเงา" เสียงของ 'แสง' หรือสารวัตรอรุณี เพื่อนร่วมงานและคนรักของเขาดังตอบกลับมา "เป้าหมายกำลังจะลงจากรถ" วีรภัทรมองไปยังรถลีมูซีนสีดำสนิทที่จอดสนิทอยู่เบื้องล่าง รถคันนั้นเป็นเหมือนจุดศูนย์กลางของความมืดที่เขากำลังจะแหวกเข้าไป เงามนุษย์หลายร่างล้อมรอบรถคันนั้นอยู่ พวกเขามีท่าทีสง่างามแต่แฝงไปด้วยอันตราย ดวงตาของวีรภัทรจับจ้องไปที่ร่างสูงโปร่งที่เพิ่งก้าวลงจากรถ คนผู้นั้นคือ 'นายพล' นายพลสมศักดิ์ วงศ์วานิช ผู้บัญชาการหน่วยข่าวกรองพิเศษ ผู้ที่เขาเคยเคารพเหมือนบิดา "แน่ใจนะแสง ว่าข้อมูลถูกต้อง" วีรภัทรถามเสียงเครียด เขาไม่เคยสงสัยในข้อมูลของอรุณี แต่ครั้งนี้มันยากเกินกว่าจะยอมรับได้ "แน่ใจค่ะเงา ข้อมูลจากแหล่งข่าวภายในยืนยันแล้ว นายพลสมศักดิ์กำลังจะส่งมอบ 'อัญมณี' ให้กับตัวแทนขององค์กร 'อสรพิษ' คืนนี้" 'อัญมณี' ไม่ใช่แค่เพชรพลอย แต่คือรหัสลับของโปรแกรมควบคุมระบบป้องกันประเทศ โปรแกรมที่อยู่ในมือของนายพลสมศักดิ์มาตลอด หากโปรแกรมนี้ตกไปอยู่ในมือขององค์กรใต้ดินอย่างอสรพิษ ประเทศชาติอาจตกอยู่ในอันตรายขั้นร้ายแรง "ทำไมเขาถึงทำแบบนี้" วีรภัทรพึมพำกับตัวเอง เขาไม่อยากเชื่อว่านายพลสมศักดิ์จะทรยศประเทศชาติ "เราต้องหยุดเขาให้ได้ เงา" เสียงของอรุณีดังขึ้นอีกครั้ง "ฉันจะคอยสนับสนุนคุณจากข้างล่าง" "รับทราบ" วีรภัทรตอบรับ เขาตั้งท่า เตรียมพร้อมที่จะกระโจนลงไปเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าตกใจ ร่างสูงโปร่งของนายพลสมศักดิ์กำลังยืนพูดคุยกับชายชุดดำอีกคนหนึ่ง ดูจากท่าทางแล้วเป็นการสนทนาที่เคร่งเครียด วีรภัทรออกแรงกดปุ่มบนข้อมือของเขา อุปกรณ์พิเศษที่เขาพกติดตัว มันจะฉายลำแสงเลเซอร์ขนาดเล็กสีแดงไปยังเป้าหมาย เพื่อกำหนดจุดยิงที่แม่นยำ "จุดตายของเป้าหมายอยู่ที่ขมับขวา" เสียงของอรุณีดังขึ้นในหูฟัง "ระยะ 150 เมตร ลมพัดเอื่อยๆ ความเร็ว 5 กิโลเมตรต่อชั่วโมง" วีรภัทรสูดลมหายใจลึก ปลดเซฟตี้ของปืนพกคู่ใจ เขายกปืนขึ้นเล็งไปยังขมับของนายพลสมศักดิ์ หัวใจเต้นระรัว แต่สมาธิของเขานิ่งสงบ ราวกับถูกฝึกฝนมานับพันครั้ง "พร้อมแล้ว" เขาพึมพำ "รอเดี๋ยวนะเงา" เสียงของอรุณีดังขึ้นอย่างกระวนกระวาย "มีบางอย่างผิดปกติ! สัญญาณจากระบบรักษาความปลอดภัยแจ้งว่ามีเครื่องบินไม่ทราบฝ่ายกำลังเข้ามาใกล้!" วีรภัทรชะงัก เขาหันมองไปบนท้องฟ้าทันที ท่ามกลางเมฆฝนที่ปกคลุม เขาเห็นแสงไฟสีขาวสองดวงกำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว "นั่นมัน..." วีรภัทรตาเบิกกว้าง "โดรน! สองลำ!" "ไม่ใช่แค่โดรนธรรมดา เงา มันเป็นรุ่นพิเศษที่ทางเราไม่เคยเห็นมาก่อน!" อรุณีตะโกน "มันกำลังมุ่งหน้ามาทางคุณ!" วินาทีนั้นเองที่ความจริงอันโหดร้ายก็ปรากฏขึ้น