แสงไฟจากโทรศัพท์มือถือของนัทสั่นไหวตามแรงมือที่กำลังสั่นเทาของเขา ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ เสียงลมหายใจหอบหนักดังเป็นจังหวะถี่ๆ เมื่อเขากำมีดเล่มนั้นไว้ในมืออย่างแน่นหนา ด้ามมีดที่เย็นเฉียบสัมผัสกับผิวหนังของเขา ราวกับจะดูดซับความอบอุ่นและพลังชีวิตของเขาไป "แก... กล้า... ดี... ยังไง... มา... แตะ... ของ... ฉัน..." เสียงกระซิบที่เคยฟังดูเหมือนเสียงลมพัดแผ่วเบา บัดนี้กลับดังชัดเจน ราวกับมีใครกำลังยืนกระซิบอยู่ข้างหูของเขา มันเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความอาฆาตที่ยากจะประเมินได้ นัทหันไปมองยังต้นเสียง เขาเห็นเงาร่างที่บิดเบี้ยวและดำมืดกำลังก่อตัวขึ้นมาจากมุมห้อง รูปร่างของมันไม่สามารถระบุได้แน่ชัด มันเหมือนมนุษย์ แต่ก็ไม่ใช่ มันมีแขนขายาวผิดปกติ ดวงตาของมันเรืองแสงสีแดงฉานราวกับถ่านเพลิงที่กำลังลุกไหม้ "นี่... มัน... คือ... ของ... ฉัน..." นัทพูดเสียงสั่นพร่า เขาพยายามรวบรวมสติ เขาจำได้ถึงคำพูดของจารุณี มันคือ "ของเขา" นั่นหมายความว่ามีดเล่มนี้เป็นของวิญญาณร้ายตนนี้เอง "แก... คิด... ว่า... แค่... มีด... เล่ม... นี้... จะ... หยุด... ฉัน... ได้... งั้น... รึ..." เสียงหัวเราะแหยะๆ ดังขึ้น มันเป็นเสียงที่ฟังดูน่าขนลุก และเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ฉันไม่รู้ว่านายเป็นใคร" นัทกล่าวเสียงแข็ง เขาพยายามจะควบคุมความกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจ "แต่ฉันจะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไป ฉันจะทำให้นายปล่อยฉันไป" "ปล่อย... แก... รึ... ไม่มี... ทาง... แก... เป็น... ของ... ฉัน... ตั้งแต่... ก้าว... แรก... ที่... เหยียบ... เข้า... มา..." วิญญาณร้ายตอบ มันค่อยๆ ยื่นมือที่ดูเหมือนกรงเล็บอันแหลมคมออกมา นัทถอยหลังกรูด เขารู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของวิญญาณร้าย มันไม่ใช่ความร้อนธรรมดา แต่เป็นความร้อนที่เหมือนมาจากนรก "จารุณี... เธออยู่ที่ไหน! ได้โปรดช่วยฉันด้วย!" นัทร้องขอ เขาไม่รู้ว่าวิญญาณของจารุณีจะยังคงอยู่หรือไม่ หรือจะช่วยเหลือเขาได้อีกหรือไม่ ทันใดนั้นเอง ภาพของจารุณีที่กำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก่อนที่เธอจะเสียชีวิตก็ผุดขึ้นมาในหัวของนัท เขาจำได้ว่าเธอพยายามจะต่อสู้ แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับความมืดมิดนี้ "ไม่... ฉัน... จะ... ไม่... เป็น... เหมือน... จารุณี..." นัทกัดฟัน เขาเงื้อมีดในมือขึ้น เตรียมพร้อมรับมือ "แก... ผิด... แล้ว..." วิญญาณร้ายกระซิบ "แก... กำลัง... จะ... กลาย... เป็น... ส่วน... หนึ่ง... ของ... ฉัน..." ร่างของวิญญาณร้ายพุ่งเข้าใส่นัทอย่างรวดเร็ว นัทพยายามหลบเลี่ยงอย่างเต็มที่ แต่ด้วยพื้นที่จำกัดในห้องเช่าขนาดเล็ก ทำให้การหลบหลีกเป็นไปอย่างยากลำบาก "อ๊าก!" นัทร้องเสียงหลง เมื่อกรงเล็บของวิญญาณร้ายเฉี่ยวเข้าที่แขนของเขา เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมา "นี่... มัน... เพิ่ง... จะ... เริ่ม... ต้น... เท่านั้น..." วิญญาณร้ายหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง นัทรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เขาไม่คิดว่าวิญญาณจะสามารถทำร้ายเขาทางกายภาพได้ถึงเพียงนี้ "ทำไมนายถึงทำแบบนี้กับฉัน?" นัทตะโกนถาม "ฉันไม่ได้ทำอะไรให้นายเลยนะ!" "แก... เข้า... มา... ใน... ที่... ของ... ฉัน..." วิญญาณร้ายตอบ "แก... แตะ... ของ... ของ... ฉัน... แก... ต้อง... ชด... ใช้..." "ของ... ของ... นาย... รึ?" นัทพยายามรวบรวมสติ "นาย... หมายถึง... มีด... เล่ม... นี้... รึ?" "ใช่..." วิญญาณร้ายพยักหน้าอย่างช้าๆ "มัน... คือ... อาวุธ... ของ... ฉัน... ที่... ใช้... กัก... ขัง... พวก... วิญญาณ... อ่อน... แอ... อย่าง... แก..." นัทเริ่มเข้าใจแล้ว