รหัสลูบคางครุ่นคิด ใบหน้าเปื้อนฝุ่นและรอยแผลเป็นของมันฉายแววเคร่งเครียด "คำถามของเจ้าเป็นคำถามที่สำคัญยิ่งนัก ก้อง" เสียงแหบพร่าของมันดังก้องในความเงียบของห้องโถงที่แตกร้าว "ข้าเองก็ไม่อาจให้คำตอบที่ชัดเจนได้ในทันที เรื่องราวของอัศวินผู้ถูกลืมนั้นซับซ้อนกว่าที่ตาเห็น ปีศาจที่เจ้าเผชิญหน้า มันคือเงาสะท้อนของบาปกรรมที่ฝังรากลึกในอดีตของเจ้าเอง" ก้องกำดาบแห่งความหวังในมือแน่น ความเย็นเยียบของโลหะยังคงปลอบประโลมใจ แต่คำพูดของรหัสกลับจุดประกายความกังวลให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง "บาปกรรม? ข้าได้ทำผิดอะไรไป?" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสับสน เขาจำได้เพียงความมืดมิด ความสิ้นหวัง และความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจ แต่รายละเอียดเฉพาะเจาะจงนั้นเลือนรางราวกับภาพฝันที่จางหายไปเมื่อยามเช้า "อดีตของเจ้าคือรอยแผลเป็นที่มองไม่เห็น ก้อง" รหัสกล่าว สายตาของมันจับจ้องไปที่ใบหน้าของก้องราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณ "เสียงเพรียกที่เจ้าได้ยิน เสียงของเหล่าอัศวินผู้ถูกลืม พวกเขาคือผู้ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศ ถูกลบเลือนจากประวัติศาสตร์ แต่แท้จริงแล้ว พวกเขาเพียงแต่ถูกเข้าใจผิด ถูกบิดเบือนความจริง" "ถูกเข้าใจผิด?" ก้องทวนคำ เขามองไปยังดาบในมืออีกครั้ง แสงสีฟ้าอ่อนที่เปล่งประกายออกมานั้นดูเหมือนจะมีความหมายใหม่แฝงอยู่ "แล้วปีศาจตนนั้นเล่า มันเกี่ยวข้องกับพวกเขาอย่างไร?" "ปีศาจตนนั้นคือสิ่งที่ดำรงอยู่เพื่อคอยกัดกินความหวัง และหล่อเลี้ยงความสิ้นหวัง" รหัสอธิบาย "มันถูกสร้างขึ้นจากความเจ็บปวด ความขมขื่น และความเกลียดชังของเหล่าผู้ที่ถูกทอดทิ้ง มันจะปรากฏตัวขึ้นเมื่อมีใครสักคนใกล้เคียงกับความจริงอันน่ากลัว ที่อาจเปิดเผยความลับที่ถูกฝังกลบเอาไว้" "ความลับอะไร?" ก้องถามเสียงเครียด เขาไม่ชอบคำว่า 'ความลับ' เลยแม้แต่น้อย มันมักจะนำมาซึ่งอันตรายและความเจ็บปวดเสมอ "ความลับของการล่มสลายของเหล่าอัศวินผู้ทรงเกียรติ" รหัสตอบ "ความลับที่ว่าเหตุใดพวกเราถึงได้กลายเป็นผู้ถูกลืม และใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการล่มสลายนั้น" ก้องเงียบไป ความคิดของเขาวนเวียนอยู่กับคำพูดของรหัส เขาพยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในอดีต ภาพของสนามรบที่เต็มไปด้วยเลือดและซากศพ ภาพของใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ทุกครั้งที่เขาพยายามเจาะลึกเข้าไปให้มากกว่านั้น ภาพเหล่านั้นก็จะพร่าเลือนไป ราวกับมีกำแพงล่องหนบางอย่างกั้นขวางอยู่ "ข้า...ข้าจำอะไรได้ไม่มากนัก" ก้องยอมรับอย่างอึดอัด "มีเพียงความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น" "นั่นคือสิ่งที่ปีศาจตนนั้นต้องการ" รหัสกล่าว "มันคอยสูบฉีดความรู้สึกผิด ความกลัว และความสิ้นหวังเข้ามาในตัวเจ้า เพื่อไม่ให้เจ้าสามารถจดจำความจริงได้" "แล้วเราจะทำอย่างไร?" ก้องถาม พลางมองไปยังดาบแห่งความหวังอีกครั้ง "ดาบนี้...