เขาถูกหักหลัง "แสง! มันคือกับดัก!" วีรภัทรตะโกน เขาเห็นร่างของชายชุดดำที่กำลังพูดคุยกับนายพลสมศักดิ์หันมา และยกปืนขึ้นเล็งมาที่เขา "แย่แล้ว! ฉันไม่สามารถควบคุมระบบได้แล้ว!" เสียงของอรุณีขาดหายไปในทันที "แสง! แสง!" วีรภัทรเรียกหา แต่มีเพียงเสียงซ่าของสัญญาณรบกวนกลับมา เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวหลายนัดดังขึ้นพร้อมกัน ไม่ใช่เสียงปืนของเขา แต่เป็นเสียงปืนจากฝั่งตรงข้าม วีรภัทรอาศัยสัญชาตญาณนักสู้ หลบเข้าที่กำบังหลังเครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนดาดฟ้า กระสุนพุ่งเฉียดผ่านศีรษะของเขาไป เขาได้ยินเสียงปืนกลดังมาจากโดรนลำหนึ่ง กระสุนเจาะทะลุกำแพงคอนกรีตจนเกิดฝุ่นฟุ้งกระจาย "บ้าเอ๊ย!" วีรภัทรสบถ เขามุดตัวหลบใต้ขอบปูน มองเห็นนายพลสมศักดิ์กำลังถูกพาขึ้นรถลีมูซีนอย่างรวดเร็ว โดยมีชายชุดดำอีกกลุ่มหนึ่งกำลังเข้าประกบ นี่ไม่ใช่การส่งมอบ แต่มันคือการล่อลวง เขาถูกล่อมาที่นี่เพื่อสังหาร "ถ้าพวกแกคิดว่าแค่นี้จะฆ่าฉันได้ ก็คิดผิดแล้ว!" วีรภัทรคำราม เขาหยิบระเบิดควันออกจากซองข้างเอว กดจุดชนวนแล้วโยนออกไปนอกอาคาร ควันสีดำหนาทึบพวยพุ่งออกมา บดบังทัศนวิสัยของศัตรูได้อย่างรวดเร็ว เขาใช้จังหวะนี้ปีนข้ามราวเหล็กของดาดฟ้า สไลด์ตัวลงไปตามท่อระบายน้ำขนาดใหญ่ของอาคาร เสียงปืนยังคงดังตามมาไม่ขาดสาย กระสุนเจาะทะลุท่อระบายน้ำที่เขาเกาะอยู่ สร้างความเสียหายอย่างต่อเนื่อง "ต้องหนีไปก่อน" วีรภัทรคิดในใจ เขารู้ดีว่าอยู่ที่นี่ต่อไปมีแต่ตายกับตาย เมื่อลงมาถึงชั้นที่ต่ำลงมา เขาพังกระจกหน้าต่างของห้องทำงานที่ปิดล็อกอยู่ พุ่งทะลุด้านใน เขาเห็นภาพความวุ่นวายของผู้คนที่กำลังกรีดร้องและวิ่งหนีตาย "ใครก็ได้ช่วยด้วย!" "เกิดอะไรขึ้น!" วีรภัทรไม่สนใจเสียงเหล่านั้น เขาพุ่งตรงไปยังบันไดหนีไฟ วิ่งลงไปชั้นล่างสุดอย่างไม่คิดชีวิต ทันทีที่เท้าแตะพื้น เขาก็พุ่งออกไปนอกอาคารทันที เขาเห็นรถลีมูซีนคันนั้นกำลังเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว สวนทางกับรถตำรวจที่เพิ่งมาถึง "อรุณี! ขอความช่วยเหลือ! ด่วน!" เขาตะโกนใส่หูฟังอีกครั้ง แต่ก็ยังคงเป็นเพียงเสียงซ่า เขารู้ดีว่าตอนนี้เขาตกอยู่ในอันตรายถึงที่สุด ถูกตามล่าจากทั้งศัตรูที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร และจากหน่วยงานที่เขาเคยสังกัดอยู่ ซึ่งตอนนี้คงเข้าใจว่าเขาคือผู้ทรยศ "นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นสินะ" วีรภัทรพึมพำ พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก เขาหายตัวไปในความมืดของตรอกซอย ทิ้งไว้เพียงรอยเท้าที่เปียกปอนกับสายฝนที่ยังคงโปรยปราย