แสงสีทองของดาบศักดิ์สิทธิ์และแสงสีเขียวมรกตของผลึกสู้กันอย่างดุเดือดในห้องโถงโบราณ ร่างของเอลาร่าลอยอยู่กลางอากาศ สัมผัสได้ถึงแรงดึงมหาศาลที่พยายามจะฉีกวิญญาณของเธอออกจากร่าง เสียงกระซิบที่ดังมาจากผลึกนั้นเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงชักจูงอีกต่อไป แต่มันคือเสียงโหยหวน เสียงร้องแห่งความเจ็บปวด "ปล่อยข้า! พวกแกปลุกปีศาจร้ายขึ้นมา!" เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของเอลาร่า มันเป็นเสียงของผู้ชายที่เต็มไปด้วยความโกรธและความทรมาน "นี่มันอะไรกัน?" ลีออนอุทาน เมื่อเขาเห็นร่างของเอลาร่าที่กำลังดิ้นรนอย่างหนัก "ข้า... ข้าได้ยินเสียง" เอลาร่ากล่าวอย่างยากลำบาก "เสียงของใครบางคน... เขาบอกว่าเราปลุกปีศาจขึ้นมา" "ปีศาจ?" ซาร่าห์ถามด้วยความสงสัย "หมายถึงวิญญาณที่ถูกจองจำพวกนั้นน่ะเหรอ?" "ไม่... มันลึกซึ้งกว่านั้น" เอลาร่ากล่าว "มันเหมือนกับ... ความทรงจำที่ถูกผนึกไว้อีกชั้นหนึ่ง" ภาพในหัวของเอลาร่าเริ่มปรากฏขึ้น มันไม่ใช่ความทรงจำของเธอ แต่เป็นภาพจากอดีตกาล เธอเห็นนักบวชในชุดคลุมโบราณกำลังทำพิธีกรรมบางอย่าง พวกเขากำลังพยายามผนึกวิญญาณร้ายที่ทรงพลังเอาไว้ในผลึกสีเขียวมรกตนั้น แต่ดูเหมือนว่าพิธีกรรมจะล้มเหลว "พวกนักบวช... พวกเขากำลังพยายามผนึกปีศาจ" เอลาร่าพึมพำ "แต่... พวกเขาทำไม่สำเร็จ" เธอเห็นภาพของปีศาจร้ายตนหนึ่ง มันมีรูปร่างคล้ายมังกร แต่มีดวงตาที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย มันคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว และพยายามจะหลุดพ้นจากการผนึก "ปีศาจร้ายตนนั้น... มันคือผู้ที่กัดกินจิตใจของข้า" เอลาร่าตระหนักได้ "คำสาปโบราณ... มันคือการผนึกปีศาจตนนี้ไว้ในตัวข้า" "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" ลีออนถาม เขาพยายามจะเข้ามาใกล้เอลาร่า แต่ก็ถูกเหล่าวิญญาณเงาผลักออกไป "ผลึกนี่... มันคือที่ผนึกปีศาจ" เอลาร่าอธิบาย "และคำสาปที่ข้าแบกรับ... มันก็คือการผนึกปีศาจตนนั้นไว้ในตัวข้า" "แล้ววิญญาณที่ถูกจองจำพวกนั้นล่ะ?" ซาร่าห์ถาม "พวกมันคือวิญญาณของนักบวชที่พยายามจะผนึกปีศาจ" เอลาร่ากล่าว "พวกเขาพ่ายแพ้... และวิญญาณของพวกเขาก็ถูกจองจำไว้ที่นี่ พร้อมกับปีศาจร้าย" ทันใดนั้นเอง ผลึกสีเขียวมรกตก็สว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง พลังงานมหาศาลพุ่งเข้าใส่เอลาร่าอีกครั้ง คราวนี้ มันไม่ได้พยายามฉีกวิญญาณของเธออีกต่อไป แต่มันกำลังพยายามจะแทรกซึมเข้าไปในร่างของเธอ "ไม่นะ!" เอลาร่าร้อง เธอกลied ดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นป้องกัน แต่มันก็ดูเหมือนจะต้านทานได้ยาก "เอลาร่า! เจ้าต้องทำลายผลึกนั่น!" ลีออนตะโกน "ข้า... ข้าทำไม่ได้! มันแข็งแกร่งเกินไป!" เอลาร่าตอบ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "บางที... ไม่ใช่การทำลาย" เสียงของนักบวชตนหนึ่งดังขึ้นในหัวของเอลาร่า "แต่คือการปลดปล่อย" "ปลดปล่อย?" เอลาร่าถาม "ใช่... ปลดปล่อยพวกเรา... ปลดปล่อยปีศาจร้าย... เพื่อให้มันได้พบกับความตายที่แท้จริง" นักบวชกล่าว "แต่ถ้าปีศาจหลุดออกมา... มันจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง!" เอลาร่าโต้แย้ง "มันคือชะตากรรม... ที่พวกเราเลือกเอง" นักบวชกล่าว "การผนึกมันไว้... คือการยืดเวลาแห่งความทุกข์ทรมานออกไปเท่านั้น" เอลาร่าลังเล เธอไม่แน่ใจว่าควรจะทำอย่างไรดี หากเธอปลดปล่อยปีศาจร้ายออกมา โลกทั้งใบอาจจะตกอยู่ในอันตราย แต่หากเธอไม่ทำเช่นนั้น เธอก็จะยังคงถูกพันธนาการด้วยคำสาปนี้ตลอดไป "ข้า... ข้าจะทำในสิ่งที่ถูกต้อง" เอลาร่ากล่าว เธอรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือของเธอเปล่งแสงสว่างจ้าขึ้นกว่าเดิม "ข้าขอโทษ" เธอกระซิบ "แต่พวกเจ้าต้องไปสู่สุคติ" เอลาร่าแทงดาบศักดิ์สิทธิ์ลงไปที่ผลึกสีเขียวมรกตอย่างแรง ทันทีที่ดาบกระทบผลึก เสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นจากภายใน แสงสีเขียวมรกตสลายไปอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นภาพของปีศาจร้ายที่กำลังกรีดร้องด้วยความทรมาน "ข้าจะกลับมา!" เสียงของปีศาจร้ายดังขึ้น ก่อนที่ภาพของมันจะสลายไปพร้อมกับผลึก ทันทีที่ปีศาจร้ายหายไป เหล่าวิญญาณเงาก็เริ่มสลายตัวไปเช่นกัน พวกมันค่อยๆ จางหายไปในอากาศ ราวกับว่าได้พบกับอิสรภาพที่แท้จริง ร่างของเอลาร่าร่วงลงสู่พื้น เธอรู้สึกอ่อนเพลียอย่างมาก แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก "เอลาร่า!" ลีออนรีบเข้ามาประคองเธอ "เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?" "ข้า... ข้าไม่เป็นไร" เอลาร่าตอบ "ข้าคิดว่า... ข้าได้ปลดปล่อยปีศาจร้ายแล้ว" "แต่เจ้ายังคงรู้สึกถึงคำสาปอยู่หรือไม่?" ซาร่าห์ถามด้วยความกังวล เอลาร่าหลับตาลง เธอสัมผัสถึงพลังงานที่เคยกัดกินเธอมาตลอด แต่คราวนี้ มันดูเหมือนจะอ่อนแอลงไปมาก ราวกับว่ามันกำลังจะสลายตัวไป "ข้า... ข้ารู้สึกถึงมัน... แต่มันไม่แข็งแกร่งเหมือนเดิมอีกต่อไป" เอลาร่ากล่าว "บางที... การเผชิญหน้ากับมันโดยตรง... การยอมรับความทรงจำที่ถูกผนึกไว้... อาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการปลดปล่อยพันธนาการของข้า" "แล้วปีศาจร้ายนั่นล่ะ?" ลีออนถาม "มันบอกว่าจะกลับมา" "ข้าไม่รู้" เอลาร่าตอบ "แต่ข้าคิดว่า... การปลดปล่อยมันจากที่นี่... ทำให้มันอ่อนแอลง" เธอเงยหน้ามองไปรอบๆ ห้องโถงโบราณ "บางที... ดาบศักดิ์สิทธิ์อาจจะไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย... แต่อาจจะมีไว้เพื่อปลดปล่อย" "ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง... เราก็ต้องหาทางจัดการกับปีศาจร้ายตนนั้นให้ได้" ลีออนกล่าวด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยว "ใช่" เอลาร่าพยักหน้า "การเดินทางของเรายังไม่จบแค่นี้" เธอหันไปมองภาพแกะสลักโบราณบนผนังอีกครั้ง มันดูเหมือนจะเล่าเรื่องราวของปีศาจร้ายตนนั้น และวิธีการที่จะกำจัดมันอย่างถาวร "บางที... คำตอบที่เรากำลังตามหา... อาจจะอยู่ที่นี่" เอลาร่ากล่าว ขณะที่เธอกำลังพิจารณาภาพแกะสลักเหล่านั้นอย่างถี่ถ้วน พวกเขาทั้งสามคนรู้ดีว่า การเดินทางของพวกเขายังอีกยาวไกล และอันตรายที่รออยู่เบื้องหน้าอาจจะยิ่งใหญ่กว่าที่เคยพบเจอมา