การต่อสู้กับเหล่าปีศาจเงาได้สิ้นสุดลงชั่วคราว เมื่อพวกมันล่าถอยกลับเข้าไปในรอยแยกของผนังหิน ราวกับว่ามันได้รับคำสั่งให้ยุติการโจมตีชั่วขณะ แต่บรรยากาศรอบตัวยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด และความรู้สึกไม่ปลอดภัย "พวกมัน...พวกมันคงกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง" ซาร่าห์กล่าว เสียงของเธอยังคงสั่นเล็กน้อยจากการต่อสู้ "อาจจะเป็นเวลาที่เหมาะสม...สำหรับพวกมัน" เซอร์กาลันกล่าว สายตาของเขามองสำรวจทางเดินที่ทอดลึกเข้าไป "เราต้องรีบไปต่อ ก่อนที่พวกมันจะกลับมาอีกครั้ง" เอลาร่าพยักหน้า เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากเบื้องลึกของวิหาร พลังงานนั้นทั้งทรงพลังและน่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน "ข้าสัมผัสได้ถึงมัน" เธอกล่าว "แก่นแท้ของวิหาร...อยู่ที่นั่น" พวกเขาออกเดินทางต่อ แต่คราวนี้ทุกคนต่างระมัดระวังตัวมากขึ้น ลีออนที่เคยเดินนำหน้าอย่างมั่นใจ บัดนี้ก้าวอย่างเชื่องช้า สอดส่ายสายตาสำรวจทุกซอกทุกมุม ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงผิดปกติ ทุกคนจะหยุดนิ่งและเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ ไม่นานนัก ทางเดินก็เริ่มเปิดโล่งออก เผยให้เห็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางของวิหาร พื้นห้องปูด้วยหินอ่อนสีดำสนิทที่สะท้อนแสงสลัวจากตะเกียงของลีออน เพดานห้องโถงสูงตระหง่าน และตรงกลางห้องนั้น มีแท่นบูชาโบราณตั้งอยู่ แท่นบูชานั้นแกะสลักเป็นรูปอักขระที่ดูแปลกตา และมีพลังงานอันมหาศาลแผ่ออกมา "นี่คือ...ใจกลางของวิหาร" เซอร์กาลันกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผสมปนเป ทั้งความหวังและความกังวล เอลาร่าก้าวเข้าไปใกล้แท่นบูชา แสงจากดาบศักดิ์สิทธิ์ของเธอส่องประกายเจิดจ้าขึ้น เมื่ออยู่ใกล้แท่นบูชา อักขระบนดาบของเธอเริ่มสั่นไหว ราวกับกำลังตอบรับกับพลังงานที่นี่ "พลังงานที่เจ้าสัมผัสได้...ไม่ใช่แค่พลังของวิญญาณร้าย" เซอร์กาลันกล่าว "แต่เป็นพลังงานแห่งการผนึกที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อต่อต้านมัน พลังงานศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกผสมผสานกับพลังของบรรพกาล" "แล้วเราจะปลดปล่อยข้าได้อย่างไร?" เอลาร่าถาม เธอรู้สึกได้ว่าการรอคอยใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว "เราต้องใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์ของเจ้า" เซอร์กาลันตอบ "พลังของมันคือสิ่งเดียวที่จะสามารถสลายพันธนาการแห่งวิญญาณร้ายได้ แต่...มันต้องอาศัยการเสียสละครั้งใหญ่" "เสียสละ? หมายความว่าอย่างไร?" ลีออนถาม "เพื่อจะปลดปล่อยเจ้าอย่างสมบูรณ์" เซอร์กาลันอธิบาย "พลังของดาบศักดิ์สิทธิ์จะต้องถูกถ่ายทอดเข้าไปในตัวเจ้าโดยตรง และกระบวนการนั้น...มันจะดึงเอาพลังชีวิตส่วนหนึ่งของเจ้าออกไป เพื่อนำมาหล่อเลี้ยงการสลายพันธนาการ" เอลาร่าอึ้งไป เธอรู้ดีว่าการต่อสู้กับคำสาปนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะต้องแลกมาด้วยราคาที่สูงขนาดนี้ "ท่านหมายความว่า...ข้าจะต้อง...?" "ใช่" เซอร์กาลันกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "เจ้าจะต้องยอมเสียสละพลังชีวิตส่วนหนึ่งของเจ้าไป เพื่อให้วิญญาณร้ายถูกขับไล่ออกไปอย่างถาวร" ซาร่าห์รีบเข้ามาจับแขนเอลาร่า "ท่านเอลาร่า! ท่านไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้!" "ข้าต้องทำ" เอลาร่ากล่าวเสียงหนักแน่น เธอมองไปที่ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือ "ข้าไม่สามารถทนอยู่กับพันธนาการนี้ต่อไปได้อีกแล้ว" "แต่...แต่หากท่านอ่อนแอลง..." ลีออนกล่าวอย่างเป็นห่วง "ข้าจะเข้มแข็งกว่าเดิม" เอลาร่าตอบ "เมื่อข้าเป็นอิสระอย่างแท้จริง" เธอหันไปมองเซอร์กาลัน "ท่านเซอร์กาลัน ท่านจะช่วยข้าได้หรือไม่?" เซอร์กาลันพยักหน้า "ข้าจะช่วยเจ้าเอง" เขาเดินไปที่แท่นบูชา และเริ่มสวดภาวนาเป็นภาษาโบราณ อักขระบนแท่นบูชาเริ่มเรืองแสงสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ เอลาร่ากุมด้ามดาบศักดิ์สิทธิ์ไว้แน่น เธอหลับตาลง หายใจลึกๆ และรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี "ข้าพร้อมแล้ว" เธอเอ่ย แสงสว่างจากแท่นบูชาและดาบศักดิ์สิทธิ์สาดส่องเข้าหากัน เกิดเป็นลำแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่พุ่งตรงเข้าสู่ร่างของเอลาร่า เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดแล่นผ่านร่างกาย ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังถูกฉีกกระชากออกจากตัวเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความโล่งโปร่งเบาที่เข้ามาแทนที่ "อดทนไว้นะ เอลาร่า!" เซอร์กาลันตะโกน ภาพของวิญญาณร้ายที่เคยปรากฏขึ้นในจิตใจของเธอ เริ่มบิดเบี้ยวและเลือนหายไป เผยให้เห็นถึงอิสรภาพที่กำลังจะมาถึง เอลาร่ากัดฟันแน่น พยายามอดทนต่อความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามของวิญญาณร้ายก็ดังขึ้นจากเบื้องลึกของวิหาร มันคือเสียงแห่งความโกรธแค้นและความสิ้นหวัง "ไม่! ข้าไม่ยอม! เจ้าจะไม่มีวันเป็นอิสระ!" พื้นห้องโถงเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อักขระบนผนังเริ่มเปล่งแสงสีแดงฉาน เหล่าปีศาจเงาก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง พวกมันพุ่งเข้าโจมตีเอลาร่า ลีออน และซาร่าห์ทันที "ข้าจะยื้อเวลาให้พวกเจ้า!" เซอร์กาลันตะโกน เขาหยิบอาวุธของตนขึ้นมา และยืนขวางหน้าเอลาร่า "รีบทำให้เสร็จ!" เอลาร่ารู้สึกถึงพลังชีวิตของเธอที่กำลังลดลง แต่เธอก็เห็นถึงโอกาสที่จะเป็นอิสระ เธอกำดาบศักดิ์สิทธิ์ไว้แน่น และทุ่มเทพลังทั้งหมดที่มีเข้าสู่กระบวนการปลดปล่อยพันธนาการ