"เราไม่สามารถเดินทางต่อไปในเส้นทางนี้ได้แล้ว" เอลาร่ากล่าวพร้อมกับชี้ไปยังทิศทางที่อสูรปรากฏตัวออกมา "มีร่องรอยของอสูรอีกหลายตัวในบริเวณนี้ และหากเราเดินหน้าต่อไป เราอาจจะเจอพวกมันอีก" สายลมพยักหน้าเห็นด้วย เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาหลังจากใช้พลังไปกับการต่อสู้เมื่อครู่ "แล้วเราจะทำอย่างไรดี? เราต้องไปถึงเมืองหลวงให้เร็วที่สุด" "เราต้องหาทางอ้อม" เอลาร่ากล่าว "อาจจะมีเส้นทางอื่นที่อ้อมไปได้ แต่เราก็ไม่รู้ว่าเส้นทางนั้นจะอันตรายน้อยกว่าหรือไม่" ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากพุ่มไม้ด้านข้าง "ไม่จำเป็นต้องอ้อมอีกต่อไปแล้ว" ทั้งสายลมและเอลาร่าหันไปมองตามเสียง ประตูมิติสีฟ้าเรืองรองปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับภาพมายา มันหมุนวนอย่างช้าๆ เผยให้เห็นภาพของถนนที่ปูด้วยหินสีขาวและอาคารบ้านเรือนที่คุ้นตา "นั่นมัน..." สายลมอุทานด้วยความตกใจ "ประตูมิติ! มันเป็นประตูมิติที่นำไปสู่เมืองหลวง!" "มหาปราชญ์..." เอลาร่ากระซิบ "ข้าว่านี่คือสิ่งที่มหาปราชญ์เตรียมไว้ให้เรา" "ท่านรู้ได้อย่างไรว่าเราจะมาถึงที่นี่?" สายลมถามด้วยความสงสัย "บางทีท่านอาจจะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า หรืออาจจะมีบางอย่างที่เชื่อมโยงเราเข้ากับประตูนี้" เอลาร่าตอบ "ไม่ว่าอย่างไร นี่คือโอกาสของเรา เราต้องคว้ามันไว้" สายลมมองไปยังประตูมิติอย่างลังเล "แต่... มันปลอดภัยจริงๆ หรือ?" "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว สายลม" เอลาร่ากล่าว "การเผชิญหน้ากับอสูรอีกหลายตัวในป่าแห่งนี้อาจจะอันตรายยิ่งกว่า" สายลมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขารวบรวมสติ และก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับเอลาร่า "เราไปกันเถอะ" เขากล่าว ทั้งสองก้าวผ่านประตูมิติเข้าไป ภาพรอบตัวพลันเปลี่ยนไป จากป่าทึบกลายเป็นทัศนียภาพของเมืองหลวงที่คุ้นเคย ถนนที่ปูด้วยหินสีขาวสะอาด ตึกรามบ้านช่องที่ดูโอ่อ่า และผู้คนมากมายที่กำลังเดินขวักไขว่ "เรากลับมาแล้ว" เอลาร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโล่งอก "ใช่ เรากลับมาแล้ว" สายลมตอบ "แต่เรื่องราวคงจะยังไม่จบแค่นี้" ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินสำรวจสภาพแวดล้อมของเมืองหลวงอย่างระแวดระวัง สายลมก็รู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ "รู้สึกเหมือนมีคนกำลังจับตามองเราอยู่" เขากระซิบกับเอลาร่า "ข้าก็รู้สึกเช่นกัน" เอลาร่าตอบ "พวกเราเป็นที่สนใจของใครบางคน" ทันใดนั้นเอง ร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นจากมุมถนน มันคือชายชราในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกปกปิดด้วยเงา แต่สายลมก็สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "เจ้าคือสายลม ผู้ครอบครองดาบพายุหมุนสินะ" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ท่านคือใคร?" สายลมถามด้วยความระแวง "ข้าคือผู้รับใช้ของอำนาจโบราณ" ชายชราตอบ "ข้ามาเพื่อนำเจ้าไปพบกับนายเหนือหัวของข้า" "อำนาจโบราณ?" สายลมทวนคำ "ท่านหมายถึงพวกอสูรที่ตื่นจากการหลับใหลอย่างนั้นหรือ?" "พวกมันเป็นเพียงเครื่องมือ" ชายชราตอบ "อำนาจที่แท้จริงนั้นยิ่งใหญ่กว่านั้นมากนัก และกำลังจะครอบครองโลกใบนี้" "ข้าจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นเด็ดขาด!" สายลมประกาศกร้าว "เจ้าไม่สามารถหยุดยั้งสิ่งที่กำลังจะมาถึงได้หรอก" ชายชราหัวเราะเบาๆ "แม้แต่ดาบพายุหมุนก็ไม่สามารถต้านทานได้" "ข้าจะลองดู!" สายลมชักดาบพายุหมุนออกมา "อย่าโง่เขลาเลย เจ้าหนุ่ม" ชายชรากล่าว "นายเหนือหัวของข้าต้องการเพียงแค่เจ้า เจ้าจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของพลังอันยิ่งใหญ่" "ข้าไม่ต้องการพลังใดๆ ที่มาจากการทำลายล้าง!" สายลมตะโกน "ข้าจะปกป้องอาณาจักรนี้!" "เจ้ายังเด็กนัก" ชายชราถอนหายใจ "แต่ก็ไม่เป็นไร ข้าจะให้โอกาสเจ้าพิสูจน์ตัวเอง" ชายชราโบกมือไปมา ร่างของเขาก็พลันเลือนหายไป เหลือเพียงเงาที่ค่อยๆ จางไปกับสายลม "นั่นมันอะไรกัน?" เอลาร่าถามด้วยความตกใจ "ข้าไม่แน่ใจ" สายลมตอบ "แต่ข้าคิดว่าเราเพิ่งจะเผชิญหน้ากับศัตรูตัวจริง" "ศัตรูที่ทรงพลังยิ่งกว่าอสูรที่เราเคยเจอมา" เอลาร่ากล่าวเสริม "ใช่" สายลมพยักหน้า "และดูเหมือนว่าเขาจะรู้จักพลังที่อยู่ในตัวข้า" "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป?" เอลาร่าถาม "เราต้องไปหามหาปราชญ์" สายลมกล่าว "เราต้องรู้ให้ได้ว่าชายผู้นั้นคือใคร และอำนาจโบราณที่เขาพูดถึงคืออะไร" ทั้งสองรีบมุ่งหน้าไปยังวิหารของมหาปราชญ์ที่อยู่ไม่ไกลจากประตูมิติแห่งนั้น พวกเขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งใหม่ที่เต็มไปด้วยอันตรายกำลังรอพวกเขาอยู่เบื้องหน้า