ดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกส่งออกไปโดยเซอร์กาลันพุ่งเข้าปะทะกับร่างที่กำลังบิดเบี้ยวของเอลาร่าอย่างแม่นยำ ในขณะที่เธอเสียหลักจากการโจมตีของซาร่าห์ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังสะท้อนไปทั่วทั้งลานกว้าง พลังงานสีดำปะทุออกมาอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิมจนบดบังทุกสิ่ง “ไม่! เจ้า... เจ้าไม่สามารถ...” เสียงของ ผู้คุมแห่งความว่างเปล่า ดังขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยว มันพยายามดิ้นรนต่อสู้ ท่ามกลางประกายแสงสีเงินของดาบศักดิ์สิทธิ์ ซาร่าห์ที่ถูกดันจนติดกับแท่นผนึก รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงจนแทบจะสลายไป แต่เธอก็ยังคงยึดมั่นในเป้าหมาย แสงสีเงินจากดาบศักดิ์สิทธิ์เริ่มส่องสว่างเข้ามาในดวงตาของเธอผ่านม่านพลังงานสีดำ เธอเห็นร่างของเอลาร่ากำลังถูกดึงเข้าไปหาแท่นผนึกราวกับมีแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้ “ท่านเซอร์กาลัน! ต้องผนึกให้สมบูรณ์!” ซาร่าห์ตะโกนสุดเสียง เธอเอื้อมมือไปสัมผัสกับแท่นผนึกที่อยู่ด้านหลัง สัมผัสเย็นเยียบของหินโบราณแผ่ซ่านเข้ามาในปลายนิ้ว เซอร์กาลันเองก็กำลังใช้พลังทั้งหมดที่มีในการควบคุมดาบศักดิ์สิทธิ์ เขาเห็นสัญลักษณ์บนแท่นผนึกเริ่มเรืองรองขึ้นเป็นสีทองเมื่อดาบศักดิ์สิทธิ์สัมผัสกับมัน “ข้ากำลังพยายาม! แต่พลังของมัน... มันแข็งแกร่งเกินไป!” “เราต้องทำให้มันสมบูรณ์!” ซาร่าห์กล่าว เธอรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนเข้ามาจากแท่นผนึก มันคือพลังงานแห่งการผนึกโบราณที่ถูกปลุกขึ้นมา “ข้าจะมอบ... ส่วนหนึ่งของข้า... เพื่อให้การผนึกสมบูรณ์!” ก่อนที่เซอร์กาลันจะทันได้ทักท้วง ซาร่าห์ก็กัดฟันกรอด รวบรวมพลังชีวิตทั้งหมดของเธอ แล้วถ่ายทอดมันเข้าไปในแท่นผนึกผ่านปลายนิ้วที่กำลังสัมผัสอยู่ ทันใดนั้นเอง แสงสีทองจากแท่นผนึกก็สว่างวาบขึ้นอย่างเจิดจ้า ขับไล่พลังงานสีดำทั้งหมดออกไป จนเหลือเพียงประกายแสงอันบริสุทธิ์ ร่างของเอลาร่าที่กำลังดิ้นรน ถูกดึงเข้าไปผนึกไว้ในแท่นหินอย่างสมบูรณ์ เสียงกรีดร้องของเธอค่อยๆ เบาลง จนเงียบหายไปในที่สุด เหลือเพียงเสียงอื้ออึงเบาๆ ที่ดังมาจากภายในแท่นผนึก ราวกับเสียงสะท้อนของจิตวิญญาณที่ถูกจองจำ เมื่อการผนึกเสร็จสมบูรณ์ แสงสีทองจากแท่นผนึกก็ค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงแท่นหินสีดำสนิทที่ดูธรรมดา แต่กลับแผ่ซ่านพลังงานที่สงบและมั่นคงกว่าเดิม เซอร์กาลันสูดหายใจลึกๆ เขาทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างหมดแรง ดาบศักดิ์สิทธิ์ร่วงหล่นจากมือลงบนพื้น “สำเร็จแล้ว... เราทำได้แล้ว...” เขาพึมพำ ซาร่าห์เองก็รู้สึกอ่อนเพลียไปทั้งตัว ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ราวกับจะทรุดลงไปกองกับพื้น เธอรู้สึกถึงพลังชีวิตบางส่วนที่หายไป แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความโล่งใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน “เอลาร่า...” เธอเรียกชื่อเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า “เธอ... ปลอดภัยแล้วใช่ไหม” “เธอ... ปลอดภัยจาก ผู้คุมแห่งความว่างเปล่าแล้ว” เซอร์กาลันกล่าว “แต่... จิตวิญญาณของเธอ... ถูกผนึกไว้พร้อมกับมัน...” ซาร่าห์มองไปยังแท่นผนึก