"นัท! ไหนเงินค่าเช่าห้องเดือนนี้ไง?" เสียงตะโกนของป้าสมศรี ดังมาแต่ไกล นัทชะงักเท้ากลางบันไดที่ทอดยาวขึ้นสู่ชั้นสามของอพาร์ตเมนต์เก่าคร่ำคร่าแห่งนี้ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นที่หน้าผาก เขาเพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ไม่ถึงสัปดาห์ด้วยซ้ำ ปัญหาก็ประดังประเดเข้ามาเสียแล้ว "เอ่อ...คือป้าสมศรีครับ ผมขอผ่อนผันไปก่อนนะครับ ช่วงนี้ผมมีปัญหานิดหน่อย เพิ่งจะเริ่มงานพิเศษเองครับ" นัทตอบเสียงอ่อย เขาพยายามยิ้มให้ดูดีที่สุด แม้จะรู้ดีว่าป้าสมศรีเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่ค่อยจะยอมอ่อนข้อให้ใครนัก ป้าสมศรีเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าของแกเหี่ยวย่นยิ่งกว่าอายุจริง ดวงตาคมกริบมองสำรวจนัทตั้งแต่หัวจรดเท้า "ปัญหานิดหน่อย? ปัญหานิดหน่อยของคนหนุ่มอย่างเธอมันไม่นิดหรอกน่า เรื่องเงินทองนี่ไม่เข้าใครออกใครนะหลานชาย" "ผมเข้าใจครับป้า ผมจะพยายามหามาให้เร็วที่สุดเลยครับ แค่ขอเวลาอีกสักพักนะครับ" นัทรีบเสริม เขาไม่ชอบเลยเวลาที่ต้องมาขอความเห็นใจจากใคร โดยเฉพาะกับป้าสมศรีที่เขาไม่คุ้นเคยนัก "ก็ได้ๆ เห็นว่าเป็นลูกแม่ปราง ฉันก็ให้โอกาสไปก่อนนะ แต่จำไว้นะ เงินค่าเช่าห้องน่ะ ต้องตรงเวลาเสมอ เข้าใจไหม? ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนไม่มีความรับผิดชอบ" ป้าสมศรีพูดเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาว "แล้วก็...ระวังตัวด้วยนะ" "ระวังตัวเรื่องอะไรครับป้า?" นัทเอ่ยถามด้วยความสงสัย ป้าสมศรียิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ก็ระวังตัวเรื่อง...ของในห้องน่ะแหละ" "ของในห้อง? หมายถึงอะไรครับป้า?" นัทขมวดคิ้ว "ก็ไม่มีอะไรหรอกมั้ง" ป้าสมศรีโบกมือไปมา "แค่เป็นห้องที่...ให้เช่าถูกๆ น่ะนะ ใครๆ ก็อยากได้ก็เลยมาเช่ากันเยอะหน่อย" "อ๋อ เข้าใจครับ" นัทแกล้งทำเป็นเข้าใจ ทั้งที่ในใจยังคงสงสัย ป้าสมศรีไม่เคยอธิบายอะไรให้ชัดเจนเลยจริงๆ "เอาล่ะ ฉันไปก่อนนะ แล้วอย่าลืมเรื่องค่าเช่านะ" ป้าสมศรีพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้นัทกับความรู้สึกอึดอัดใจยืนอยู่เพียงลำพัง นัทถอนหายใจยาว เขามองไปรอบๆ อพาร์ตเมนต์แห่งนี้ มันดูเก่าแก่และทรุดโทรมจริงๆ ผนังสีซีดจางตามกาลเวลา มีรอยคราบน้ำและรอยเปื้อนประปรายตามมุมต่างๆ เพดานบางจุดก็มีรอยรั่ว มองดูแล้วไม่น่าไว้ใจนัก แต่จะให้ทำอย่างไรได้ล่ะ ค่าเช่าที่นี่ถูกที่สุดเท่าที่เขาหาได้ในย่านนี้ หลังจากที่โดนโกงค่าที่พักจากที่อื่นไป เงินเก็บที่มีอยู่ร่อยหรอลงไปทุกที เขาไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ เขาเดินขึ้นบันไดไปจนถึงห้องพักของตัวเอง ห้องที่ 303 เป็นห้องที่อยู่สุดทางเดินด้านในสุด แสงสว่างจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์เก่าๆ ส่องลงมา ทำให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ นัทเอื้อมมือไปไขกุญแจ บานประตูไม้เก่าๆ เปิดออกอย่างเชื่องช้า พร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดที่ดังน่ารำคาญ ภายในห้องมีขนาดไม่ใหญ่มากนัก จัดวางเฟอร์นิเจอร์พื้นฐานครบครัน ทั้งเตียงนอน โต๊ะ เก้าอี้ และตู้เสื้อผ้าเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะผ่านการใช้งานมานานนับสิบปี กลิ่นอับชื้นคละคลุ้งไปทั่วห้อง ผสมกับกลิ่นอับของไม้เก่าที่ดูเหมือนจะกำลังผุพัง นัทสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามไล่กลิ่นไม่พึงประสงค์ออกไป "เอาวะ! สู้ๆ นัท" เขาพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับวางกระเป๋าเป้ใบใหญ่วางลงบนเตียงอย่างแรง เขาเริ่มสำรวจห้องอย่างละเอียด พยายามมองหาข้อดีเล็กๆ น้อยๆ ที่จะช่วยปลอบใจตัวเองได้ หน้าต่างบานใหญ่มีผ้าม่านสีหม่นที่เปิดออกสู่ทิวทัศน์ของตึกข้างเคียง ไม่ได้มีอะไรน่าประทับใจนัก แต่ก็ดีกว่าไม่มีอากาศถ่ายเท ขณะที่นัทกำลังจะแกะกล่องข้าวของที่ขนย้ายมา เสียงประตูด้านนอกก็ดังขึ้น "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" นัทชะงักมือ เขาแปลกใจเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าจะมีใครมาหาเขาในตอนนี้ เขาเดินไปเปิดประตู ปรากฏร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง สวมชุดนักศึกษาเหมือนกัน แต่ดูหน้าตาคุ้นๆ "อ้าว พี่นัท! นี่พี่นัทใช่ไหมคะ" "อ้าว มินนี่! เป็นเธอเองเหรอ มาไงเนี่ย" นัทถามด้วยความประหลาดใจ "พอดีเห็นพี่ขนของเข้ามา ก็เลยแวะมาทักทายค่ะ" มินนี่ตอบยิ้มๆ "ไม่คิดเลยว่าพี่จะย้ายมาอยู่ที่นี่" "พอดีหาที่พักถูกๆ น่ะ" นัทตอบตามตรง มินนี่พยักหน้า "เข้าใจค่ะ แถวนี้ถูกจริงๆ แต่ว่า..." เธอเว้นวรรคไปเล็กน้อย ราวกับกำลังลังเลว่าจะพูดดีหรือไม่ "แต่ว่าอะไรเหรอ?" นัทถามด้วยความสงสัย "เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร" มินนี่ส่ายหน้าเบาๆ "แค่...ป้าสมศรีเขาดูแลอพาร์ตเมนต์นี้ค่อนข้างเข้มงวดน่ะค่ะ แล้วก็...ห้องนี้..." เธอมองไปยังห้อง 303 ด้วยสีหน้าประหลาดๆ "ห้องนี้มีอะไรรึเปล่า?" นัทถาม "ก็...เคยมีคนเช่าอยู่ก่อนหน้านี้น่ะค่ะ แล้วก็...ย้ายออกไปแบบกะทันหันมาก" มินนี่พูดเสียงเบาลง "ข่าวลือเขาว่ากันว่า...มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นในห้องนี้" "เรื่องไม่ดี? หมายถึงเรื่องอะไร?" นัทเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ "ก็...มีคนบอกว่า...ได้ยินเสียงแปลกๆ มาจากห้องนี้ตอนกลางคืนน่ะค่ะ บางคนก็ว่าเห็นเงาคนเดินไปเดินมาทั้งที่ห้องไม่มีใครอยู่" มินนี่เล่าไปก็ทำหน้าเหมือนจะกลัว นัทหัวเราะแหะๆ "โห มินนี่ เธอเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ" "หนูก็ไม่รู้สิคะ แต่ว่า...คนที่เคยเช่าห้องนี้เขาก็ดูเหมือนจะเจออะไรจริงๆ นั่นแหละค่ะ ดูจากสภาพที่เขาย้ายออกไปเร็วขนาดนั้น" มินนี่ตอบ "อ๋อ ไม่เป็นไรหรอกมั้ง" นัทพยายามทำเสียงให้ร่าเริง "ฉันไม่กลัวอะไรพวกนี้หรอก" "พี่แน่ใจนะคะ?" มินนี่ถามอย่างเป็นห่วง "แน่ใจสิ! ฉันเป็นผู้ชายนะ จะไปกลัวอะไร" นัทตอบอย่างมั่นใจเกินจริง "ก็ได้ค่ะ ถ้ามีอะไรก็บอกหนูได้นะคะ หนูอยู่ห้อง 301 ค่ะ" มินนี่กล่าว "ขอบใจมากนะมินนี่" นัทตอบ "ค่ะ งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ" มินนี่กล่าวลาแล้วเดินจากไป นัทปิดประตูลง มองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เขาไม่เคยเชื่อเรื่องผีสางนางไม้มาก่อนเลย แต่คำพูดของมินนี่และท่าทีของป้าสมศรีก็ทำให้เขารู้สึกหวั่นๆ เล็กน้อย "คงคิดมากไปเองน่า" นัทพยายามปลอบใจตัวเอง เขาเดินไปแกะกล่องข้าวของต่อ พยายามตั้งสมาธิกับการจัดห้องใหม่ แต่ในใจก็ยังคงนึกถึงคำพูดแปลกๆ ของป้าสมศรีและมินนี่ "ระวังตัวด้วยนะ...ของในห้องน่ะ..." "มีคนบอกว่า...ได้ยินเสียงแปลกๆ มาจากห้องนี้ตอนกลางคืน..." เสียงเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขา ราวกับจะคอยตอกย้ำว่าเขาอาจจะตัดสินใจผิดพลาดที่เลือกย้ายเข้ามาอยู่ในห้องเช่าแห่งนี้