ซาร่าห์ยืนนิ่ง พลางเพ่งสมาธิไปที่เศษเสี้ยวพลังงานที่ยังคงสั่นไหวอยู่ในมือ กลิ่นอายของเอลาร่าจางมากจนแทบจะเลือนหายไปกับสายลมที่พัดผ่านซากปรักหักพังของวิหารที่ถูกลืมแห่งนี้ แต่ถึงอย่างนั้น สัญชาตญาณของเธอก็บอกว่ามันยังไม่สิ้นสุด "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แผ่วเบา... มันยังอยู่ที่นี่" เธอกล่าว เสียงแหบพร่าด้วยความเหนื่อยล้า "แต่ถูกปกคลุมด้วยบางสิ่งที่แข็งแกร่งมาก" เซอร์กาลันที่ยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้าเห็นด้วย สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง "เป็นไปได้อย่างไรที่มันสามารถพาตัวเอลาร่าไปได้ไกลขนาดนี้ โดยที่เราไม่ทันสังเกต" เขาถาม เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความกังวล "พลังนั้น... มันไม่ธรรมดาเลย" "ข้าคิดว่ามันไม่ใช่การเคลื่อนย้ายทางกายภาพธรรมดา" ซาร่าห์ตอบ พลางรวบรวมสมาธิอีกครั้ง "มันเหมือนเป็นการฉีกมิติ หรือเปิดประตูสู่ที่อื่นชั่วคราว... และมันถูกปิดผนึกไว้ทันทีที่เราเข้ามา" เธอหลับตาลง ภาพของเอลาร่าที่ถูกกลืนหายไปในความว่างเปล่าปรากฏขึ้นในหัวอีกครั้ง ความรู้สึกผิดเกาะกินใจเธอจนแทบหายใจไม่ออก "เราต้องหาทางตามไปให้ได้" "แล้วเราจะเริ่มจากตรงไหนเล่า" เซอร์กาลันถาม พลางกวาดสายตาไปยังซากปรักหักพังที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา "ที่นี่มันกว้างใหญ่เกินไป และดูเหมือนว่าทุกอย่างจะถูกทำลายไปหมดแล้ว" "พลังงานที่ข้าสัมผัสได้... มันพุ่งลงไปข้างล่าง" ซาร่าห์ชี้ไปยังพื้นหินที่แตกหัก "มันเหมือนมีบางอย่างซ่อนอยู่ใต้ดิน" ทั้งสองมองหน้ากัน ด้วยความหวังที่จุดประกายขึ้นอีกครั้ง พวกเขาเริ่มสำรวจบริเวณนั้นอย่างละเอียด พลางใช้แสงจากคบเพลิงที่เซอร์กาลันถืออยู่ส่องนำทาง เซอร์กาลันใช้ดาบของเขาเคาะไปตามพื้นหิน เสียงสะท้อนที่ดังแตกต่างกันไปบ่งบอกถึงโพรงหรือช่องว่างที่อาจซ่อนอยู่ "ตรงนี้!" เซอร์กาลันอุทาน เมื่อเสียงเคาะของเขาดังขึ้นโปร่งกว่าบริเวณอื่น "มันเหมือนมีช่องว่างอยู่ใต้แผ่นหินนี้" ทั้งสองช่วยกันออกแรงงัดแผ่นหินขนาดใหญ่ที่ปิดปากทางเข้าไว้ มันหนักอึ้งจนแทบจะขยับไม่ได้ แต่ด้วยความมุ่งมั่นและความหวังที่จะตามหาเอลาร่า พวกเขาก็สามารถดันมันออกไปได้จนเกิดเป็นช่องว่างที่พอจะมุดลงไปได้ "ดูเหมือนว่าจะมีบันไดหินทอดลงไป" ซาร่าห์กล่าว ขณะที่แสงจากคบเพลิงส่องลอดเข้าไปในความมืดเบื้องล่าง "แต่ดูทรุดโทรมมาก เราต้องระวัง" "ไม่ต้องห่วง" เซอร์กาลันกล่าว "ข้าจะนำเอง" เขาจุดคบเพลิงให้สว่างขึ้นอีกครั้ง