น้ำตาไหลอาบแก้ม “หมายความว่า... เธอจะไม่มีวัน... เป็นอิสระอีกแล้วหรือ” “บางที... อาจจะมีหนทางอื่น” เซอร์กาลันกล่าว เขาหยิบดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมา ใบดาบยังคงมีประกายสีเงินจางๆ “ดาบเล่มนี้... มันเลือกที่จะต่อสู้กับความมืด... มันอาจจะยังคงมีความหวัง... สำหรับเอลาร่า...” “แล้ว... ผู้คุมแห่งความว่างเปล่า... มันถูกผนึกถาวรแล้วใช่ไหม” ซาร่าห์ถาม “ข้าคิดว่าเช่นนั้น” เซอร์กาลันตอบ “พลังของมันถูกผูกติดกับแท่นผนึกนี้ และด้วยพลังของดาบศักดิ์สิทธิ์... มันน่าจะถูกกักขังไว้ได้นาน... ตราบเท่าที่พลังของแท่นผนึกยังคงอยู่” พวกเขาทั้งสองยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ในความเงียบที่ปกคลุมไปทั่ว ลานกว้างแห่งนี้เคยเต็มไปด้วยพลังงานแห่งความมืด แต่บัดนี้กลับเหลือเพียงความสงบที่น่าเศร้า “เราต้องกลับไปแล้ว” เซอร์กาลันกล่าวในที่สุด “เราต้องบอกทุกคนถึงสิ่งที่เกิดขึ้น” “แล้ว... เอลาร่าล่ะ” ซาร่าห์ถาม “เราจะหาทาง... ช่วยเธอ” เซอร์กาลันตอบอย่างแน่วแน่ “เราจะหาวิธีปลดปล่อยจิตวิญญาณของเธอออกมาจากพันธนาการนี้” ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวออกจากลานนั้น ร่างของวิญญาณอัศวินที่เคยปลดปล่อยออกมาก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาดูสงบขึ้นมาก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเจ็บปวด บัดนี้กลับฉายแววแห่งความเข้าใจ “ท่านทั้งสอง... ได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว” วิญญาณอัศวินกล่าว “แม้ว่าราคาจะแพง... แต่ความสมดุลได้ถูกกอบกู้กลับคืนมา” “แล้วเอลาร่า... เธอจะ...” ซาร่าห์ถาม “พันธนาการแห่งความมืดได้ถูกปลดเปลื้องออกไปแล้ว” วิญญาณอัศวินตอบ “แต่... จิตวิญญาณของเธอ... ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการผนึก... มันต้องใช้เวลา... และพลังที่ยิ่งใหญ่... ในการแยกเธอออกจากนั้น” “ท่านหมายความว่า... ยังมีหวังงั้นหรือ” เซอร์กาลันถาม “ความหวัง... เป็นสิ่งที่ขับเคลื่อนทุกสรรพสิ่ง” วิญญาณอัศวินกล่าว “สิ่งที่ท่านต้องทำต่อไป... คือการตามหา... ดาบแห่งการไถ่บาป... มันอาจเป็นกุญแจสำคัญ... ในการปลดปล่อยจิตวิญญาณที่ถูกจองจำ” “ดาบแห่งการไถ่บาป...” ซาร่าห์พึมพำ ชื่อนั้นฟังดูคุ้นหูราวกับเคยได้ยินมาก่อน “เราต้องตามหามันที่ไหน” “การเดินทางของท่าน... ยังไม่สิ้นสุด” วิญญาณอัศวินกล่าว “จงมองหา... สถานที่ที่ความทรงจำถูกหลงลืม... และคำสาปถูกเล่าขาน... ที่นั่น... คือที่ที่ ท่านอาจจะพบเบาะแสต่อไป...” เมื่อพูดจบ วิญญาณอัศวินก็สลายตัวไปอีกครั้ง กลายเป็นเพียงละอองแสงที่ค่อยๆ จางหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดและทางเดินที่นำไปสู่โลกภายนอก เซอร์กาลันและซาร่าห์มองหน้ากัน ความรู้สึกสับสนปะปนกับความหวังและความมุ่งมั่นฉายชัดในแววตาของทั้งคู่ การเดินทางยังคงดำเนินต่อไป พวกเขามีเป้าหมายใหม่แล้ว คือการตามหาดาบแห่งการไถ่บาป เพื่อปลดปล่อยเอลาร่า และชดใช้ในสิ่งที่เกิดขึ้น “เราจะไปกันต่อ” ซาร่าห์กล่าว น้ำเสียงแน่วแน่ “เพื่อเอลาร่า” เซอร์กาลันพยักหน้า เขาหยิบดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมา เก็บมันเข้าฝักอย่างระมัดระวัง “ไปกันเถอะ... เรายังมีอะไรที่ต้องทำอีกมาก”