มันจะช่วยเราได้หรือไม่?" "ดาบแห่งความหวังคือสัญลักษณ์" รหัสตอบ "มันคือเครื่องเตือนใจว่าแม้ในความมืดมิดที่สุด ก็ยังมีแสงสว่างรออยู่ แต่มันไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่าง พลังที่แท้จริงอยู่ที่จิตใจของเจ้า ก้อง เจ้าต้องกล้าเผชิญหน้ากับอดีตที่โหดร้ายของเจ้า ต้องกล้าที่จะยอมรับในสิ่งที่เจ้าได้ทำลงไป และต้องหาหนทางที่จะไถ่โทษ" "ไถ่โทษ?" ก้องพึมพำ "แต่ข้าไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร" "เราจะหาทางไปด้วยกัน" รหัสกล่าว มั่นคง "ข้าสัมผัสได้ถึงความผูกพันระหว่างเจ้ากับเหล่าอัศวินผู้ถูกลืม มีบางสิ่งบางอย่างที่เชื่อมโยงพวกเจ้าเข้าด้วยกัน" "ท่านหมายถึงอะไร?" "เสียงเพรียกที่เจ้าได้ยิน มันไม่ใช่แค่เสียงเรียกจากอดีต แต่เป็นการร้องขอความช่วยเหลือ" รหัสอธิบาย "มีบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญมาก กำลังจะเกิดขึ้น และพวกมันต้องการให้เจ้าเข้าไปเกี่ยวข้อง" "แต่ข้าเป็นเพียงอัศวินธรรมดา" ก้องกล่าวอย่างรู้สึกผิด "ข้าทำผิดพลาดมากมาย" "ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ก้อง" รหัสปลอบ "แม้แต่อัศวินผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็ล้วนเคยผ่านความผิดพลาดมาแล้วทั้งสิ้น สิ่งสำคัญคือเราจะเรียนรู้จากมันและเติบโตขึ้นอย่างไร" รหัสเดินไปที่หน้าต่างที่แตกหัก มองออกไปยังทิวทัศน์เบื้องนอกที่เต็มไปด้วยป่าทึบและหมอกหนาทึบ "มีข่าวลือว่ามีบางสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นที่หมู่บ้านชายป่า ชื่อ 'เอลเดอร์วูด' ชาวบ้านที่นั่นเริ่มมีพฤติกรรมแปลกประหลาด หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และมีรายงานเกี่ยวกับเงาดำที่คอยคุกคามในยามค่ำคืน" "หมู่บ้านเอลเดอร์วูด?" ก้องทวนคำ เขาไม่เคยได้ยินชื่อหมู่บ้านนี้มาก่อน "ข้าเชื่อว่าที่นั่นอาจเป็นกุญแจสำคัญ" รหัสกล่าว "อาจเป็นที่ที่ปีศาจตนนั้นซ่อนตัวอยู่ หรืออาจเป็นที่ที่เหล่าอัศวินผู้ถูกลืมทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ให้เราค้นหา" "แล้วเราจะไปที่นั่นได้อย่างไร?" ก้องถาม "เราจะเดินทางไปที่นั่นด้วยกัน" รหัสตอบ "ข้าจะนำทางเจ้า" ก้องมองไปที่ดาบแห่งความหวังในมือ แสงสีฟ้าอ่อนๆ สว่างไสวขึ้นเล็กน้อยราวกับจะให้กำลังใจเขา เขาไม่รู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะนำพาเขาไปสู่สิ่งใด แต่เขารู้สึกว่านี่คือโอกาสเดียวที่เขาจะได้รับ การสะสางอดีตที่มืดมนของเขา และกอบกู้ชื่อเสียงของเหล่าอัศวินผู้ถูกลืม "ข้าพร้อมแล้ว" ก้องกล่าว เสียงของเขาหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม "ดีมาก" รหัสกล่าว พลางหันกลับมามองก้อง "เตรียมตัวให้พร้อม ก้อง การเดินทางของเรากำลังจะเริ่มต้นขึ้น และมันจะไม่ง่ายอย่างแน่นอน" ทั้งสองออกจากหอคอยร้าง ทิ้งไว้เพียงความเงียบและร่องรอยของอดีตที่ถูกฝังกลบ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ ยามอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า หมอกหนาที่ปกคลุมผืนป่าเริ่มก่อตัวหนาแน่นขึ้น บดบังทิวทัศน์รอบข้างจนแทบมองไม่เห็น "เราต้องเดินทางให้เร็วที่สุด" รหัสกล่าว "ก่อนที่ความมืดจะกลืนกินทุกสิ่ง" ก้องพยักหน้า เขาควบอัศวารคู่ใจที่หามาจากโรงเก็บของเก่าของหอคอย รหัสเองก็ขึ้นขี่ม้าอีกตัวหนึ่งที่เตรียมไว้เช่นกัน ดาบแห่งความหวังที่สะพายหลังของก้องเปล่งประกายเรืองรองในความมืดสลัว เป็นเหมือนแสงนำทางท่ามกลางผืนป่าที่ดูเหมือนจะมืดมิดและน่ากลัวกว่าเดิม "ท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าที่นั่นมีคำตอบ?" ก้องถามขณะที่พวกเขากำลังควบม้าเข้าสู่ผืนป่า "สัญชาตญาณของข้าบอกเช่นนั้น" รหัสตอบ "เสียงเพรียกที่เจ้าได้ยินนั้นมาจากทิศทางนั้น และปีศาจตนนั้นก็มีพลังที่เชื่อมโยงกับความเจ็บปวดในอดีตของเจ้า และข้าเชื่อว่าความเจ็บปวดนั้นเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเหล่าอัศวินผู้ถูกลืม" "แต่ข้ายังจำอะไรไม่ได้เลย" ก้องคร่ำครวญ "นั่นคือเหตุผลที่เราต้องไปที่เอลเดอร์วูด" รหัสกล่าว "ที่นั่นอาจมีบางสิ่งที่กระตุ้นความทรงจำของเจ้า หรืออาจมีใครบางคนที่รู้เรื่องราวในอดีต" ยิ่งทั้งสองควบม้าลึกเข้าไปในป่าเท่าไหร่ บรรยากาศก็ยิ่งดูอึมครึมและน่าขนลุกมากขึ้นเท่านั้น ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านใบไม้แห้งที่ร่วงหล่นบนพื้น ส่งเสียงเสียดสีราวกับเสียงกระซิบจากโลกแห่งวิญญาณ ต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านแผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมท้องฟ้าจนมิด ราวกับจะปิดกั้นแสงสว่างทั้งหมด "ข้ารู้สึกไม่สบายใจเลย" ก้องเอ่ยขึ้น เขาพยายามมองหาบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ แต่ก็ไม่พบอะไรเลยนอกเหนือจากความมืดและความเงียบที่ปกคลุมไปทั่ว "นั่นเป็นสัญญาณที่ดี" รหัสตอบ "นั่นหมายความว่าเจ้ากำลังเข้าใกล้บางสิ่งบางอย่างที่สำคัญ" ก้องไม่แน่ใจว่าคำพูดของรหัสเป็นการปลอบใจ หรือเป็นคำเตือน แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าความรู้สึกไม่สบายใจนั้นมีอยู่จริง มันเหมือนกับว่ามีบางสิ่งกำลังจับจ้องมองพวกเขาอยู่จากเงามืด "เราใกล้จะถึงแล้ว" รหัสกล่าว น้ำเสียงของมันเปลี่ยนไปเล็กน้อย "สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่นี่" ก้องเงี่ยหูฟัง เขาได้ยินเสียงบางอย่างแว่วมาตามลม มันเป็นเสียงเหมือนเสียงร้องไห้เบาๆ ที่ค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงเหมือนกิ่งไม้หัก "นั่นคืออะไร?" ก้องถาม "ข้าไม่แน่ใจ" รหัสตอบ "แต่เราต้องระวังตัว" ทันใดนั้น เงาดำทะมึนก็ปรากฏขึ้นจากระหว่างต้นไม้ มันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสายลม รูปร่างของมันบิดเบี้ยวและน่ากลัว ดวงตาของมันลุกเป็นไฟสีแดงฉาน "ปีศาจตนนั้น!" ก้องอุทาน เขาจำรูปร่างของมันได้ทันที มันคือปีศาจที่เขาเผชิญหน้าในความฝัน "เตรียมตัวให้พร้อม ก้อง!" รหัสตะโกน "นี่คือบททดสอบแรกของเรา!" ก้องดึงดาบแห่งความหวังออกจากฝัก แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาทันที มันขับไล่ความมืดมิดรอบๆ ตัวไปได้ชั่วขณะหนึ่ง แต่เงาดำของปีศาจก็ยังคงคุกคามอยู่ตรงหน้า "เจ้าคิดว่าเจ้าจะหนีข้าพ้นงั้นรึ อัศวินผู้ถูกลืม?" เสียงแหบแห้งของปีศาจดังก้องไปทั่วป่า มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความเกลียดชัง "ข้าไม่ได้มาเพื่อหนี" ก้องตอบเสียงแข็ง "ข้ามาเพื่อเผชิญหน้า!" "เจ้ายังไม่พร้อม!" ปีศาจหัวเราะเสียงดัง "เจ้ายังจดจำอะไรไม่ได้ เจ้ายังเต็มไปด้วยความผิดพลาด!" "ความผิดพลาดของข้าคือสิ่งที่ทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้น!" ก้องตะโกนกลับ เขาพุ่งเข้าใส่ปีศาจด้วยดาบในมือ แสงสีฟ้าของดาบฟาดฟันเข้ากับเงาดำนั้นอย่างจัง