และก้าวลงไปบนบันไดหินที่ผุกร่อนอย่างช้าๆ ซาร่าห์ตามลงไปติดๆ เธอสัมผัสได้ถึงอากาศที่เย็นยะเยือกและอับชื้นยิ่งกว่าด้านบน กลิ่นดินและสนิมคละคลุ้งไปทั่ว บันไดทอดลึกลงไปใต้ดินเป็นระยะทางที่ยาวนาน ราวกับว่าพวกเขากำลังเดินลงไปยังส่วนลึกที่สุดของโลก ทุกย่างก้าวของพวกเขาถูกกลืนหายไปในความเงียบ มีเพียงเสียงหอบหายใจและความรู้สึกหนักอึ้งในใจที่ดังเป็นเพื่อน "ที่นี่มัน... มืดมิดกว่าที่ข้าคิดไว้มาก" ซาร่าห์พึมพำ เมื่อพวกเขาก้าวลงมาถึงพื้นด้านล่างสุด "และข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่กระจายอยู่ทั่วไป... มันให้ความรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก" "มันคือคุกใต้พิภพ" เซอร์กาลันกล่าว เสียงของเขาดังก้องอยู่ในความเงียบ "ข้าเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้... สถานที่ที่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา ที่ซึ่งนักโทษที่ถูกลงโทษด้วยความผิดร้ายแรงที่สุดจะถูกจองจำ" "แต่ทำไม... พวกเขาถึงพาเอลาร่ามาที่นี่" ซาร่าห์ถาม เสียงของเธอสั่นเครือ "และพลังงานที่เอลาร่าปล่อยออกมาตอนนั้น... มันคืออะไรกันแน่" "ข้าก็ไม่แน่ใจ" เซอร์กาลันตอบ "แต่ข้าสงสัยว่าพันธนาการที่กัดกินจิตใจของเธอ อาจเชื่อมโยงกับสถานที่แห่งนี้" พวกเขาเริ่มสำรวจคุกใต้พิภพแห่งนี้ เซลส์ต่างๆ เรียงรายอยู่สองข้างทาง ประตูเหล็กที่ขึ้นสนิมบิดเบี้ยว บ่งบอกถึงการถูกปิดผนึกมานานนับศตวรรษ บางเซลส์ว่างเปล่า แต่บางเซลส์ยังคงมีร่องรอยของอดีตอันน่าสะพรึงกลัว "ดูนี่สิ" ซาร่าห์ชี้ไปยังผนังเซลส์แห่งหนึ่ง "รอยขีดข่วนพวกนี้... มันไม่ใช่รอยขีดข่วนธรรมดา แต่เหมือนถูกขุดด้วยบางสิ่งที่แหลมคม... หรืออาจจะเป็นเล็บของมนุษย์ที่ถูกทรมานจนเสียสติ" เซอร์กาลันพยักหน้า "ที่นี่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง" เขาเดินเข้าไปในเซลส์หนึ่ง กลิ่นอายของความทรมานยังคงอบอวลอยู่ "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานแห่งความเจ็บปวดที่ฝังแน่นอยู่ในทุกอณูของที่นี่" ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินต่อไป เสียงแผ่วเบาดังมาจากความมืดเบื้องหน้า "มา... มานี่สิ..." ทั้งสองหยุดชะงัก หันไปมองต้นเสียงด้วยความระแวง "ใครอยู่ที่นั่น!" เซอร์กาลันตะโกน พลางยกดาบขึ้นเตรียมพร้อม "ไม่ต้องกลัว... ข้าไม่ได้จะทำร้ายพวกเจ้า" เสียงนั้นตอบกลับมา มันฟังดูอ่อนแรงและแหบพร่า ราวกับคนที่ไม่ได้พูดมานานนับทศวรรษ "ข้า... ข้ารู้ว่าพวกเจ้ากำลังตามหาอะไร" "เจ้าหมายถึงเอลาร่าใช่หรือไม่!" ซาร่าห์ถามก้าวเข้าไปใกล้ "เจ้าเห็นนางหรือ?" "นาง... ถูกพามาที่นี่" เสียงนั้นกล่าว "แต่ไม่ใช่ในสภาพที่พวกเจ้าคิด... พันธนาการนั้น... มันแข็งแกร่งกว่าที่พวกเจ้าคาดไว้" "พันธนาการนั้นคืออะไรกันแน่!" เซอร์กาลันถามอย่างไม่พอใจ "และเจ้าเป็นใคร มาบอกเรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร!" "ข้า... เป็นผู้ถูกจองจำที่นี่มานานแสนนาน" เสียงนั้นตอบ "ข้าเห็นทุกอย่าง... เห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้น... เห็นดวงวิญญาณที่ถูกพันธนาการ... และข้าเห็นเอลาร่า... นางกำลังถูกดึงเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของที่นี่" "ส่วนที่ลึกที่สุด? หมายถึงตรงไหน?" ซาร่าห์ถาม "ที่นั่น... คือที่ที่กักขังสิ่งมีชีวิตโบราณ... สิ่งที่กินพลังงานของชีวิต... และเอลาร่า... พลังของนาง... มันเป็นอาหารอันโอชะสำหรับมัน" ความเย็นเยียบแล่นไปทั่วร่างของซาร่าห์และเซอร์กาลัน "สิ่งมีชีวิตโบราณ? มันคืออะไรกันแน่!" "มันคือ... ผู้คุมแห่งความว่างเปล่า" เสียงนั้นกระซิบ "มันถูกผนึกไว้ที่นี่ด้วยพลังของดาบศักดิ์สิทธิ์... แต่พันธนาการของเอลาร่า... มันอ่อนแอลง... ทำให้มันสามารถใช้พลังของนาง... ดึงดูดนางให้ลงไปหา" "แล้วเราจะช่วยนางได้อย่างไร!" ซาร่าห์ถามอย่างร้อนรน "บอกข้ามา!" "กุญแจ... อยู่ที่นี่... ในคุกแห่งนี้" เสียงนั้นกล่าว "แต่ทางเข้า... มันถูกซ่อนไว้... และมีแต่ผู้ที่ถูกเลือกเท่านั้นที่จะหาพบ" "ผู้ที่ถูกเลือก? หมายถึงใคร?" เซอร์กาลันถาม "ผู้ที่มีสายเลือดแห่งผู้พิทักษ์... ผู้ที่สามารถทนทานต่อพลังของความมืดได้" เสียงนั้นตอบ "และข้า... ข้าสามารถนำทางพวกเจ้าไปได้... แต่พวกเจ้าต้องสัญญา... ว่าจะปลดปล่อยข้าด้วย" "ปลดปล่อยเจ้า?" ซาร่าห์ถามอย่างสงสัย "แต่เจ้าเป็นใครกันแน่?" "ข้า... เคยเป็นอัศวินเช่นเดียวกับพวกเจ้า" เสียงนั้นกล่าว "แต่ข้า... ถูกทรยศ... และถูกจองจำที่นี่... จนวิญญาณของข้า... กลายเป็นส่วนหนึ่งของความมืด" "เราไม่รู้ว่าเราจะไว้ใจเจ้าได้อย่างไร" เซอร์กาลันกล่าวอย่างระแวง "พวกเจ้าไม่มีทางเลือกอื่น" เสียงนั้นตอบ "ถ้าพวกเจ้าต้องการช่วยเอลาร่า... พวกเจ้าต้องเชื่อข้า" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ซาร่าห์มองเซอร์กาลัน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ แต่ความกังวลต่อเอลาร่ามีมากกว่า "เราจะเชื่อเจ้า" ซาร่าห์กล่าวในที่สุด "แต่เจ้าต้องนำทางเราจริงๆ" "ดีมาก" เสียงนั้นกล่าว "ตามข้ามา..."