วีรภัทรซุกตัวอยู่ในตรอกแคบๆ ที่มีแต่กองขยะส่งกลิ่นเหม็นเน่า สายฝนยังคงชะโลมไปทั่วร่าง เขาหอบหายใจอย่างหนัก ยิ่งคิดถึงอรุณี เขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจ เธอหายไปไหน? เกิดอะไรขึ้นกับเธอ? "แสง... เธอต้องไม่เป็นอะไร" เขาพยายามปลอบประโลมตัวเอง แต่ความกังวลก็ยังคงกัดกินจิตใจ เขาค่อยๆ คลำหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงที่เปียกชื้น หน้าจอแตกละเอียดจากการตกเมื่อครู่ แต่ยังพอใช้งานได้ เขาพยายามโทรหาอรุณีอีกครั้ง แต่ก็ยังคงเป็นสัญญาณตัดสาย "ไม่สิ... ต้องมีใครสักคน" เขาคิด เขาเริ่มนึกถึงคนที่เขาสามารถไว้ใจได้ในยามคับขัน "กวินท์..." ชื่อของเพื่อนเก่าผุดขึ้นมาในหัว กวินท์เป็นแฮกเกอร์อัจฉริยะที่เคยช่วยงานเขาในหลายๆ ภารกิจ แม้ว่าตอนนี้กวินท์จะเลิกทำภารกิจลับแล้ว แต่เขาก็ยังคงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เขาพิมพ์ข้อความสั้นๆ ไปหาเบอร์ของกวินท์ "ช่วยฉันด้วย ฉันตกอยู่ในอันตราย ต้องการความช่วยเหลือด่วน" หลังจากนั้นไม่นาน โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้นมา มีข้อความตอบกลับจากกวินท์ "อยู่ที่ไหน? ฉันจะไปรับ" วีรภัทรสบายใจขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงต้องระมัดระวังตัว เขาค่อยๆ ย่องออกจากตรอก มองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง "มีรถเข้ามา" เสียงของกวินท์ดังขึ้นในโทรศัพท์ "จอดรออยู่หน้าปากซอยทางด้านขวา" วีรภัทรพยักหน้าให้ตัวเอง เขาเริ่มเดินไปทางนั้น เมื่อเดินไปถึง เขาก็เห็นรถตู้สีดำที่คุ้นเคยจอดอยู่ กวินท์เปิดประตูออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูโล่งอก "เป็นไงบ้างวะเพื่อน" กวินท์ถามขณะที่วีรภัทรขึ้นไปนั่งบนเบาะรถ "เกือบไม่รอด" วีรภัทรตอบ พลางมองกระจกหลังอย่างไม่ไว้ใจ "ฉันเห็นข่าวแล้วว่ามีเหตุการณ์วุ่นวายที่ตึกนั่น" กวินท์พูดขณะที่ขับรถออกไป "หน่วยงานรายงานว่าเกิดการก่อการร้าย แต่ฉันไม่เชื่อหรอก" "แล้วนายเชื่อว่าอะไรล่ะ?" วีรภัทรถาม "ฉันเชื่อว่ามีใครบางคนกำลังพยายามใส่ร้ายนาย" กวินท์ตอบ "เพราะข่าวที่ออกมามันดูไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด" "นายพูดถูก" วีรภัทรพยักหน้า "มันคือกับดัก ฉันถูกหักหลังจากคนที่ฉันไว้ใจที่สุด" "ใคร?" กวินท์ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "นายพลสมศักดิ์" วีรภัทรตอบ "เขาเป็นคนส่งมอบ 'อัญมณี' ให้กับองค์กรอสรพิษ" กวินท์ชะงักมือ เขาหักเลี้ยวรถอย่างกะทันหัน "อะไรนะ! เป็นไปไม่ได้! นายพลสมศักดิ์เนี่ยนะ!" "ฉันเห็นกับตา" วีรภัทรยืนยัน "แล้วอรุณี... แสง... เธอก็หายตัวไปตอนนั้นพอดี" "แย่แล้ว" กวินท์พึมพำ "ถ้าเป็นอย่างที่นายว่าจริง เรื่องนี้มันใหญ่กว่าที่คิดมาก" "ฉันต้องการให้นายช่วยฉัน" วีรภัทรพูด "ช่วยตามหาอรุณี และช่วยฉันเปิดโปงเรื่องนี้" "แน่นอนอยู่แล้ว" กวินท์ตอบรับทันที "แต่ก่อนอื่น เราต้องไปให้พ้นจากที่นี่ก่อน นายกำลังถูกตามล่าอยู่แน่ๆ" กวินท์ขับรถมุ่งหน้าออกจากเมืองหลวงไปยังบ้านพักตากอากาศลับแห่งหนึ่งของเขาที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร ระหว่างทาง วีรภัทรก็พยายามติดต่อกับอรุณีอีกครั้ง แต่ก็ยังคงไร้สัญญาณ "ฉันจะลองใช้ระบบของฉันแฮกเข้าไปในเครือข่ายของหน่วยงานดู" กวินท์พูดขณะขับรถ "เผื่อจะได้ข้อมูลอะไรบ้าง" "ขอบใจมากนะกวินท์" วีรภัทรกล่าว "ไม่ต้องห่วง" กวินท์ตอบ "เราคือเพื่อนกัน" เมื่อมาถึงบ้านพัก กวินท์ก็รีบเข้าไปที่ห้องทำงานของเขา ซึ่งเต็มไปด้วยคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์ไฮเทคต่างๆ นานา วีรภัทรนั่งลงบนโซฟา พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของธรรมชาติอันเงียบสงบตรงกันข้ามกับความวุ่นวายที่เขาเพิ่งเผชิญมา "ฉันเจออะไรบางอย่าง" กวินท์ตะโกนมาจากห้องทำงาน "มีบันทึกการสื่อสารลับระหว่างนายพลสมศักดิ์กับผู้บริหารระดับสูงขององค์กรอสรพิษ" "จริงเหรอ!" วีรภัทรลุกขึ้นทันที เขารีบเดินเข้าไปหา "ใช่" กวินท์พยักหน้า "พวกเขากำลังวางแผนอะไรบางอย่างเกี่ยวกับ 'อัญมณี' แต่รายละเอียดมันถูกเข้ารหัสไว้แน่นหนา ฉันยังถอดรหัสไม่ได้" "แล้วเรื่องของอรุณีล่ะ?" วีรภัทรถาม "ยังไม่มีวี่แวว" กวินท์ตอบ "แต่มีบันทึกการเคลื่อนย้ายพัสดุต้องสงสัยจากหน่วยงานไปที่โกดังร้างแห่งหนึ่งนอกเมืองเมื่อคืนนี้" "โกดังร้าง..." วีรภัทรนึกถึงข้อมูลภารกิจที่เขาได้รับก่อนหน้านี้ "ฉันเคยมีข้อมูลเกี่ยวกับโกดังนั้น มันเป็นที่ซ่อนของแก๊งค้ายาเสพติด" "บางทีอรุณีอาจจะอยู่ที่นั่น" กวินท์คาดเดา "เราต้องไปที่นั่น" วีรภัทรตัดสินใจทันที "ใจเย็นก่อนเพื่อน" กวินท์เตือน "มันอันตรายเกินไป เรายังไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้จริงๆ" "ฉันไม่สน" วีรภัทรตอบเสียงหนักแน่น "ฉันต้องไปช่วยอรุณี" "ก็ได้" กวินท์ถอนหายใจ "แต่เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม" ทั้งสองคนใช้เวลาอีกครู่หนึ่งในการวางแผน วีรภัทรขอปืนและอุปกรณ์บางส่วนจากกวินท์ เขาต้องแน่ใจว่าเขาพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์ "นายแน่ใจนะว่าจะไป" กวินท์ถามอีกครั้ง "แน่ใจ" วีรภัทรตอบ "ฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ และฉันจะต้องล้างแค้นให้กับเพื่อนร่วมอุดมการณ์ของฉัน" เขาหยิบรูปถ่ายของเขากับอรุณีออกมามอง รอยยิ้มของเธอทำให้เขามีกำลังใจมากขึ้น "ผมจะปกป้องคุณให้ได้ครับที่รัก" เขาพึมพำ