เสียงหัวเราะเยาะหยันของชายปริศนา ยังคงก้องอยู่ในหูของวีรภัทร เขาได้มอบข้อมูลที่เตรียมไว้ให้กับพวกมันไปแล้ว แต่เขาก็รู้ดีว่านั่นเป็นเพียงการล่อลวง พวกมันคงไม่ปล่อยอรุณีไปง่ายๆ "พี่วีรภัทรครับ" กวินท์เดินเข้ามาใกล้ "พวกมันส่งสัญญาณตอบกลับมาแล้วครับ" วีรภัทรหันกลับมามองกวินท์ ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง "พวกมันบอกว่าจะส่งอรุณีมาให้เราที่จุดนัดพบ" กวินท์รายงาน "แต่... พวกมันไม่ได้บอกตำแหน่งที่แน่นอน" "นั่นคือกับดัก" วีรภัทรกล่าวอย่างรวดเร็ว "พวกมันต้องการล่อเราไปที่ไหนสักแห่ง" "แล้วเราจะทำอย่างไรดีครับ?" กวินท์ถาม "เราต้องหาเบาะแสจากสัญญาณที่พวกมันส่งมา" วีรภัทรกล่าว "เราต้องแกะรอยพวกมันให้ได้" เขาเดินไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เปิดโปรแกรมวิเคราะห์สัญญาณ "นี่คือข้อมูลที่พวกมันส่งมา" วีรภัทรชี้ไปที่หน้าจอ "ดูเหมือนว่าจะเป็นรหัสที่เข้ารหัสไว้" "ผมลองถอดรหัสเบื้องต้นแล้วครับพี่" กวินท์กล่าว "แต่ดูเหมือนว่าจะมีข้อมูลบางส่วนที่ถูกลบทิ้งไป" "แน่นอน" วีรภัทรพยักหน้า "พวกมันไม่ต้องการให้เรารู้ที่ซ่อนของพวกมัน" "แต่ผมเจออะไรบางอย่างที่น่าสนใจครับ" กวินท์กล่าว "ในส่วนที่ถูกลบทิ้งไป มีรหัสที่เหมือนจะเป็นพิกัดทางภูมิศาสตร์" "พิกัดอะไร?" วีรภัทรเงยหน้าขึ้นมองกวินท์ "ดูเหมือนว่าจะเป็นที่ตั้งของอุโมงค์ใต้ดินเก่าแก่ครับพี่" กวินท์รายงาน "อยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่" "อุโมงค์ใต้ดิน..." วีรภัทรทวนคำ "นั่นเป็นไปได้" เขาเริ่มนึกถึงแผนผังเมืองเก่าที่เขาเคยศึกษาไว้ "ถ้าเป็นอุโมงค์นั้นจริง ก็แสดงว่าพวกมันต้องการล่อเราไปที่นั่น" วีรภัทรวิเคราะห์ "เพื่อกำจัดเราทิ้งทีเดียว" "แล้วเราจะไปดีไหมครับ?" กวินท์ถาม "เราต้องไป" วีรภัทรกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "เราต้องไปช่วยอรุณี" "แต่เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่าที่นั่นคือที่ซ่อนของพวกมัน?" "เราไม่แน่ใจ" วีรภัทรยอมรับ "แต่เราต้องเสี่ยง" เขาเดินไปหยิบอาวุธคู่ใจ และเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้าครั้งสำคัญ "เราจะไปกันสองคน" วีรภัทรกล่าว "นายคอยสนับสนุนฉัน ฉันจะบุกเข้าไปก่อน" "ครับพี่" กวินท์ตอบรับด้วยความมุ่งมั่น ทั้งสองรีบเดินทางไปยังพิกัดที่กวินท์ได้มา พวกเขาขับรถไปยังบริเวณชานเมืองที่เต็มไปด้วยอาคารร้างและสิ่งปลูกสร้างเก่าแก่ "ตรงนี้แหละครับพี่" กวินท์บอกเมื่อพวกเขามาถึง วีรภัทรจอดรถ และทั้งสองก็ลงจากรถ พวกเขามองไปยังทางเข้าอุโมงค์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้รกทึบ "ดูเหมือนว่าจะมีคนเข้ามาใช้ที่นี่" วีรภัทรสังเกตเห็นร่องรอยการใช้งาน "พวกมันคงเตรียมกับดักไว้เยอะแน่ๆ ครับพี่" กวินท์กล่าว "เราต้องระวังตัว" วีรภัทรบอก "และต้องหาทางช่วยอรุณีออกมาให้ได้" ทั้งสองค่อยๆ เดินเข้าไปในอุโมงค์ แสงไฟฉายจากกระบอกปืนของพวกเขา สาดส่องเข้าไปในความมืด "เงียบเกินไป" วีรภัทรพึมพำ "มันไม่ปกติเลย" ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พวกเขาทั้งสองรีบหมอบลงหลบกระสุน "พวกมันมาแล้ว!" กวินท์ตะโกน "ถอยไป!" วีรภัทรตะโกนบอก "ฉันจะจัดการเอง!" วีรภัทรยิงตอบโต้ ขณะที่กวินท์คอยระวังหลังให้ เขาเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ใช้ความชำนาญในการหลบหลีกและยิงสกัด "พี่อรุณี!" วีรภัทรตะโกนเรียกขณะที่เขากำลังบุกเข้าไปลึกขึ้น เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของคนจำนวนมาก กำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาเขา "พี่วีรภัทร! พวกมันกำลังล้อมเรา!" กวินท์ตะโกน "รู้แล้ว!" วีรภัทรตอบ "หาทางแยกออกไป!" วีรภัทรตัดสินใจที่จะบุกเดี่ยว เขาปล่อยให้กวินท์หาทางแยกออกไป และตัวเขาเองก็พุ่งตรงไปยังใจกลางของอุโมงค์ "แกมาแล้วสินะ สายลับ" เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืด วีรภัทรหันไปมอง เห็นชายปริศนาที่เขาเคยเห็นในวิดีโอคอล ยืนอยู่ตรงหน้าเขา พร้อมกับอรุณีที่ถูกจับเป็นตัวประกัน "อรุณี!" วีรภัทรตะโกนด้วยความโล่งใจ "ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!" วีรภัทรออกคำสั่ง "ถ้าเจ้าอยากได้เธอคืน เจ้าต้องมอบข้อมูลให้ข้า" ชายคนนั้นกล่าว "ฉันไม่มีข้อมูลอะไรให้แกอีกแล้ว" วีรภัทรตอบ "แกหลอกฉัน" "เจ้าต่างหากที่หลอกข้า" ชายคนนั้นยิ้มเยาะ "เจ้าคิดว่าข้าจะโง่พอที่จะเชื่อข้อมูลที่เจ้าส่งมาให้ข้างั้นหรือ?" "แกมันอันตรายเกินไป" วีรภัทรกล่าว "แกต้องถูกหยุด" "ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็ต้องตายไปพร้อมกับเธอ" ชายคนนั้นพูดพลางยกปืนขึ้นเล็งไปที่วีรภัทร แต่ก่อนที่เขาจะได้เหนี่ยวไก วีรภัทรก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขากระโดดหลบ และพุ่งเข้าใส่ชายคนนั้น การต่อสู้ด้วยมือเปล่าเริ่มขึ้น ท่ามกลางความมืดของอุโมงค์ เสียงต่อสู้ดังสนั่นหวั่นไหว วีรภัทรใช้ทักษะทั้งหมดที่เขาเรียนรู้มา เพื่อต่อสู้กับชายปริศนาคนนั้น การต่อสู้นี้ ไม่ใช่แค่การเอาชีวิตรอด แต่เป็นการต่อสู้เพื่อความจริง และเพื่ออนาคตของประเทศชาติ