หลังจากที่ออกจากเมืองมาได้สองวัน ไพรและคณะเดินทางก็เริ่มคุ้นชินกับจังหวะชีวิตของการเดินทาง ยาน้ำศักดิ์สิทธิ์ยังคงปลอดภัยภายใต้การดูแลของเอลล่าและผู้คุ้มกันที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เสียงหัวเราะและเรื่องราวต่างๆ ก็เริ่มผสานเข้ากับบรรยากาศของการเดินทาง ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้ค่อยๆ จางหายไป "เจ้านี่ดูมีความสุขดีนะไพร" เอลล่าเอ่ยแซวขณะที่พวกเขากำลังนั่งพักผ่อนริมลำธารใส "ไม่เหมือนตอนที่เราเจอเจ้าครั้งแรกเลย" ไพรยิ้ม "ข้าแค่รู้สึกดีที่ได้เห็นผู้คนกลับมามีความหวังอีกครั้ง" เขากล่าว "แต่ข้าก็ยังคิดถึงวิหารโบราณอยู่ดี" "เจ้าหมายถึง... สถานที่ที่ทำให้เจ้าได้ยาน้ำนั่นมาน่ะเหรอ?" เอลล่าถาม "ใช่" ไพรพยักหน้า "ข้ายังรู้สึกว่ายังมีบางอย่างที่เรายังไม่เข้าใจเกี่ยวกับที่นั่น" "เจ้าหมายถึงพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ หรือว่า... อะไรกันแน่?" เอลล่าถามด้วยความสงสัย "ข้าไม่แน่ใจ" ไพรตอบ "แต่ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่" "แต่ท่านหมอหลวงบอกว่าเราควรจะมุ่งเน้นไปที่การเยียวยาผู้คนก่อนไม่ใช่หรือ?" เอลล่าเตือนสติ "แน่นอน" ไพรตอบ "ข้าไม่ได้หมายความว่าเราจะละทิ้งหน้าที่นะ แต่ถ้าเราเข้าใจพลังของวิหารโบราณได้มากขึ้น มันอาจจะช่วยให้เราสกัดยาน้ำเพิ่มได้อีก หรืออาจจะค้นพบวิธีการรักษาอื่นๆ ที่ทรงพลังกว่าเดิม" "ก็จริง" เอลล่าครุ่นคิด "แต่การจะกลับไปที่นั่นอีกครั้ง... มันไม่ง่ายนะ เจ้าก็รู้" "ข้ารู้" ไพรกล่าว "แต่ข้าคิดว่า... ถ้าเราไปที่นั่นในตอนนี้ บางที อาจจะมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป" "เจ้าหมายถึง... หลังจากที่มาร์คัสถูกกำจัดแล้ว?" "ใช่" ไพรยืนยัน "ข้าเชื่อว่าพลังงานชั่วร้ายที่มาร์คัสครอบครองอยู่นั้น ได้ส่งผลกระทบต่อสมดุลของวิหารโบราณไปไม่น้อย การที่มันถูกกำจัดออกไป อาจจะทำให้พลังงานบริสุทธิ์ของวิหารกลับคืนมา" "นั่นเป็นความคิดที่น่าสนใจ" เอลล่ากล่าว "ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เราอาจจะได้เห็นอะไรที่น่าทึ่งก็ได้" "ข้าอยากลองเสี่ยงดู" ไพรกล่าว "ถ้าพวกเจ้าไม่ว่าอะไร ข้าอยากจะขอแยกทางจากคาราวานชั่วคราว เพื่อเดินทางกลับไปยังวิหารโบราณ" "เจ้าจะไปคนเดียวหรือ?" เอลล่าถามด้วยความเป็นห่วง "ข้าจะไปกับเจ้า" เสียงของลีโอดังขึ้น เขาเป็นหนึ่งในนักรบที่เดินทางมาพร้อมกับไพร "ข้าเป็นหนี้เจ้า และข้าก็อยากจะช่วยเจ้าตามหาสิ่งที่เจ้าต้องการ" "ขอบคุณมาก ลีโอ" ไพรกล่าวด้วยความซาบซึ้ง "ข้าก็ไปด้วย" เอลล่ากล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ข้าไม่ได้ปล่อยให้เจ้าไปเผชิญอันตรายคนเดียวหรอก" "แต่... เอลล่า" ไพรเริ่มจะปฏิเสธ "ไม่ต้องเถียง" เอลล่าขัดขึ้น "ข้าเป็นห่วงเจ้า และข้าก็อยากจะไปเห็นวิหารโบราณนั่นกับตาตัวเองด้วย" ไพรพยักหน้าอย่างจำใจ เขารู้ว่าเขาไม่สามารถห้ามเอลล่าได้ "ก็ได้" เขาตอบ "แต่เราต้องระมัดระวังให้มากที่สุด" "แน่นอน" ลีโอเสริม "เราจะเตรียมตัวให้พร้อม" หลังจากนั้น พวกเขาได้หารือกันถึงแผนการเดินทาง ลีโอได้เสนอเส้นทางที่เขาเคยสำรวจมาก่อน ซึ่งจะช่วยให้การเดินทางไปยังวิหารโบราณนั้นรวดเร็วขึ้น "เส้นทางนั้นมีอันตรายไม่น้อยนะลีโอ" เอลล่ากล่าว "มีรายงานว่ามีสัตว์ป่าดุร้ายอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก" "ข้ารู้" ลีโอตอบ "แต่เรามีอาวุธและทักษะการต่อสู้ เราสามารถจัดการกับพวกมันได้" "เราจะเตรียมเสบียงให้เพียงพอ" ไพรกล่าว "และเราจะออกเดินทางทันทีที่พร้อม" ในเช้าวันรุ่งขึ้น ไพร เอลล่า และลีโอ ได้แยกตัวออกมาจากคาราวาน พวกเขาเตรียมม้าศึกคู่ใจ พร้อมด้วยอาวุธและเสบียงที่จำเป็น การเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น "เราพร้อมแล้ว" ไพรกล่าว "ไปกันเถอะ" พวกเขาควบม้าออกเดินทาง มุ่งหน้าสู่เทือกเขาที่ปกคลุมไปด้วยม่านหมอกอันเป็นนิรันดร์ ไพรหวนนึกถึงการเดินทางครั้งแรกของเขา ความรู้สึกตื่นเต้นระคนหวาดกลัวผสมปนเปกันไปหมด แต่ครั้งนี้ มันมีความหวังและความเข้าใจที่มากขึ้น "เจ้าคิดว่าเราจะเจออะไรที่นั่นบ้าง?" เอลล่าถาม ขณะที่ม่านหมอกเริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวพวกเขา "ข้าก็ไม่แน่ใจ" ไพรตอบ "แต่ข้าหวังว่าเราจะได้คำตอบบางอย่าง" "หวังว่ามันจะไม่ใช่คำตอบที่ทำให้เราต้องเสียใจ" ลีโอเสริม “เราต้องพร้อมรับทุกสิ่ง” ไพรกล่าว “ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม” ม่านหมอกเริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆ ทัศนวิสัยลดน้อยลงอย่างรวดเร็ว เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านต้นไม้สูงใหญ่ ทำให้บรรยากาศดูน่าขนลุก แต่พวกเขาก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไป "เรามาถึงทางแยกแล้ว" ลีโอชี้ไปทางซ้าย "เส้นทางนี้จะพาเราไปยังรอยแยกของภูเขา ที่นั่นคือทางเข้าสู่วิหาร" "เจ้าแน่ใจนะ?" ไพรถาม "ข้าเคยมาสำรวจแถวนี้เมื่อหลายปีก่อน" ลีโอตอบ "แต่ข้าไม่เคยเข้าไปถึงตัววิหารจริงๆ" "เอาล่ะ" ไพรตัดสินใจ "เราไปทางนี้" พวกเขาเลี้ยวขวาเข้าสู่เส้นทางที่ลีโอชี้ ม่านหมอกยิ่งหนาแน่นขึ้นจนแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย เสียงฝีเท้าของม้าดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ "รู้สึกเหมือนมีใครกำลังจับตามองเราอยู่" เอลล่ากระซิบ "นั่นอาจจะเป็นแค่สัตว์ป่า" ลีโอตอบ แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน ทันใดนั้น เสียงร้องของสัตว์ป่าก็ดังขึ้นมาจากด้านหน้า เป็นเสียงที่แหลมสูงและน่าขนลุกอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน "มันคืออะไรน่ะ?" เอลล่าถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ข้าไม่แน่ใจ" ลีโอตอบ "แต่ดูเหมือนว่าเราจะเจออันตรายตั้งแต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้วิหารเลย"