มีดเล่มนี้ไม่ได้มีไว้ป้องกันตัว แต่มันคือเครื่องมือในการกักขังวิญญาณของวิญญาณร้ายตนนี้! มันไม่ได้ต้องการทำร้ายเขา แต่มันต้องการใช้มีดเล่มนี้เพื่อดึงเอาวิญญาณของเขาไป "แต่... จารุณี... เธอ... บอก... ว่า... ให้... ฉัน... ใช้... มีด... เล่ม... นี้..." นัทพูดด้วยความสับสน "จา... รุ... ณ... ี..." เสียงวิญญาณร้ายฟังดูเหมือนมันกำลังเคี้ยวคำนี้ "มัน... แค่... ของ... เล่น... ชิ้น... หนึ่ง... ของ... ฉัน... มัน... หลอก... แก... ให้... เอา... มีด... มา... ให้... ฉัน... เพื่อ... ที่... จะ... ได้... ปลด... ปล่อย... ฉัน... ออก... ไป... จาก... ที่... นี้..." นัทอ้าปากค้าง เขาไม่คิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนได้ขนาดนี้ จารุณีไม่ได้ต้องการช่วยเขา แต่เธอกำลังหลอกล่อให้เขานำมีดเล่มนี้ไปให้วิญญาณร้าย เพื่อปลดปล่อยมันออกจากที่นี่! "ไม่... ไม่จริง... จารุณี... ไม่ทำแบบนั้นกับฉันแน่!" นัทตะโกน "จริง... สิ..." วิญญาณร้ายยิ้มอย่างเยือกเย็น "แก... คิด... ว่า... ทำไม... ฉัน... ถึง... ไม่... ทำ... ร้าย... แก... ตั้ง... แต่... แรก... ล่ะ... เพราะ... ฉัน... กำลัง... รอ... ให้... แก... เอา... มีด... เล่ม... นี้... มา... ให้... ฉัน... ต่าง... หาก..." ความจริงอันดำมืดบีบคั้นหัวใจของนัท เขาถูกหลอกลวงมาตลอด เขาเชื่อใจจารุณี แต่สุดท้ายเธอก็หักหลังเขา "ทำไม... ทำไมเธอถึงทำแบบนี้กับฉัน?" นัทถาม น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "เพราะ... แก... คือ... คน... ที่... ฉัน... จะ... ใช้... เป็น... เครื่อง... บูชา... เพื่อ... ปลด... ปล่อย... ฉัน... ออก... ไป..." วิญญาณร้ายกล่าว นัทรู้แล้วว่าเขาต้องทำอะไร เขาต้องทำลายมีดเล่มนี้! เขาต้องไม่ยอมให้วิญญาณร้ายตนนี้ปลดปล่อยตัวเองออกมาได้ "ฉัน... จะ... ไม่... ยอม... ให้... นาย... ทำ... สำเร็จ... เด็ด... ขาด!" นัทตะโกน เขากระชับมีดในมือแน่น "โง่... เขลา..." วิญญาณร้ายหัวเราะ "แก... ทำ... อะไร... ไม่... ได้... หรอก..." แต่แล้ว นัทก็สังเกตเห็นบางอย่าง เขามองไปที่มือของวิญญาณร้ายที่กำลังยื่นออกมา เขาเห็นรอยแผลเป็นจางๆ บนหลังมือของมัน รอยแผลเป็นนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด "เดี๋ยวก่อน..." นัทพูด "รอยแผลเป็นนั่น... มันเหมือนกับ..." ภาพความทรงจำของชายแก่เจ้าของห้องเช่าที่เคยพบเจอผุดขึ้นมาในหัวของนัท ชายแก่คนนั้นมีรอยแผลเป็นที่หลังมือเหมือนกัน! "นาย... นายคือ... เจ้าของห้องเช่า... คนเก่า... รึเปล่า?" นัทถามด้วยความประหลาดใจ "แก... จำ... ฉัน... ได้... ด้วย... รึ..." วิญญาณร้ายมองนัทด้วยความประหลาดใจ "น่า... ทึ่ง... ดี... จัง..." นัทเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ เขารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น วิญญาณร้ายตนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเจ้าของห้องเช่าที่เคยอาศัยอยู่ที่นี่มาก่อน เขาอาจจะตายอย่างมีเงื่อนปม และถูกกักขังอยู่ที่นี่ด้วยมีดเล่มนี้! "นาย... ติด... อยู่... ที่... นี่... มา... ตลอด... เลย... รึ?" นัทถาม "ใช่..." วิญญาณร้ายตอบ "และ... แก... คือ... คน... ที่... จะ... ปลด... ปล่อย... ฉัน... ออก... ไป..." "ไม่... ฉัน... จะ... ทำลาย... มีด... เล่ม... นี้... ทิ้ง..." นัทกล่าวอย่างมุ่งมั่น "แก... ทำ... ไม่... ได้..." วิญญาณร้ายหัวเราะ "มีด... เล่ม... นี้... มี... พลัง... มหาศาล... เกิน... กว่า... ที่... แก... จะ... ทำลาย... ได้..." แต่แล้ว นัทก็สังเกตเห็นบางอย่างที่น่าสนใจ เขาเห็นสัญลักษณ์บางอย่างสลักอยู่บนใบมีด มันเป็นสัญลักษณ์ที่ดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับพลังงานบางอย่าง "นี่... มัน... คือ... อะไร... กัน... แน่..." นัทพึมพำกับตัวเอง