นัทมองดูสัญลักษณ์ที่สลักอยู่บนใบมีดอย่างพิจารณา เขาจำได้ว่าเคยเห็นสัญลักษณ์คล้ายๆ กันนี้ในหนังสือโบราณบางเล่มที่เกี่ยวกับพิธีกรรมและศาสตร์มืด สัญลักษณ์เหล่านี้มักจะใช้เพื่อควบคุมหรือกักขังพลังงานบางอย่าง "สัญลักษณ์พวกนี้..." นัทพึมพำ "มันไม่ใช่สัญลักษณ์ของนาย... แต่มันเป็นสัญลักษณ์ของการกักขัง!" "แก... โง่... เขลา..." วิญญาณร้ายหัวเราะ "นี่... คือ... พลัง... ของ... ฉัน... ที่... ใช้... กัก... ขัง... พวก... วิญญาณ... ที่... แข็ง... แกร่ง... กว่า... ฉัน..." "ไม่จริง!" นัทตะโกน "สัญลักษณ์เหล่านี้มันเอาไว้กักขังนายต่างหาก! นายถูกหลอก! คนที่สร้างมีดเล่มนี้ขึ้นมา ไม่ได้ต้องการให้นายใช้มันทำร้ายคนอื่น แต่ต้องการให้นายถูกกักขังไว้ที่นี่ต่างหาก!" ความจริงที่นัทพูดออกมาทำเอาวิญญาณร้ายชะงักงัน ใบหน้าของมันที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับฉายแววของความสับสนและความไม่เชื่อ "แก... พูด... จา... เหลว... ไหล..." วิญญาณร้ายกล่าวเสียงสั่น "ฉันไม่ได้พูดเหลวไหล!" นัทยืนกราน "ลองดูสิ! สัญลักษณ์พวกนี้มันอ่อนแอลงทุกที! แสดงว่าพลังของนายกำลังจะหมดไป! นายกำลังจะถูกปลดปล่อย!" นัทกวาดสายตามองไปที่ผนังห้อง เขาเห็นรอยร้าวเล็กๆ ที่เริ่มปรากฏขึ้นบนผนัง ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่เคยมีมาก่อน พลังงานบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น และมันไม่ใช่พลังงานของวิญญาณร้ายตนนี้ "เป็นไป... ไม่... ได้..." วิญญาณร้ายพึมพำ ดวงตาของมันเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว "เป็นไปได้สิ!" นัทตะโกน "นายถูกหลอกมาตลอด! นายคิดว่ามีดเล่มนี้เป็นของนาย แต่จริงๆ แล้วมันคือนักโทษของนายต่างหาก! และตอนนี้... นักโทษกำลังจะหลุดพ้น!" นัทเงื้อมีดขึ้นในมือ เขารู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา มันไม่ใช่พลังงานจากตัวเขาเอง แต่เป็นพลังงานที่มาจากที่ไหนสักแห่ง ซึ่งอาจจะเป็นพลังงานที่จารุณีทิ้งไว้ให้ หรืออาจจะเป็นพลังงานที่ปลดปล่อยออกมาจากสัญลักษณ์ที่กำลังอ่อนแรงลง "ฉันจะทำลายมัน!" นัทประกาศ "ฉันจะทำลายพันธนาการนี้ และปลดปล่อยนาย... และตัวฉันเอง... ออกไป!" "ไม่! อย่า! อย่าทำลายมัน!" วิญญาณร้ายร้องขออย่างบ้าคลั่ง มันพุ่งเข้ามาหานัทอีกครั้ง แต่คราวนี้ นัทไม่ได้ถอยหนี "ฉันรู้ว่านายอยากเป็นอิสระ" นัทกล่าว "แต่นายต้องไปจากที่นี่อย่างแท้จริง ไม่ใช่การไปทำร้ายคนอื่นอีก" นัทแทงมีดลงบนพื้นไม้ห้องเช่าอย่างแรง เสียงดัง "แคร้ง!" กึกก้องไปทั่วห้อง ใบมีดเหล็กสีดำที่เคยคมกริบ บัดนี้กลับแตกหักออกเป็นเสี่ยงๆ สัญลักษณ์ต่างๆ ที่เคยสลักไว้บนใบมีด เริ่มเลือนหายไปราวกับหมึกที่ถูกลบ ทันทีที่ใบมีดแตกหัก พลังงานมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากจุดที่นัทแทงมีด แรงระเบิดนั้นพัดพาทั้งร่างของนัท และวิญญาณร้ายให้กระเด็นไปคนละทิศคนละทาง นัทรู้สึกเหมือนถูกกระแทกอย่างแรง เขาสลบไปชั่วขณะ เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นห้องที่ว่างเปล่า "เกิด... อะไร... ขึ้น...?" นัทพึมพำ เขาพยายามลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายยังคงอ่อนแรง เขาสำรวจไปรอบๆ ห้องเช่าแห่งนี้ ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับสู่สภาพปกติ ความมืดมิดที่เคยปกคลุมห้อง หายไปแล้ว อากาศในห้องดูเหมือนจะสดชื่นขึ้นอย่างประหลาด "วิญญาณร้าย... ไปไหนแล้ว?" นัทถามตัวเอง เขาไม่เห็นเงาของมันอีกต่อไป เขาเหลือบมองไปที่พื้นห้อง ตรงจุดที่เขาเคยแทงมีดลงไป เขาเห็นเพียงเศษซากของใบมีดที่แตกหัก และรอยไหม้จางๆ บนพื้นไม้ "ฉัน... ทำสำเร็จแล้ว... รึ?" นัทถามตัวเอง น้ำตาเริ่มไหลออกมา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโล่งใจ เขาจำคำพูดสุดท้ายของจารุณีได้ "ฉัน... ขอโทษ... ที่... หลอก... แก... แต่... มัน... คือ... ทาง... เดียว... ที่... จะ... รอด..." นัทเข้าใจแล้ว จารุณีไม่ได้ตั้งใจจะทรยศเขา เธอเพียงแค่พยายามหาวิธีที่จะปลดปล่อยวิญญาณร้ายตนนั้นออกไปอย่างสันติ เพื่อไม่ให้มันไปทำร้ายคนอื่นอีกต่อไป และเธอเลือกใช้นัทเป็นเครื่องมือ เพราะเขามีความกล้าหาญพอที่จะเผชิญหน้ากับมัน นัทเดินไปที่ประตู เขาไม่ต้องการอยู่ที่นี่อีกต่อไป เขาเดินออกจากห้องเช่าแห่งนั้น โดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามา นัทสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด เขารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ "ฉัน... รอด... แล้ว..." นัทกล่าวกับตัวเอง เขายิ้มให้กับโชคชะตาที่พลิกผัน แม้ว่าเขาจะยังคงต้องเผชิญกับปัญหาทางการเงิน แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ เขาได้เอาชีวิตรอดจากห้องเช่าผีสิงแห่งนี้มาได้ และเขาจะไม่มีวันลืมบทเรียนอันแสนสาหัสครั้งนี้ไปตลอดชีวิต นัทเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงห้องเช่าที่เคยเต็มไปด้วยเสียงกระซิบและความหวาดกลัว บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงห้องว่างธรรมดาๆ ห้องหนึ่ง ที่ซึ่งความลับอันดำมืดได้ถูกคลี่คลาย และพันธนาการแห่งความแค้นก็ได้ถูกทำลายลงไปตลอดกาล