สายลมควบม้าคู่ใจมุ่งหน้าไปยังสะพานสายหมอก ซึ่งเป็นเส้นทางเดียวที่จะนำไปสู่ใจกลางอาณาจักร และเป็นจุดที่คาดว่ากองทัพของครอสตัสจะใช้เป็นเส้นทางหลักในการบุกโจมตี อากาศยามค่ำคืนเย็นยะเยือกและเต็มไปด้วยหมอกหนา บดบังทัศนวิสัยจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใดในระยะไกล เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านโขดหินสองข้างทาง ราวกับจะเตือนถึงอันตรายที่กำลังจะมาเยือน "เรามาถึงแล้ว" สายลมกล่าวกับทหารที่ติดตามมาประมาณห้าสิบนาย "เตรียมตัวให้พร้อม" ทหารรับคำอย่างแข็งขัน พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นทหารที่เก่งกาจและไว้ใจได้ ทุกคนทราบดีถึงภารกิจอันสำคัญที่ต้องทำ พวกเขาต้องหยุดยั้งกองทัพของครอสตัสให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม สายลมตั้งดาบ 'วายุบุปผา' ขึ้นฟ้า ปลายดาบเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนเรืองรอง ลมรอบตัวเขาเริ่มก่อตัวเป็นกระแสลมหมุนขนาดเล็กที่พัดวนเวียนอยู่รอบกายเขา "จงออกมา!" เขากระโกนเสียงดังก้อง "ข้าคือสายลม อัศวินแห่งตระกูลสายลม ข้ามาเพื่อหยุดยั้งพวกเจ้า!" เสียงสะท้อนของคำประกาศก้องดังกังวานไปทั่วทั้งหุบเขา หมอกที่เคยหนาทึบเริ่มคลายตัวออกเผยให้เห็นร่างเงาขนาดมหึมานับร้อยนับพันกำลังเคลื่อนขบวนมายังสะพานสายหมอก พวกมันคือครอสตัส และกองทัพนักรบโบราณที่น่าสะพรึงกลัว ร่างกายของพวกมันแข็งแกร่งดุจหินผา มีพละกำลังมหาศาล และดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้น "เจ้ากล้าดียังไงมาขวางทางพวกเรา!" เสียงตะโกนที่ห้าวหาญและดุดันดังขึ้นจากเบื้องหน้า ชายร่างยักษ์ผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้น เขาคือครอสตัส หัวหน้าเผ่าพันธุ์โบราณ ร่างกายของเขาใหญ่โตกว่าทหารทั่วไปหลายเท่า สวมเกราะที่ทำจากหินภูเขาไฟ และถือขวานศึกขนาดมหึมาที่ส่องประกายสีดำสนิท "ข้าจะปกป้องอาณาจักรนี้!" สายลมตอบกลับอย่างไม่หวั่นเกรง "พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะมาย่างกรายเข้ามา!" "ไร้สาระ!" ครอสตัสหัวเราะเสียงดัง "เผ่าพันธุ์มนุษย์ที่อ่อนแอเช่นพวกเจ้า จะมาต่อกรกับพวกเราผู้ยิ่งใหญ่ได้อย่างไร!" "อย่าประมาทพลังของมนุษย์!" สายลมตะโกนกลับ พลังลมรอบตัวเขารุนแรงขึ้นทันตา เขาหมุนดาบ 'วายุบุปผา' สร้างพายุหมุนขนาดใหญ่ที่พัดเข้าใส่กองทัพของครอสตัสอย่างรุนแรง พายุหมุนของสายลมปะทะเข้ากับกองทัพครอสตัส เกิดเสียงโครมครามสนั่นหวั่นไหว นักรบโบราณบางส่วนถูกพัดปลิวไปตามแรงลม แต่ส่วนใหญ่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ ร่างกายที่แข็งแกร่งของพวกมันสามารถต้านทานแรงลมได้เป็นอย่างดี "แค่นี้เองหรือ?" ครอสตัสเย้ยหยัน "ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นถึงพลังที่แท้จริง!" ครอสตัสยกขวานศึกขึ้นสูง และฟาดลงมาอย่างรุนแรง พลังทำลายล้างมหาศาลทำให้พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของสายลมสั่นสะเทือน หมอกควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากปลายขวาน ปกคลุมไปทั่วทั้งสะพาน "ระวัง!" ทหารคนหนึ่งตะโกนเตือน สายลมรีบหลบการโจมตีของครอสตัสอย่างหวุดหวิด เขาหมุนตัวหลบ และสวนกลับด้วยคมดาบ 'วายุบุปผา' แต่คมดาบก็เพียงแค่ขูดกับเกราะหินภูเขาไฟของครอสตัส สร้างประกายไฟเล็กน้อยเท่านั้น "เจ้าทำอะไรข้าไม่ได้หรอก!" ครอสตัสหัวเราะเยาะ "พลังของเจ้ายังอ่อนแอเกินไป" "ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็น!" สายลมตอบกลับ เขาหลับตาลง พยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี เขาจินตนาการถึงพายุหมุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา พลังที่สามารถทำลายทุกสิ่งทุกอย่างได้ ทันใดนั้น ดาบ 'วายุบุปผา' ในมือของสายลมก็เปล่งประกายสีฟ้าเข้มขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ลมรอบตัวเขาก็หมุนวนรุนแรงขึ้นจนกลายเป็นพายุหมุนขนาดมหึมาที่สามารถกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างได้ "นี่มัน...!" ครอสตัสอุทานด้วยความตกตะลึง "รับไปซะ!" สายลมตะโกนสุดเสียง พายุหมุนที่เขาสร้างขึ้นได้พุ่งเข้าใส่ครอสตัสและกองทัพของมันอย่างรุนแรง เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว พายุหมุนได้พัดพาทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าปลิวหายไปตามแรงลม เมื่อพายุหมุนสงบลง สายลมพบว่าตัวเองยืนอยู่เพียงลำพังบนสะพานที่เต็มไปด้วยเศษหินและซากปรักหักพัง กองทัพของครอสตัสได้หายไปทั้งหมด เหลือเพียงร่องรอยการต่อสู้ที่บ่งบอกถึงพลังอันมหาศาลที่เพิ่งเกิดขึ้น "พวกมัน... หายไปไหน?" สายลมพึมพำด้วยความสงสัย ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงของอาจารย์ซายัสดังแว่วมาในสายลม "เจ้าทำได้ดีมาก สายลม" ท่านกล่าว "แต่จงจำไว้ว่า นี่เป็นเพียงการเผชิญหน้าครั้งแรกเท่านั้น ศัตรูของเจ้าแข็งแกร่งกว่าที่เจ้าคิด และพวกมันจะกลับมาอีกครั้ง" สายลมพยักหน้ารับ เขารู้ดีว่าคำพูดของอาจารย์ซายัสนั้นถูกต้อง เขาได้หยุดยั้งกองทัพของครอสตัสได้ในครั้งนี้ แต่เขาก็ยังคงมีหนทางอีกยาวไกลที่ต้องเดิน "ข้าจะเตรียมพร้อมเสมอ" เขากล่าว "ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันทำลายอาณาจักรนี้ได้" เขาเก็บดาบ 'วายุบุปผา' เข้าฝัก และมองไปยังเบื้องหน้าซึ่งเป็นเส้นทางสู่ใจกลางอาณาจักรที่ยังคงทอดตัวยาวไปในความมืด เขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับบททดสอบที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม