เสียงกระซิบนำทางพาซาร่าห์และเซอร์กาลันลึกเข้าไปในเขาวงกตแห่งเซลส์ใต้ดิน ผ่านทางเดินที่แคบและมืดมิดยิ่งกว่าเดิม อากาศยิ่งเย็นยะเยือกจนแทบจะจับใจ และกลิ่นอายของความสิ้นหวังก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาเดินตามเสียงนั้นไปอย่างเงียบเชียบ ด้วยความหวังและความกลัวที่ปะปนกัน "พวกเจ้าใกล้จะถึงแล้ว" เสียงนั้นกล่าว "ที่นี่คือห้องโถงแห่งการทรมาน... สถานที่ที่เหล่าผู้ถูกจองจำถูกบีบบังคับให้ยอมจำนนต่อความมืด" พวกเขามาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ ผนังเต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง และมีแท่นบูชาหินตั้งอยู่กลางห้อง ที่นั่นมีโซ่ตรวนโบราณขนาดมหึมาล่ามไว้กับแท่นบูชา ราวกับว่าเคยใช้กักขังสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังอย่างยิ่ง "นี่มันอะไรกัน?" ซาร่าห์อุทาน พลางสัมผัสได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่แผ่กระจายออกมาจากโซ่ตรวนนั้น "มันคือ... กรงขังของวิญญาณ" เสียงนั้นตอบ "ที่นี่... คือที่ที่วิญญาณของผู้ที่ต่อต้านพลังแห่งความมืดจะถูกฉีกกระชาก... และถูกผนึกไว้ตลอดกาล" "แล้วเอลาร่า... นางอยู่ที่ไหน?" เซอร์กาลันถาม พลางกวาดสายตาไปทั่วห้อง "นาง... อยู่ในใจกลางของทุกสิ่ง" เสียงนั้นกล่าว "พันธนาการของนาง... กำลังถูกเปิดเผย... เพื่อใช้เป็นประตู... ไปสู่อีกมิติหนึ่ง" ทันใดนั้น แสงสีม่วงเข้มก็สว่างวาบขึ้นมาจากพื้นห้องโถง เป็นแสงที่บิดเบี้ยวและไม่มั่นคง ราวกับว่ากำลังฉีกม่านแห่งความเป็นจริงออก "นั่นไง!" ซาร่าห์อุทาน "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานของเอลาร่า!" "แต่... มันกำลังถูกบิดเบือน" เซอร์กาลันกล่าว สีหน้าเคร่งเครียด "พลังของนางกำลังถูกใช้... เพื่อเปิดทางให้สิ่งอื่นเข้ามา" "มันคือ 'ผู้คุมแห่งความว่างเปล่า' อย่างที่ข้าบอก" เสียงนั้นกล่าว "มันกำลังใช้พลังของเอลาร่า... เพื่อหลุดพ้นจากพันธนาการของมัน" "แล้วเราจะหยุดมันได้อย่างไร!" ซาร่าห์ถามอย่างสิ้นหวัง "พวกเจ้าต้องทำลายพันธนาการที่ผูกมัดวิญญาณของข้า" เสียงนั้นกล่าว "เมื่อข้าเป็นอิสระ... ข้าจะสามารถใช้พลังที่แท้จริงของข้า... เพื่อปิดประตูนั้น" "แต่... เจ้าเป็นวิญญาณที่ถูกจองจำมานานแสนนาน... เจ้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเจ้าจะไม่กลายเป็นส่วนหนึ่งของความมืดนั้น?" ซาร่าห์ถามอย่างลังเล "ข้า... ได้ต่อสู้กับความมืดมาตลอดหลายปี" เสียงนั้นกล่าว "ข้าไม่ได้ยอมจำนน... ข้าเพียงรอคอยโอกาส... ที่จะไถ่บาปของข้า" เซอร์กาลันเดินเข้าไปใกล้แท่นบูชา มองดูโซ่ตรวนที่ล่ามวิญญาณตนนั้น "แล้วเราจะปลดปล่อยเจ้าได้อย่างไร?" "โซ่ตรวนนี้... มันถูกสร้างขึ้นจากความเจ็บปวด... และความเสียใจ" เสียงนั้นตอบ "พวกเจ้าต้องใช้พลังแห่งความทรงจำ... ความทรงจำอันบริสุทธิ์... ที่จะสลายมันไป" "ความทรงจำอันบริสุทธิ์?" ซาร่าห์ถาม "ใช่" เสียงนั้นตอบ "ความทรงจำที่พวกเจ้ามีต่อเอลาร่า... ความผูกพัน... ความรัก... ความเชื่อใจ... ความทรงจำเหล่านั้น... คือพลังที่จะทำลายมันได้" ซาร่าห์และเซอร์กาลันมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าความทรงจำเกี่ยวกับเอลาร่ามีอยู่มากมายเหลือคณา แต่การจะนำมันออกมาใช้เป็นพลังนั้น... มันไม่ใช่เรื่องง่าย "เราจะลองดู" เซอร์กาลันกล่าว เขาเดินเข้าไปใกล้แท่นบูชามากขึ้น พลางหลับตาลง เขาคิดถึงใบหน้าของเอลาร่า รอยยิ้มที่สดใสของเธอ ดวงตาที่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น "เอลาร่า... เจ้าต้องอดทนไว้" เขาพึมพำ ซาร่าห์เองก็หลับตาลงเช่นกัน ภาพของเอลาร่าในวัยเด็กปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ เสียงหัวเราะของเอลาร่า การฝึกฝนการต่อสู้ด้วยกัน ความลับที่แบ่งปันกัน "เอลาร่า... ข้าอยู่ที่นี่... ข้าจะช่วยเจ้า" น้ำตาคลอหน่วย ขณะที่พวกเขากำลังรวบรวมพลังแห่งความทรงจำ แสงสีม่วงเข้มที่เปิดเป็นประตูมิติก็เริ่มสั่นไหว และมีเงาดำทะมึนเริ่มเล็ดลอดออกมาจากช่องว่างนั้น "พวกเจ้าต้องรีบ!" เสียงนั้นร้องเตือน "มันกำลังพยายามเข้ามา!" เซอร์กาลันกุมมือของซาร่าห์ไว้แน่น "เราจะทำด้วยกัน" เขาพูด เสียงหนักแน่น ทั้งสองประสานพลังแห่งความทรงจำเข้าด้วยกัน ภาพของเอลาร่าที่กำลังต่อสู้กับปีศาจในใจ ภาพของเธอที่พยายามปลดปล่อยพันธนาการ ภาพของเธอที่มอบความหวังให้กับทุกคน ภาพเหล่านั้นหลอมรวมเป็นแสงสีทองอันอบอุ่นที่พุ่งตรงไปยังโซ่ตรวนที่ล่ามวิญญาณตนนั้น โซ่ตรวนเริ่มสั่นไหว และส่งเสียงดังเสียดสี พลังแห่งความทรงจำอันบริสุทธิ์ค่อยๆ กัดเซาะมันราวกับน้ำกรด แสงสีทองสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนกลบแสงสีม่วงของประตูมิติที่กำลังเปิดอยู่ "ทำต่อไป!" เสียงนั้นตะโกนด้วยความหวัง "พวกเจ้าทำได้!" เซอร์กาลันและซาร่าห์เพิ่มพลังเข้าไปอีก พวกเขากระตุกดึงภาพแห่งความทรงจำออกมาไม่หยุดยั้ง ราวกับกำลังดึงสายใยแห่งจิตวิญญาณที่เชื่อมโยงพวกเขากับเอลาร่า "ไม่!" เสียงแหลมสูงดังขึ้นจากประตูมิติ "แกจะหยุดข้าไม่ได้!" เงาดำทะมึนพยายามยื่นมืออันเย็นเยียบออกมาจากช่องว่าง แต่แสงสีทองที่ส่องประกายออกมาจากโซ่ตรวนก็ผลักดันมันกลับไป ในที่สุด ด้วยแรงระเบิดสุดท้ายของพลังแห่งความทรงจำ โซ่ตรวนก็แตกสลายออกเป็นผุยผง แสงสีทองสว่างวาบไปทั่วทั้งห้องโถง และเงาของวิญญาณตนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา วิญญาณตนนั้นมีลักษณะคล้ายอัศวิน แต่ทว่าดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเศร้าโศก "ข้า... เป็นอิสระแล้ว" วิญญาณตนนั้นกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโล่งใจ "ข้า... ขอขอบคุณพวกเจ้า" ทันทีที่โซ่ตรวนแตกสลาย ประตูมิติสีม่วงก็เริ่มหรี่ลงอย่างรวดเร็ว "เร็วเข้า!" วิญญาณตนนั้นร้อง "ข้าจะช่วยพวกเจ้าปิดมัน!" วิญญาณอัศวินตนนั้นรวบรวมพลังทั้งหมดของเขา พลางพุ่งเข้าไปยังประตูมิติที่กำลังจะปิด เขาใช้ร่างของตนเองเป็นโล่ห์กั้น เพื่อผลักดันเงาดำทะมึนที่พยายามจะเล็ดลอดออกมา "ข้า... จะเสียสละตนเอง... เพื่อชดเชยความผิดบาปของข้า" วิญญาณตนนั้นกล่าว เสียงของเขาค่อยๆ จางหายไป "จง... ดูแลเอลาร่าให้ดี..." ด้วยการเสียสละของวิญญาณตนนั้น ประตูมิติสีม่วงก็ปิดลงอย่างสมบูรณ์ เหลือเพียงความมืดและความเงียบในห้องโถงแห่งการทรมาน ซาร่าห์ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น มือยังคงเย็นเฉียบ "เขา... เขาเสียสละตัวเองเพื่อเรา" เซอร์กาลันมองไปที่ที่วิญญาณตนนั้นเคยอยู่ "เขาเป็นอัศวินที่แท้จริง... แม้จะถูกพันธนาการมานานเพียงใด" เขากล่าว "แต่ตอนนี้... เราต้องหาทางช่วยเอลาร่า" "ประตูมิติถูกปิดแล้ว... แล้วเอลาร่าล่ะ?" ซาร่าห์ถาม เสียงสั่นเครือ "พลังงานของนาง... มันยังอยู่ที่นี่" วิญญาณที่เคยถูกจองจำปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาดูสงบขึ้น "แต่มันถูกดึงเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุด... ในใจกลางของคุกแห่งนี้" "เราต้องลงไปที่นั่น!" ซาร่าห์กล่าว ลุกขึ้นยืนอย่างมุ่งมั่น