ความโกลาหลเข้าปกคลุมโถงวิหารใต้ดินทันทีที่ผนึกถูกทำลาย แสงสีดำทะมึนราวกับหมึกดำสนิทแผ่กระจายออกมาจากแท่นบูชา กลิ่นอายแห่งความเยือกเย็นและความว่างเปล่าแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู ภูผาที่ถูกแรงระเบิดผลักกระเด็นไปชนเข้ากับผนังหิน รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าและเจ็บปวดไปทั่วร่าง เขารีบพยุงตัวขึ้นมา มองไปยังแท่นบูชาที่บัดนี้กลายเป็นศูนย์กลางของพลังอันมืดมิด "ไม่... ไม่นะ... เป็นไปไม่ได้..." นักบวชอาวุโสพึมพำ ดวงตาของท่านเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว ท่านกุมขมับราวกับกำลังจะรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น "ผนึก... มันแตกสลายแล้ว..." "ข้าเป็นอิสระแล้ว!" เสียงอันก้องกังวานดังขึ้นมาอีกครั้ง มันไม่ใช่เสียงที่มาจากการสวดมนต์ หรือเสียงที่ถูกกดทับ แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจและความมุ่งมั่น "ความเจ็บปวดที่ข้าได้รับมานับพันปี จะต้องได้รับการชดใช้!" ภูผาจ้องมองไปยังจุดที่เสียงนั้นดังออกมา เขาเห็นเงาร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาท่ามกลางแสงสีดำทะมึน มันเป็นรูปร่างที่คล้ายมนุษย์ แต่ดูบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว ผิวหนังของมันซีดขาวราวกับกระดาษ ดวงตาของมันลุกโชนด้วยประกายสีแดงฉาน ราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้ "เจ้า... คือผู้ที่พยายามแทรกแซงผนึกข้าสินะ" เสียงของจิตวิญญาณโบราณกล่าว มันหันมามองภูผา ดวงตาแดงก่ำจ้องมองมาที่เขาอย่างไม่กะพริบ "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังของผู้พิทักษ์ในตัวเจ้า แต่เจ้ากลับไม่เข้าใจ... เจ้ากลับเลือกที่จะช่วยผู้ที่กักขังข้า..." "ข้า... ข้าเข้าใจผิดไปเอง" ภูผาตอบเสียงสั่น เขาไม่สามารถปฏิเสธความจริงได้อีกต่อไป "ท่านนักบวช... เขาหลอกลวงข้า" "หลอกลวง? หรือเจ้าเลือกที่จะเชื่อในสิ่งที่เจ้าอยากจะเชื่อ?" เสียงของจิตวิญญาณโบราณแฝงไปด้วยความเหยียดหยาม "ผู้ที่อยู่เบื้องหลังการกักขังข้า คือกลุ่มคนอันชั่วร้ายที่ปรารถนาจะใช้พลังของข้าเพื่อครอบงำโลกนี้ และเจ้า... เจ้าได้ช่วยพวกมัน ทำให้ผนึกอ่อนแอลง และเปิดทางให้ข้าเป็นอิสระ!" "นี่มัน... ไม่ใช่ความตั้งใจของข้า!" ภูผาปะทะกลับ "ข้าคิดว่าท่านเป็นผู้ที่พยายามจะทำลายผนึก!" "เจ้าโง่เขลาเสียจริง" จิตวิญญาณโบราณหัวเราะเสียงแห้ง "เจ้าไม่เคยเห็นภัยคุกคามที่แท้จริงเลยสินะ" มันหันไปมองนักบวชอาวุโสที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่ "และเจ้า... นักบวชผู้อ่อนแอ เจ้าคิดว่าการผนึกจะสามารถกักขังข้าได้งั้นหรือ? เจ้าคิดผิดแล้ว!" นักบวชอาวุโสทรุดตัวลงกับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ข้า... ข้าทำผิดไปแล้ว... ข้าเชื่อในคำกล่าวอ้างของพวกนั้น... ข้าเชื่อว่าการผนึกจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด..." "คำกล่าวอ้างของพวกนั้น?" ภูผาหันไปมองนักบวชอาวุโสด้วยความสงสัย "ท่านกำลังพูดถึงใคร?" "พวก... ผู้ที่สวมหน้ากาก..." นักบวชอาวุโสกล่าวเสียงแผ่วเบา "พวกมันเข้ามาหาข้า... บอกว่าจิตวิญญาณโบราณนี้กำลังจะหลุดพ้น... และจะนำพาหายนะมาสู่อาณาจักร... พวกมันชักจูงข้า... ให้สร้างผนึกที่แข็งแกร่งขึ้น... โดยใช้พลังของผู้พิทักษ์..." "พวกหน้ากาก!" ภูผานึกถึงกลุ่มคนที่เขาเคยเผชิญหน้ามาก่อน พวกเขาคือคนที่พยายามจะช่วงชิงพลังจากผาหิน "พวกมันคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด!" "ใช่!" จิตวิญญาณโบราณกล่าว "พวกมันคือผู้ที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง! พวกมันปล่อยข่าวลือ... สร้างความหวาดกลัว... เพื่อให้ข้าถูกผนึกไว้... และเมื่อผนึกอ่อนแอลง... พวกมันก็จะปรากฏตัวขึ้น... เพื่อช่วงชิงพลังของข้าไป..." ภูผาเริ่มเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว เขาถูกหลอกให้ต่อสู้กับสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นศัตรู แต่ศัตรูที่แท้จริงกลับซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง เขาพลาดพลั้งไปเองที่เชื่อใจนักบวชอาวุโสมากเกินไป โดยไม่ตรวจสอบข้อมูลให้ถี่ถ้วน "แล้ว... ทำไมท่านถึงถูกผนึกไว้ตั้งแต่แรก?" ภูผาถามจิตวิญญาณโบราณ "ข้าคือจิตวิญญาณแห่งการดำรงอยู่" จิตวิญญาณโบราณกล่าว "ข้าถือกำเนิดขึ้นพร้อมกับผาหิน เพื่อรักษาสมดุลของพลังในอาณาจักรนี้ แต่... มีบางสิ่งบางอย่าง... พลังอำนาจอันชั่วร้ายจากภายนอก... ที่ไม่ต้องการให้สมดุลนี้ดำรงอยู่... พวกมันพยายามจะครอบงำพลังของข้า... และใช้มันเพื่อทำลายล้าง..." "พลังอันชั่วร้ายจากภายนอก..." ภูผานึกถึงคำพูดของนักบวชอาวุโส "คือพวกหน้ากากงั้นหรือ?" "ใช่" จิตวิญญาณโบราณพยักหน้า "พวกมันคือภัยคุกคามที่แท้จริง" มันหันไปมองภูผา "เจ้าได้ช่วยปลดปล่อยข้า... และตอนนี้... ข้าจะช่วยเจ้า... เพื่อต่อสู้กับพวกมัน" "ท่านจะช่วยข้า?" ภูผาถามด้วยความประหลาดใจ "ข้าเป็นอิสระแล้ว" จิตวิญญาณโบราณกล่าว "และข้าจะไม่มีวันยอมให้พวกหน้ากากครอบงำพลังของข้าได้อีกต่อไป" มันหันไปมองนักบวชอาวุโสที่ยังคงนั่งตัวสั่นอยู่ "ส่วนเจ้า... เจ้าจะต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของเจ้า" นักบวชอาวุโสเงยหน้าขึ้นมองจิตวิญญาณโบราณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด "ข้า... ข้ายอมรับผิด..." "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดถึงเรื่องนั้น" จิตวิญญาณโบราณกล่าว "พวกหน้ากากกำลังจะมา พวกมันรู้ว่าข้าเป็นอิสระแล้ว และพวกมันจะมาเพื่อช่วงชิงพลังของข้า" มันหันกลับมามองภูผา "เจ้าพร้อมที่จะต่อสู้กับพวกมันหรือยัง, ผู้พิทักษ์?" ภูผาชักดาบของเขาออกมา แสงดาบสะท้อนกับแสงสีดำทะมึนจากจิตวิญญาณโบราณ "ข้าพร้อมแล้ว" เขาตอบอย่างหนักแน่น แม้จะยังคงรู้สึกสับสนกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เขารู้ว่านี่คือการต่อสู้ที่แท้จริงที่เขาต้องเผชิญหน้า